acceptatie van mezelf

afbeelding van Puresoul

Weer even mn hart luchten. (maandje verder nu)
Ik sta toch altijd versteld wat een periode als liefdesverdriet wel niet met je kan doen.
Ik probeer het altijd bij mezelf te zoeken. In mezelf te graven waar de pijn zit, waar het vandaan komt.
Ik wil het altijd spiritueel benaderen en zien dat pijn die je voelt altijd al in je zat. Ik heb ook een hoop te verwerken vanuit mijn verleden dus dat klopt ook.

Vandaag had ik even een realisatie. Al dat graven en analyseren is ook een vorm van controle willen behouden. Er is iets gebeurd wat ik verschrikkelijk vind en er gewoon om rouwen kan ik niet zo goed. Ik voel me dan zo slecht dat ik er gelijk van alles bij moet halen, ook uit mijn verleden dat er zoveel mis moet zijn met mij. Dat ik denk dat ik zo erg in de knoop zit dat ik hard aan de slag moet met mezelf. Ik ben ook gewoon heel streng voor mezelf! Ik praat mezelf aan dat er met mij van alles mis is, dat ik gek word, dat ik teveel angsten heb. En nog maar harder mn best moet doen. Nog harder aan mezelf werken totdat ik weer 'perfect' ben. (het gedumpt worden, bevestigd deze angsten natuurlijk... Staren )
Maar er is niets mis met mij, ja ik heb veel verdriet, ja ik heb angst. Maar dat maakt mij mens! Wie is er nou perfect? Ik wil mijzelf graag accepteren en omarmen om alles wat ik ben! Mijn mooie kanten en mijn donkere kanten. Zolang ik grip kan hebben op mijn angst en weet dat het er is, maar het niet de overhand kan laten nemen is er niks mis met mij. Ik heb al zo veel overwonnen in mijn leven, ik weet dat ik krachtig ben. En ja... er is nu iemand die niet zijn leven met mij wilt delen. Ok, verdriet, zeker, maar laat dat je niet zo aan jezelf doen twijfelen! Zeg ik dan tegen mijzelf en alle andere mensen hier!
Liefs

afbeelding van lovely_106

Je hebt volkomen gelijk! En

Je hebt volkomen gelijk! En besef ook, dat het niet de ander is die jou compleet maakt of je gelukkig maakt, maar dat jij de enige architect bent van jouw leven en beleving, hoe lang het ook duurt.

Xxx

afbeelding van mrpither

Re:

Zelfdokteren is wel de slechtste optie, zeker wanneer het om angsten gaat.
Je zult daarin steeds de gemakkelijkste weg kiezen zonder ooit tot de kern te komen. Zoek hulp, want voor je het weet ben je tien jaar verder.

afbeelding van Puresoul

Ik snap wat je zegt hoor,

Ik snap wat je zegt hoor, maar ik heb hulp nu weer even. Ook in het verleden altijd gelijk hulp gezocht en trauma therapie gehad.
En de makkelijkste weg kies ik zeker niet, als je wist waar ik doorheen ben gegaan al Knipoog

Wat ik meer bedoelde te zeggen is dat soms kan je je teveel richten op je 'problemen' en oude patronen dat je alleen maar daarmee bezig bent. Je kan dan echt het gevoel krijgen dat er alleen maar dingen mis met je zijn.
Ook dat moet je gewoon even doorbreken en proberen gwn ff 'te leven' ook al is dat eng. Ja ik ervaar dat vaak als eng, het gewone leven. Maar dat kan ik alleen maar overwinnen door het wel gewoon te doen en mezelf daarin helemaal te accepteren. Door de angst heen.

afbeelding van jamor

nog net niet puresoul

Het grappige aan je stukje vind ik dat je heel hard probeert datgene te bereiken (geen angst, twijfels en volle tevredenheid over jezelf) en je weet ook dat je dat kan bereiken door het te accepteren dat het er is, maar je frustreert jezelf ermee dat je het niet bereikt.
Het zegt me dat je veel over de ziel gelezen hebt en wat deze nodig zou moeten hebben om tot volle groei te komen. Het punt is dat je een klein deel over het hoofd ziet. Het gaat niet om dat eindstation, het gaat om de leerweg er naartoe.
Waar je nu naar kijkt is het punt in de toekomst dat je wil bereiken, maar wanneer je jezelf wil worden zal je in het nu moeten leven. Je zegt zelf al dat je het verleden erbij haalt en dat dat niet werkzaam is voor je. KLOPT dat is nl. het verleden. Het verleden ligt achter je en kan je niet wijzigen. Dat deel mag je dan ook gewoon accepteren als je oude ik, die niet zo compleet was als de ik van nu.

Nu ben je zo in gedachten bezig met het bereiken van die complete ik dat je in de toekomst gaat kijken hoe je eruit zou moeten zien volgens de maatschappij. Want stel je nou de vraag eens: wat is PERFECT? Niet, wie is er nou perfect..., dat is een maatschappelijk beeld, gestuurd door reclame, indoctrinatie, manipulatie etc. en dus niet echt, niet puur en al helemaal niet zielsgebonden.