Ik ben een alleenstaande moeder 45 jaar, gescheiden, nu al weer 2,5 jaar. Zat er voor de kerst aardig doorheen. Maar heb mezelf aangepakt. Kinderen naar hun vader (3), en ik heb mijn ex gezegd dat ik geen contact meer wilde, omdat ie dat nl. nog wel steeds deed, hij werkte nog teveel op mijn emoties. Ik wilde het puur alleen nog maar weten als er wat met onze kids zou zijn, zodat ik niet meer gekwetst zou worden. Daarna ben ik mijn slaapkamer gaan schilderen, even frisse kleur erop.

Hallo,

Ik ben eigenlijk nieuw hier, en ik zit nu al enkele maanden met iets...

Ooo ik ben echt weer helemaal aan het terugzakken, waar is dat gevoel van vorige week heen? Dit is niet ok, ik wil dit niet meer.

Het is nu 2 maanden geleden dat de vader van mijn aanstaande kindje het "ineens" niet meer zag zitten. De eerste 2 weken dacht ik dat hij nog wel bij zou draaien, maar hij is tot geen enkel commentaar bereid. Hij blokkeert ons volledig. Verdriet heb ik niet meer....wel heel veel onbegrip. Allereerst omdat de breuk voor mij als donderslag bij heldere hemel kwam en daarnaast kan ik gewoon niet geloven dat hij helemaal niets met zijn nieuwe baby te maken wil hebben. Als ik zie hoe verzot hij is op zijn eerste kindje....vraagtekens alom!

Ok, ik weet nu toch wel zeker wat mij erin blijft laten hangen. Na mijn vorige blog heb ik het toch maar eens overwogen om weer eens te gaan praten met iemand. Dit heb ik gedaan, we zijn eindelijk tot een conclusie gekomen waar we het allebei wel in konden vinden. Ik kan haar niet loslaten omdat ik nog steeds niet overtuigd ben dat het fout was tussen ons. Ik heb al vermeld dat wij nooit een mindere periode hadden en dat de momenten die we bij elkaar waren vrijwel altijd goed was. Ik heb nooit de andere kant (de ruzie en de mindere periodes) meegemaakt.

Welke reden zei je ex tegen je om het uit te maken en welke reden denk je dat er achter zat.

Hoe zit dat met jouw ex?

Ik mis hem zo erg. Ik heb de hele nacht weer liggen huilen. Hoe kan het nou verder goed met hem gaan, hoe kan hij nou al bij dat meisje in bed liggen en niet aan mij denken? Hij beheerst mijn hele leven en ik word er gek van dat ik niet voor mezelf kan kiezen!
Hij wilde het graag nog weer proberen, maar heeft geen hoop meer en is niet meer verliefd. Maar hij weet wel dat ik mijn fouten in zie. Is het raar om toch nog ergens hoop te koesteren?