Bagage en relaties

afbeelding van Nici

Goedenavond allemaal,

Ik lees al een tijdje met jullie mee.Een hele tijd geleden zat ik hier ook op jullie mooie forum.Dat ging meer over het liefdesverdriet van mijn verloren jeugd (ldvd is ldvd nietwaar?) .Ik heb veel aan jullie steun en adviezen gehad en besloot het daarna verder zelf te doen.Nu ben ik er weer.Op de eerste plaats: Hartelijk dank allemaal voor jullie openhartigheid! Jullie moed en empathie voor elkaar.Dat mag wel even gezegd worden.Ok.....dan nu mijn verhaal:

Ik ben een vrouw van 41 jaar.Ik heb twee zoons.De oudste wordt bijna 18 jaar en de jongste is net 12 weken oud.Mijn relatie met de vader van mijn jongste is pas sinds een week of 2 geleden echt fout gegaan.Inmiddels woont hij tussen twee vrienden en zijn oom en tante in.En woon ik nog hier met die kleine.Zoals mijn titel al zegt?? Is er van beiden kanten heel veel bagage.Zowel hij en ik hebben beiden een traumatische jeugd gehad met verslaafde ouders (bij hem vader,bij mij allebei de ouders) zijn broertje daar is geen contact meer mee,de mijne heeft 10 jaar geleden zelfmoord gepleegd.Ik heb hem zelf gevonden ook...Maar goed.In onze jeugd hebben we beiden ervaren hoe je je als kind onveilig kunt voelen.Niet gewild,niet gewenst.Er was pedagogische verwaarlozing,mentale en fysieke mishandeling en heel veel angst.
Mijn ex en ik hebben elkaar leren kennen en gelijk vanaf de eerste minuut? Was er een enorme klik! We waren vanaf het begin al heel eerlijk en open tegen elkaar.We hadden zoveel gemeen ook!! Niet alleen qua verleden? Maar ook qua karakter,persoonlijkheid,gekke of leuke trekjes,mening,passies,wensen,verlangens,humor,doelen.....na een tijdje dacht ii echt mijn zielemaatje gevonden te hebben!! Ik was zo gelukkig! Dit was de reden voor al mijn geleden pijn! Met deze man wilde ik oud worden! Voor hem? Was ik ruim 7 jaar single.Dat was een bewuste keuze.Tien jaar geleden ben ik in therapie gegaan (na de dood van mijn broertje) en ben ik mezelf gaan helen.Gaan herprogrammeren.Ik leerde van mezelf te houden,zelfrespect te krijgen,vertrouwen in mijn kunnen en in mijn kracht! Dat heeft mijn leven 180 graden gedraaid en zooo positief veranderd!! Daarna (na 9 mnd) ben ik het zelf gaan doen.Het spirituele pad op gaan.Mezelf afvragen wie ik was.Waarom ik hier ben,wat mij nou echt gelukkig maakte,wat mijn doelen waren,hoe ik op andere mensen overkwam,ik leerde mijn eigen aandeel te zien.Nam verantwoordelijkheid voor mijn eigen gedachtes,emoties en handelen.
Anderen begrijpen? Is kennis......jezelf begrijpen? Is verlichting! Ondanks de afgelopen 4 zware jaren? (Rechtszaak,2 keer verhuist binnen 1 jaar,andere baan,financiële moeilijkheden) probeerde ik toch positief te blijven en vechtte ik door op mijn persoonlijke battlefield.
Ok terug naar ex........
7 jaar single dus en pats boem!! Daar was hij! Tuurlijk had ik angsten! Ik had immers nog zat op te lossen binnen mezelf.Plus dat ik best kwetsbaar was nog emotioneel.Na een paar zeer geslaagde top dates?? Hield iets mij terug.Ik vroeg hem of we niet eerst vrienden konden zijn en ik mijn leven op de rit kon brengen.Toen heeft hij mij voor de keuze gesteld: of? Ervoor gaan samen? Of? Ik zou hem niet meer zien.Tuurlijk vond ik dat hij mij niet voor zo een keuze mocht stellen.Maar ja,het was zijn mening en dat had ik te accepteren.Ik dacht erover na (ik wist heus wel dat er bij hem ook angst meespeelde) En het enige dat ik regen mezelf zei was: "Nic? Als jij deze man laat lopen door je eigen angsten uit het verleden? Dan ben je ware liefde niet waard ook" Dus nam ik met liefde het risico om gekwetst te worden en besloot ik 100% voor hem te gaan!!
Mijn ex is geen makkelijke man.Zijn adhd speelt daarin ook een grote rol.Eerst doen? Dan pas denken of het nou wel zo'n slimme keuze was.Daarbij heeft hij nooit professionele hulp gezocht om aan zijn issues te werken.Er zit een hoop diepgewortelde woede in hem.Veel angsten.
Gelukkig heb ik altijd veel begrip voor hem gehad en kon ik mijn verwachtingspatroon steeds wat meer naar beneden brengen om het TOCH te laten slagen! Want ik zag een mooie potentie in hem! Alleen.....het moest er nog even uitkomen.Maar heel wat maanden later zag ik?.....dat onze wensen,ideeen toch verder uit elkaar lagen dan ii had gehoopt.Ik ben een hoogsensitief persoon (mede door mijn stoornissen) en ik WEET wat ik wil in een relatie!! Ik wil eerlijkheid,openheid,trouw,loyaliteit,discretie,puurheid! Hardop kunnen denken bij elkaar.Hoe gênant iets ook is.Hij weet alles van mij!!! Ik ben een open boek wat dat betreft.Mijn fouten,mijn valkuilen,allergieën,maar ook mijn mooie eigenschappen.Ik geef geen fuck om geld,maatschappelijke status,aanzien,macht,materialisme,ego,uiterlijk vertoon.Ik kan echt verliefd worden op iemands persoonlijkheid en kracht!
Mijn ex was nog lang niet eraan toe om deze confrontaties met zichzelf aan te gaan.Hoe meer ik hem wilde helpen? (En ondertussen mezelf ook natuurlijk...en ons) hoe meer hij mij van zich afschopte.Hij leek mij als boksbal uitgekozen te hebben....
Na de geboorte van ons zoontje (12 weken geleden) verslechterde de situatie.Hij werd steeds afstandelijker,killer,leek niet met de verantwoordelijkheid van het gezinsleven om te kunnen gaan.Ik had een pijnlijke keizersnede gehad? Maar stond na 5 dagen al zware huishoudelijke klusjes te doen omdat de muren op mij afkwamen! Hij zat als een zombie op de bank,helemaal in zijn eigen wereldje.Sindsdien? Heeft hij al zeker 4 keer kwaad zijn tassen kleding gepakt? En heeft zijn gezin in de steek gelaten.Soms een week,soms een paar dagen en nu zelfs twee weken.
Hij begon mij valselijk te beschuldigen ook.Dat ik een Vreemdganger was en dat ik maar een dna test moest laten doen omdat het kind niet van hem was (whaaat?!!) dat ik een leugenaar ben,hem in de zeik genomen heb.Dat ik hem alleen gebruikte om er financieel beter van te worden......zucht.....hij heeft zooo veel stomme dingen gedaan,gelaten dat ik er geen toekomst meer inzie nu.Verbaal,fysiek...deze man heeft totaal geen respect voor mij als mens.Als moeder.Ik ben er kapot van want hij leek echt mijn soulmate!! We hebben het zo intens fijn gehad samen! We waren zo blij met ons zoontje ook!! Maar hij kan er niks aan doen.Hij zit vreselijk in de knoop met zichzelf.Hij schopt mij van zich af en weet zelf niet eens waarom.Hinderden loze beloftes maar nul daden.Nu na dit afgelopen jaar??? MOET ik voor mezelf gaan.Ik ben het mezelf en twee zoons verplicht.Ik heb alles gedaan wat in mijn macht lag.Maar wat nou als de ander niet genoeg wil? En weg blijft lopen voor zichzelf wat hij al 37 jaar doet? Dan is het toch klaar gewoon??
Mijn verstand relativeert en weet dat het beter is Zo.Mijn hart huilt......
Ik ben er zo kapot van!! Maar het kan niet anders....hij zal dit pad zelf moeten lopen,ik kan dat niet voor hem doen.
Ik mag mij nu richten op mijn eigen leven.Ik ben druk bezig met een andere woonruimte zoeken (half jaar geleden mijn woning in Vinkeveen en mijn leven in Amsterdam opgegeven om hier bij hem ons nieuwe leven te beginnen in dit dorp).....ik ben bezig met maatschappelijk werk,urgentie,andere woonruimte,jeugdzorg,zelf tig telefoontjes plegen/mailen/afspraken maken.In de hoop dat ik snel overnieuw mag beginnen met mijn zoons.Er komt zooo veel op mij af! Emotioneel,financieel,praktisch etc.
Maar ja......ook dit gaat weer voorbij.Ooit zal ik trots zijn op mijn kracht en zal ik hier weer wijzer uitkomen.Ik vergeef mezelf...stomme keuzes bestaan niet,slechts wijze lessen.Ik heb helaas gewed op een kreupel paard.Maar ik ben mezelf dankbaar dat ik de kans op ware liefde durfde te nemen!! Sowieso heb ik een hoop over mezelf geleerd ook.Daar mag ik nog wat beter naar gaan kijken....
Pfffff.....lang leve de balans tussen het menselijk ego en het ware zelf.Ik heb er nu nog erg veel moeite mee...
Soms voel ik mij sterk,en nu voel ik mij gebroken en verlang ik terug naar de man wie ik dacht dat hij was....mijn soulmate,mijn maatje,mijn alles!! Verdrietig

afbeelding van Nici

Mijn vingers jeuken

.....om hem een bericht te sturen nu!! Om hem wat nummers te sturen via YouTube.Om mijn gevoel te omschrijven wat ik voel!! Het liefst verander ik mijn plaatje op whatsapp zodat hij kan zien hoe gebroken hij mij achterliet!! Maar helpt het mij?? Nee......wat kun je verwachten van iemand die over jullie 12 weken oude baby zegt: "hou hem maar hoor,ik hoef hem niet meer!"....???????? wtf hee!!!!! Hoe kun je zo harteloos zijn?? Wat heeft die kleine lieve schat fout gedaan? Buiten zijn onvoorwaardelijke pure liefde geven!! Zijn smile te laten zien,puur blij zijn.Vanaf dat hij 4 weken oud was,al nachtenlang doorslapen!! Een perfect vrolijk kindje! Wat heeft hij misdaan?? Niks......
Hoe kun je zo hard zijn?? Hoe kun je je kind en vrouw in de steek laten omdat je zelf ff de weg kwijt bent?? Hoe kun je ze met niets achterlaten en zelf wel naar de kapper gaan,naar het casino om je geld te vergokken,peuken en flessen drank halen!!....zelf wel egoïstisch in je levensonderhoud voorzien en je wijf met nog maar 2 euro op haar rekening achterlaten twee weken??
Omdat ze al haar poen aan haar gezin uit gaf?? Maar geeft niet.....ik sterf nog liever dan dat ik HEM om hulp moet vragen! Ik vreet en zuip wel niks!! Zolang mijn kindje maar genoeg voeding en luiers heeft.De rest boeit niet!
Wat een loser joh.........echt........

afbeelding van mrpither

Re:

Heftig verhaal.
Toch een complimentje voor het niet willen opgeven ondanks alle ellende.
Je bent er voor je kinderen en dat is voor hun heel belangrijk.

Je komt heel krachtig over maar ook kwetsbaar en met jouw instelling gaat het allemaal goedkomen!

afbeelding van Nici

@mrpither

Dank je wel voor je reactie.
En je hebt gelijk.Vaak sterk maar ook wel erg kwetsbaar nog.Gelukkig merk ik dat ik meer ga relativeren en minder handel uit emoties.Ze mogen er wel zijn? Maar niet meer de overhand krijgen zoals daarvoor wel eens gebeurde.Mijn zoons hebben daar ook niets aan gewoon.Ik probeer mij nu voornamelijk te richten op de praktische zaken waar ik veel aan heb voor de toekomst.Een ander huis vooral.Dan zal mijn geluksgevoel vanzelf wel weer komen.En ondertussen proberen te genieten van de kleine dingetjes.En tuurlijk zal ik emotioneel nog wel en paar treden van die ladder vallen...maar ja.Dan probeer ik mij maar te bedenken dat succes? 1 keer meer opstaan is dan ik gevallen ben.
Dank je wel! Fijne zondag nog

afbeelding van mrpither

Re:

Goed bezig!
Je kwetsbaarheid zal uiteindelijk je kracht worden.

afbeelding van Nici

@mrpither

Ja....zo heb ik het nooit bekeken,eerlijk gezegd.Maar je hebt daar wel een punt ja! Je eigen zwakkere momenten inzien om daar je voordeel mee te doen in de toekomst? Is ook wel kracht inderdaad! Althans,zo interpreteer ik het.Ik weet niet of jij dat ook zo ziet? Bedankt voor je feedback in elk geval ????

afbeelding van mrpither

Re:

Je moet het juist niet als zwakke momenten zien.

afbeelding van Mariah

Nici

Je zag zijn potentie alleen het moest er nog even uitkomen.
En waarschijnlijk dacht jij dat jij met jouw liefde hem wel kon helpen.

Wat ik lees is dat jouw ex, een man is die zijn verantwoordelijkheid niet neemt.
Een vent die zegt hou dat kind maa,r ik hoef hem niet meer daar moet je niet eens meer energie in willen steken!

Het was al een loser en zal altijd een loser blijven.

Waarom viel jij op zo een loser?
En waarom gaf jij meer geld uit dan hij?
Waarom deed je dat?
.
Jij bent meer waard hé.. dan een loser die zijn kind dumpt en jouw vernederend beschuldigt.
Jij wilde eerst vrienden zijn... je angsten zijn er niet voor niets.. daar kan je overheen stappen en gelijk voor iemand gaan..
Maar wat is er mis aan om iets te laten ontstaan vanuit vriendschap. Stap voor stap voorbij de angsten.
Hii eisde dat van jou , of je gaat voor mij ,of niets.

Hij had zoals ik het lees geen begrip voor jou.
En jii zette je gelijk over je angsten heen.
Jii ging letterlijk volledig voor hem.
En wat deed hij voor jou?

Je komt op mij over als heel bewust en krachtig.
En ik hoop dat je snel weer in een stabiele situatie zit met je kinderen.
Een fijn thuis voor jullie drietjes.

Mariah

afbeelding van Nici

@Mariah

Dank je wel voor je uitgebreide bericht! Terwijl ik nu aan het typen ben,hoor ik mijn ventje huilen.Ik ga even een flesje maken en dan kom ik zo terug om te reageren ????

afbeelding van Nici

Hoi Mariah

Ja klopt,ik dacht inderdaad dat ik hem kon helpen met mijn liefde.En mijn inzichten die mij hebben geholpen in mijn leven.Niet dat dat perse de juiste weg is? Maar het leek mij het proberen waard voor hem.Hij is een erg pessimistisch persoon en ziet altijd beren op de weg,ziet alles negatief.Ik hoopte dat het hem zou helpen wat minder te piekeren en meer te genieten van zijn leven.
Maar na een jaar zag ik inderdaad dat het energie steken was in een bodemloze put.Een potje doodlopende weg.Hoeveel pijn ik er ook van heb! Niemand zo blind als hij die niet wil zien.Daar zal ik vrede mee moeten krijgen.Dat zal uiteindelijk ook wel lukken.
Waarom viel ik op zo'n loser? Tja.....dat antwoord is simpel.Omdat hij dat totaal niet was in het begin.Pas na een half jaar begon hij steeds meer in de knoop te zitten met zichzelf en richtte zijn woede op mij.Ergens hoopte dat die lieve,attente,zorgzame man terug kwam due ik leerde kennen.Dat dit gewoon een fase in zijn leven was.Daarbij komt dat ikzelf ook een bepaald leven heb gehad.Waardoor ik hem ook wel begreep!! Maar zijn gedrag werd steeds gekker en schandaliger.Toen ben ik daar steeds meer tegenin gegaan en koos ik uiteindelijk voor mezelf en kinderen.
Wat je schrijft over "het eerst vrienden verhaal" snap ik helemaal! Je hebt daar ook echt gelijk in.Dat was mijn idee ook destijds.Ik weet niet......ik was bang om hem kwijt te raken want ik had enorm veel gevoelens voor hem gekregen al inmiddels.En begreep zijn angst dus ik ging voor mijn hartje.Ik vertrouwde op mijn intuïtie en zag in hem ook echt mijn ware liefde.Zooo veel gemeen! Zo veel openheid en eerlijkheid vanaf het begin.Ik vind zelf dat angst een slechte raadgever is? (Al mag je wel kijken als dat alarm afgaat?) dus ja....ik nam dat risico.Spijt heb ik sowieso nooit.Wijze lessen zijn nu eenmaal pijnlijk soms.
Ja meis,ik hoop ook dat ik snel mijn eigen huisje heb.Er wordt hard aan gewerkt in elk geval dus ik hou de moed erin.

Dank je wel voor je uitgebreide reactie,dat waardeer ik.Fijne zondag nog!

afbeelding van Mariah

Nici

Ik vind het heel krachtig van je om voor jezelf hierin te kiezen.
En dat je ziet dat je meer waard bent dan het projekteren van woede op jou.

De bagage van jezelf maakt dat je iemand begrijpt en het herkent.
Ik kan me voorstellen dat jouw begrip voor een ander geweldig is,en dan gaat hij open door jouw begrip en aandacht.
Hii zat waarschijnlijk al in de knoop voordat hij jou ontmoette..
Mogelijk werd hii die leuke lieve man door zijn verliefdheid totdat dat afnam en het serieus werd.
Woede projekteren kan ook angst zijn.
En dan hoop jij dat het weer word als het begin.
En je stapt eruit.
En je kiest hierin voor jezelf.
Dat is krachtig.
Hoe rot en pijnlijk je situatie Nu ook is.

Misschien nu niet voor jou echt aan de orde omdat je genoeg andere dingen aan je hoofd hebt.
Ik heb het boek liefdesbang gelezen van Hannah Cuppen.
Dat gaat over onveilige hechting.
Wat wij mensen doen daarin.
Zij noemt het de dans van verlatings en bindingsangst.
En hoe je het in jezelf en dus ook de ander kan herkennen.

Voor mij was het één van de duidelijkste boeken hoe mijn eigen onveilige hechting invloed heeft op mijn partner keuzes.

Groet Mariah

afbeelding van Nici

Hi Mariah

Enorm bedankt voor je bericht.Je slaat de spijker niet 1 keer op zijn kop? Maar wel een paar keer inderdaad! Op de eerste plaats het "al in de knoop zitten voordat hij mij ontmoette" dat klopt helemaal! Hij heeft daar in het begin (de eerste 3 maanden van onze relatie was hij erg open,eerlijk en emotioneel?Daarna ging met een klap die deur dicht) ook openhartig over gesproken met mij.Zonder Al teveel in detail te treden (dat vind ik niet netjes tegenover hem) gaf hij ook toe dat het leven voor hem eigenlijk niet meer hoefde.Dat hij wanhopig was en bij god niet wist wat hij nog met zichzelf aanmoest.Dat hij wel eens huilend spullen stuk gooide thuis en niet wist hoe hij verder moest.Een intens leeg gevoel,nergens werd hij nog blij van.....ik denk daarom ook? Dat de verliefdheid datgevoel tijdelijk weg nam.Dat ik een opvulling was voor de leegte in het gapende gat van zijn hart en niet een aanvulling voor zijn leven.Het samenwonen,de geboorte van onze zoon? Was schitterend natuurlijk!! Maar bij hem heeft het waarschijnlijk een zooitje triggers en angsten naar boven gebracht.Door zijn onverwerkte emoties waar hij nooit aan heeft gewerkt maar voor weg liep altijd.
Ten tweede: zijn woede is inderdaad angst!! (Dat zal hij uiteraard nooit toegeven en wijst liever de schuldige vinger naar mij?) maar ik denk inderdaad de angst voor het onbekende,de angst om het niet goed te doen,te falen,angst om zich compleet kwetsbaar op te stellen en zijn diepste ik te laten zien,waarschijnlijk wat bindingsangst door verlatingsangst,zijn angst om gekwetst te worden....deze man heeft zooo veel angsten? Het is onhoudbaar om te leven met zo iemand.Ik kon ook geen compromis sluiten met hem of afspraken maken.Zijn emoties (lees: woede) namen de overhand vaak en dan was er geen land te bezeilen met hem meer.Ik drong totaal niet meer door.Al gebruikte ik voorbeelden op een manier die HIJ dan begreep?? Het stekkertje was al los en dan werd de onverschillige muur opgetrokken.Dat voelt schijnbaar lekker veilig voor hem.Ergens snap ik het.Maar zo jammer!! Dit is niet de constructieve weg...dit verwoest alles!
Maar inderdaad....ik kies er nu voor na een jaar gedoe? Om eruit te stappen.Beter een korte schrik? Dan een lang misverstand.Beter nu met pijn los te laten? Dan vast te houden aan iets wat mij intens verdrietig en ongelukkig maakt.
Wauwww! Dank je wel voor je tip!!! Dat klinkt als een boek voor mij! Hij en ik zijn beiden onveilig gehecht dus daar mag ik wel wat meer inzicht in krijgen.Laatst heb ik veel op internet gelezen over "relatieverslaving"....ik had eerst zoiets van "nee,want ik was 7 jaar single voor ik hem ontmoette!!" Maar nu weet ik dat het niets met tijdsduur te maken heeft.Maar met de manier of intentie hoe je in een relatie staat.En veel klopt wel! "Probleemgevallen" zoals ik ook ben,aantrekken.Daar verliefd op worden door de enorme herkenning en erkenning.Van hem gaan houden en de hoop?? Dat je iets van vroeger goed kunt maken.Dat je grote liefde? Zo blij met je is en dankbaar dat je hem kunt helpen? Dat diegene je nooit verlaat en loyaal blijft voor de rest van je leven.Ik weet nog niet precies hoe dat bij mij zit? Maar dat ben ik aan het uitzoeken.
Maar voor nu?? Haal ik de vinger van de pijnlijke wond en ga ik zo lekker een lachfilm kijken Glimlach Mijn kleine lieverd heeft net zijn flesje gehad en heeft een ticket geboekt richting dromenland....nu is het even IK tijd.
Nou meis,mag ik je hartelijk danken voor je advies en inzicht?? Ik wens je nog een fijne avond toe! X Nic

afbeelding van Nici

Even brainstormen met mezelf...

Ik zit gewoon even te denken he? (Haha,ja...ik ga zo echt een leuke film kijken!) maar ik probeer een aantal dingetjes even helder te krijgen voor mezelf.Wat bv 1 van mijn grootste vragen is?? Is waarom hij nou juist MIJ uitgekozen heeft als soort van boksbal.Degene die juist het beste met hem voorhad.Ik ben oprecht altijd eerlijk geweest tegen hem.Voor hem uiteraard? Maar ook omdat ik mezelf niet mag en kan verloochenen.Ik begrijp het gewoon niet.Voor de buitenwereld dat masker? Zelfs voor zijn familieleden en vrienden,collega's? Maar bij mij zooo anders!! Negatief,beren op de weg zien (hij kan wel een dierentuin openen! Pfff) piekeren,doemdenken,afstandelijk zijn,onverschillig,liefdeloos soms ook,mij valselijk beschuldigen,geen enkele belofte ooit waarmaken etc...
Tuurlijk was hij ook lief!! Niet dat hij constant dit was? Maar helaas wel het merendeel van de tijd.Zeker na de geboorte van onze zoon is het finaal fout gegaan met hem.
Wat zou nou maken? Dat hij dit gedrag stelselmatig vertoonde?? Wat maakte nou,dat zijn diepgewortelde woede zich zo naar mij richtte??
De angst.....daar denk ik wel allang over uit te zijn! Maar verder dan? Zou ik hem teveel getriggerd hebben? Misschien wel door mijn levensinstelling die ik zo positief mogelijk wil houden.Gewoon doorvechten en alles aanpakken! Zou hij zich misschien gefaald hebben gevoeld?? Zou hij misschien een soort druk hebben ervaren? Zo van : "Nu moet ik ook keihard aan mezelf werken"?? Al heb ik hem nooit een mes op zijn strot gezet."NU ga je dit en dat!" Ikbesef heus wel? Dat de levensklok voor iedereen op een andere snelheid tikt! En dat anderen misschien wat meer tijd of hulp nodig hebben.
Zou hij zich misschien qua emotionele ontwikkeling,minderwaardig hebben gevoeld? Of zijn dit levensvragen die hij zich totaal niet afvraagt en ervaart hij gewoon woede? Die als een dikke grijze mist de kleurrijke regenboog erachter verdoezelen....
Zou hij misschien diep van binnen kwaad zijn omdat hij door mij,geconfronteerd wordt met zijn verleden soms? Neemt hij mij dat kwalijk? Heeft ie spijt gewoon?? Van mij,zijn kindje? En verlangt hij terug naar zijn "zorgeloze" leventje met zijn los kunnen gaan en tig oppervlakkige scharreltjes? (Van mij mag je stappen hoor! Ik hoef niet elke avond op elkaars lip te zitten...please) maar dat deed ie niet! Zo vaag allemaal.......Ik weet dat hij diep van binnen boos is op zichzelf.Dat hij bepaalde (kleine en grote) misstappen uit zijn leven,zichzelf nog niet vergeven heeft.Maar waarom ik!! Gewoon omdat ik het dichtst bij hem stond? Of is er een diepere oorzaak?
Ik probeer echt los te laten zonder antwoorden en te accepteren.Dat is ook de beste weg....toch kan ik het soms niet laten om mezelf deze vragen te stellen.
Nou ja,genoeg nu! Haha.Ik ga lekker eten en mijn filmpje opzetten ????

afbeelding van mrpither

Re:

Het is niet zo ingewikkeld als je denkt.
Naar de buitenwereld kan hij zich anders voordoen, acteren.
Omdat jij dicht bij hem staat is dat acteren niet vol te houden en krijg je dus met z'n ware aard te zien en zal al zijn woede op jou gericht zijn.

afbeelding van Nici

Hey mrpither

Ja,dat denk ik ook helaas...ik stond het dichtst bij hem (schijnbaar nog dichter dan zijn oom en tante) want bij hen houdt hij de schijn op tegenwoordig.Toch zoek ik redenen die dieper liggen omdat ik het beste los kan laten door de ander te begrijpen.Al besef ik heus wel dat ik niet op al mijn vragen antwoord ga krijgen.Daarom moet ik ervoor waken dat ik hier niet teveel mee bezig ben in mijn koppie.Zonde van mijn energie ook.Ik richt mij momenteel meer op zaken die iets contstructiefs teweeg brengen en positief zijn voor mijn toekomst.Toch vraag ik mezelf nog regelmatig van alles af wat betreft het vreemde gedrag van mijn ex...

afbeelding van mrpither

Re:

Zijn die antwoorden nog wel relevant?

afbeelding van Nici

@mrpither

Dat is een goede vraag...ergens denk ik van wel.Maar ik begin steeds meer in te zien dat het er niet meer toe doet.Het helpt mij ook niet perse om vooruit te komen.Het belemmerd mij alleen maar in het hier en nu.Toch blijft die drang er nog zitten.Dat zal wel door mijn emoties komen die ik nog mag verwerken.

afbeelding van mrpither

Re:

Precies, de antwoorden zullen niks veranderen aan het hier en nu.
Je mag je op een zonnige toekomst gaan voorbereiden!

afbeelding van torn

Ultimatum

Wat mij opvalt in je verhaal is dit stukje:

Nici schreef:

Na een paar zeer geslaagde top dates?? Hield iets mij terug.Ik vroeg hem of we niet eerst vrienden konden zijn en ik mijn leven op de rit kon brengen.Toen heeft hij mij voor de keuze gesteld: of? Ervoor gaan samen? Of? Ik zou hem niet meer zien.Tuurlijk vond ik dat hij mij niet voor zo een keuze mocht stellen.Maar ja,het was zijn mening en dat had ik te accepteren.Ik dacht erover na (ik wist heus wel dat er bij hem ook angst meespeelde) En het enige dat ik tegen mezelf zei was: "Nic? Als jij deze man laat lopen door je eigen angsten uit het verleden?[b]Dan ben je ware liefde niet waard ook"

Het verbaasd mij dat je in iemand die je een ultimatum stelt de ware liefde denkt te kunnen zien. Had het te maken met je eigen angsten uit het verleden dat iets je terug hield of wat anders? kan het ook iets met je intuïtie te maken hebben gehad?

Misschien een onbeleefde vraag maar was je zwangerschap bewuste keuze?

afbeelding van Nici

@Torn

Ja,het waren mijn eigen angsten en ervaringen uit het verleden wat mij tegen hield in het begin.Angst om weer gekwetst te worden,angst om de ander tot last te zijn omdat ik ook het 1 en ander op mocht lossen in mijn leven nog.Mijn intuïtie zei juist dat ik ze overboord mocht gooien en mocht vertrouwen op wat goed voelde.We hadden enorm veel gemeen! En veel herkenning,erkenning bij elkaar.Aan een half woord genoeg hebben.We raakten ook maar nooit uitgepraat! De tijd vloog belachelijk snel als we samen waren.En enorm veel humor samen.Hij maakte mij heel blij.Elke dag was een feestje met hem.
Of een zwangerschap nu wel of niet gepland is? Is uiteindelijk niet relevant.Als beiden partijen dolgelukkig zijn,er echt met liefde voor willen gaan.Als er bewust met liefde besloten wordt voor om dat kind alles te geven? Dan is dat het allerbelangrijkste.Dat het kind echt uit liefde is gemaakt en geboren.
Het is zeer spijtig dat we elkaar schijnbaar niet begrijpen meer.Dat had ik nooit kunnen voorzien...niet na alles wat we gedeeld hadden,hoe goed het allemaal voelde.Maar ik kan niets meer doen nu helaas...ik heb alles geprobeerd wat ik kon.

afbeelding van Nici

Oh ja...

Waarom ik de ware zag in iemand die mij voor een ultimatum stelde....ja,ik snap dat dat gek overkomt.Dat ik mij heb laten leven/dwingen door de ander (een soort van).Dat dat misschien niet krachtig over kan komen...Waarom....ja,omdat ik zijn angsten begreep! De angst om zich echt open te stellen voor iemand? Meer gevoelens krijgen voor iemand,die dan misschien alleen een vriendschap aan wil gaan.Hij heeft gehandeld naar beschermingsmechsnisme.Mijn begrip voor zijn emoties en handelen? En nare ervaringen uit het leven? Hebben ervoor gezorgd dat ik daar toen doorheen prikte.En het heel graag de kans wilde geven.Dat dat over zou gaan naarmate we dieper in de relatie zouden gaan.Dat dat vertrouwen er bij hem wel zou komen.
Ik heb geduld als iemand nog wat mag leren.Alleen? Moeten de intenties dan wel echt goed zitten aan de andere kant.En daar ben ik soms gewoon niet zo zeker van,of dat wel zo was.

afbeelding van Nici

Oh ja...

Waarom ik de ware zag in iemand die mij voor een ultimatum stelde....ja,ik snap dat dat gek overkomt.Dat ik mij heb laten leven/dwingen door de ander (een soort van).Dat dat misschien niet krachtig over kan komen...Waarom....ja,omdat ik zijn angsten begreep! De angst om zich echt open te stellen voor iemand? Meer gevoelens krijgen voor iemand,die dan misschien alleen een vriendschap aan wil gaan.Hij heeft gehandeld naar beschermingsmechsnisme.Mijn begrip voor zijn emoties en handelen? En nare ervaringen uit het leven? Hebben ervoor gezorgd dat ik daar toen doorheen prikte.En het heel graag de kans wilde geven.Dat dat over zou gaan naarmate we dieper in de relatie zouden gaan.Dat dat vertrouwen er bij hem wel zou komen.
Ik heb geduld als iemand nog wat mag leren.Alleen? Moeten de intenties dan wel echt goed zitten aan de andere kant.En daar ben ik soms gewoon niet zo zeker van,of dat wel zo was.