Tweeënhalf jaar uit, langer uit dan dat t aan was. Maar de indruk die je op mij achterliet is te groot om onder het vloerkleed te vegen.
Vandaag is een slechte dag. In feite zijn er de laatste 2 maanden meestal slechte dagen. Relativeren en rationaliseren helpt niet echt, zo het t ooit al deed. In gezelschap ben je even op de achtergrond, maar in 1 op 1 gesprekken kom je nog vaak naar voren. Hoe ik zo van je hield, waar ik me ten volle bewust van was toen het ter zake deed, maar exponentieel groeide toen het door verlangen werd aangewakkerd. Verlangen naar 'mijn meisje', die er volgens haar eigen woorden niet meer is. Een vreemde nu misschien. Ik zal het niet weten, want er is al zo lang geen fysiek contact geweest en dat zal er ook niet meer komen. Wat makkelijk was in het begin, namelijk dat we ver van elkaar af wonen, dat is later lastig geworden. Want er is niet meer de kans dat de vonk spontaan weer over springt, omdat we elkaar niet zomaar zullen tegenkomen.

Ik kan al lang niet meer zeggen dat ik nog veel van haar hou, of dat ik haar zo mis. Maar degene die ze toen was en voor mij in t bijzonder, mis ik elke dag nog. Evenals het gevoel dat ze bij mij naar boven riep. Of beter: het gevoel in mij dat naar boven werd geroepen toen ik bij haar was.
Het moeilijkste vind ik nog de dromen die aan duigen liggen en die niet te lijmen lijken.
Weet niet eens meer wat ik nog moet schrijven erover, behalve dat ik het kwijt wil.
Alles welbeschouwd voel ik me uitermate depri de laatste tijd, waarbij zelfs de zon geen soelaas biedt.
In elk geval fijn dat deze site er nog/weer is. Dat dan wel weer.