"Cat People (Putting Out The Fire)"

See these eyes so green
I can stare for a thousand years
Colder than the moon
It's been so long
And I've been putting out fire
With gasoline

Feel my blood enraged
It's just the fear of losing you
Don't you know my name
Well, you been so long

See these eyes so red
Red like jungle burning bright
Those who feel me near
Pull the blinds and change their minds
It's been so long

Still this pulsing night
A plague I call a heartbeat
Just be still with me

Ik snapte Jelle's blog niet helemaal, maar het woord Mojo is zo mooi. En weer ns onvertaalbaar, zoals zoveel krachtige woorden.

Anyway, ik heb mijn Mojo nog wel degelijk (gelukkig). Genoeg aandacht van het andere geslacht en kan die aandacht ook teruggeven. Al n hele tijd een nieuwe lover, die mij snapt en van me houdt, zoals ik van haar.
So far so good.

Beste mede-ldvders,

Het is al weer een tijd terug dat ik hier iets schreef en ik herken vrijwel geen naam meer van toen. Op zich goed nieuws dus, want dat betekent dat de pijn van t eerste uur minder wordt. Mettertijd gaan de scherpe randjes eraf en leer je blijkbaar weer lopen. Of strompelen, zo je wil. Je leert weer genieten van bepaalde dingen, weer lief hebben en zelfs een relatie aangaan zit er dus toch weer in.

Het lezen van SensitiveMale's blog kwam er weer een hoop los bij mij. Alsof ik mezelf lees hier op deze site, tweeënhalf jaar terug. Het is dat ik mijn oude blogs allemaal heb gewist, in een poging om door te gaan, anders zou ik hebben kunnen volstaan me "lees mijn oude blogs". Omdat een reactie te lang werd, wijd ik er maar een nieuw blog aan.

Een vriendin van me zegt altijd over haar zielsliefde dat het haar mooiste droom en haar ergste nachtmerrie was. WAS dus ook weer.

Laatst las ik hier een blog van iemand die net een nieuwe, toffe baan had gescoord en daar eigenlijk heel blij mee moest zijn, maar het slechts gedeeltelijk ook echt was.
Zo'n soort stemming verkeer ik ook in.

Gisteren moest ik op voor een examen van een opleiding die ik begin dit jaar was gestart. Ondanks mijn zenuwen (lang geleden dat ik voor t laatst een examen moest doen, waarvoor ik echt moest leren en het nodige inzicht moest vertonen), de nodige problemen die er waren mbt het verkregen onderwijs en mijn inherente gebrek aan discipline, is het me pijnloos vergaan.

Tweeënhalf jaar uit, langer uit dan dat t aan was. Maar de indruk die je op mij achterliet is te groot om onder het vloerkleed te vegen.

Soms (zoals nu) weet ik niet hoe lang ik het nog volhoud, deze schijnbaar eindeloze reeks van afscheid. Telkens al ik denk dat ik weer de goede kant uit ga, dan kom ik op een plaats, waarvan ik niet kon weten dat ik me daar zo slecht zou kunnen voelen.