De valkuil is om, als je je goed voelt, op zwakke momenten weer opnieuw even hoop te koesteren, merk ik: "Zou ze me dan echt, echt, echt niet willen?" Momenten dat je jezelf overwonnen hebt, treed ik bijna met enig ongeloof tegemoet: "Ben ik er dan echt, echt, echt overheen?"

De waarheid is: Ja, ik ben er echt, echt, echt overheen, en hoeveel "echt's" heb je nodig om daar tevreden mee te zijn? "Ja, maar als ze nou na vier jaar totaal niets hebben laten te horen plotseling voor de deur staat?" Een loze vraag: Dat gaat echt, echt, echt niet gebeuren!

Als het zou gebeuren zou ik haar binnenlaten, dat wel. Als ik haar op straat zou tegenkomen zou ik mijn pijl afschieten van definitief afscheid. Ik zie 'haar' vaak op straat en dan kijk ik; waarom?: Om in haar gezicht te lezen dat ze me negeert, zoals ze eerder deed op twee gelegenheden dat ik haar per ongeluk tegenkwam. Waarom is dat niet genoeg? Ze wil je echt, echt, echt niet!

Ik koester geen wrok. Ik heb mijn gevoelens onderdrukt, dat wel. Het zijn gevoelens van angst, afkeer, liefde; Een dampende heksenketel die niemand wil zien, ook ik niet. Ik kan ze alleen maar onderdrukken. En daarom heb ik die momenten.