Laatst las ik hier een blog van iemand die net een nieuwe, toffe baan had gescoord en daar eigenlijk heel blij mee moest zijn, maar het slechts gedeeltelijk ook echt was.
Zo'n soort stemming verkeer ik ook in.

Gisteren moest ik op voor een examen van een opleiding die ik begin dit jaar was gestart. Ondanks mijn zenuwen (lang geleden dat ik voor t laatst een examen moest doen, waarvoor ik echt moest leren en het nodige inzicht moest vertonen), de nodige problemen die er waren mbt het verkregen onderwijs en mijn inherente gebrek aan discipline, is het me pijnloos vergaan.
Vanmorgen kreeg ik de uitslag per mail al en die liet niets te wensen over. Een 10. Ik had al het gevoel dat ik het niet beter had kunnen doen, maar dan nog kan het alle kanten uit. Dus mijn liefje gebeld. Zij trots en blij, mijn ouders gebeld, die in de wolken waren. Mijn studiegenootjes gemaild...

Ik kan wel zeggen dat ik het de rest van de dag aan de grote klok heb gehangen, zelfs in t asiel, waar ik vanmiddag heb gewerkt. Waarom, vroeg ik mij op de terugweg af?
Het antwoord was helaas weer eens mijn ex. Zoals in voornoemd blogje, had ook ik het ernstige gevoel dat er iets elementairs ontbrak vandaag. Ik kan het met zoveel mensen delen, maar die ene persoon, die ontoevallig ook de oorzaak was van het feit dat ik uberhaupt met een opleiding aan de slag wilde, die was er niet. En het voelt leeg, alsof ik terug in de tijd stap.

Mijn eerste impuls was namelijk om haar te bellen. Maar omdat dat nergens op zou slaan, werd ik erg verdrietig in plaats van heel blij. Tuurlijk, toen ik de mail las, was ik even zeer in mijn sas. En trots op mijn prestatie, want ik ben alles behalve een studiebol.
Maar nog steeds voelt het niet ok. Alsof het niet echt is, geen betekenis heeft, totdat ik het met haar kan delen, zoals vroeger ook altijd het geval was.

Ook wat ik met de band doe, de liedjes die ik schrijf, het lijkt nog steeds voor t grootste deel voor haar te zijn. Ik besloot om weer een band te zoeken, zodat zij mij eindelijk ook eens kon zien spelen. Het feit dat zij zo enthousiast was over haar studie, hoe hoog ze mij had zitten, icm een aantal andere factoren, zorgde ervoor dat het bij mij ook begon te jeuken. Helaas begon ik uiteindelijk pas dik twee jaar nadat het uit was met een opleiding.

De band, de studie.. omdat ik wilde dat ze trots op me zou zijn. Dat er ook beweging in mijn leven zit. Misschien ook om mezelf te verdedigen richting een opmerking van haar in de laatste maanden. Ze zei het gevoel te hebben dat ik alleen haar had en verder niets. Ik weet dat dat niet waar was en ik denk ook niet dat zij het echt meende, ze was gewoon erg gefrustreerd over veel dingen op dat moment. Maar die opmerking heeft er zo ingehakt dat ik mede daardoor zoveel ben gaan doen sinds het uit is. En om te bewijzen dat ik vasthoudend ben in mijn gestelde doelen.

Wat kan ik nog zeggen, behalve dat ik haar nog steeds mis. Naar eigen zeggen is zij niet meer degene die ze toen was, het zal wel. Dan mis ik degene die ze was met mij, de persoon die ik kon raken en ontroeren.
Shit, ik mis je:( Wat is het nut van al die dingen doen, als je er zo weinig bevrediging uit kan halen?
Weet iemand de reset-knop?