Ik voel me kapot gemaakt

afbeelding van musicus

Onlangs heb ik gelezen dat de breuk met een goede vriend(in) net zo 'heftig' is als liefdesverdriet. Bij mij valt het eigenlijk onder beide onderwerpen, ik was verliefd op een meisje wat daarna is uitgegroeid naar een intieme (niet sexuele) vriendschap maar wat nu stuk is gelopen... ze wil er niet meer over praten, ze heeft me van alles geblokkeerd, ik ben er kapot van!

Ik heb er al met veel mensen over gesproken maar alles wat ik van me af kan schrijven of zetten doe ik graag om dit verdriet te accepteren en het een plaatsje te geven.

5á 6 maanden geleden kreeg ik contact met een meisje. Na een gezellige avond, toevoegen op Facebook en wat basis contact kwam al snel het contact op de telefoon waar zij mij zelfs toevoegde! Het groeide al snel uit naar een heel goed en open contact en we hadden dagelijks van begin tot einde van de dag contact. Nadat ik haar een heel leuk berichtje had gestuurd kreeg ik een berichtje terug dat ze het gevoel kreeg dat ik meer wilde dan vriendschap en dit niet wederzijds was. Ik ben dan geen persoon om boos te reageren en heb het heel luchtig opgepakt, zodat ik toch goed contact met haar kon blijven houden. Natuurlijk met de achterliggende gedachten om later nog een poging te wagen. Het contact bleef wederzijds optimaal en we bleven zeer intieme dingen delen, dingen die je normaal niet snel tegen andere mensen zegt.

In de tussentijd hadden we een aantal keer afgesproken, zijn we iets leuks gaan doen en dat ging allemaal geweldig. Toch konden we helaas niet vaak afspreken want we wonen nogal ver uit elkaar, het bleef dus beperkt bij 1x in de 3á 4 weken. Nadat ze me toch nog een keer duidelijk had gemaakt dat er echt niet meer in zat dan een goede vriendschap ben ik voor mezelf dit beginnen te accepteren. Toch bleef ik van mening dat je ook als vrienden regelmatig moet blijven afspreken en dat ook een vrienschapsrelatie niet alleen op WhatsApp kan leven (wat is de telefoon toch soms een klote apparaat).

Toen ze in maart jarig was heb ik haar een leuke gepersonaliseerde bioscoopbon gegeven. Toen we laatst een dagje weg waren samen en naar de bios gingen betaalde zij met die bon waarop de caissière er naar keek en vroeg of ze hem niet toevallig wilde bewaren. 'Nee doe maar weg was het antwoord'. Ik voelde me natuurlijk behoorlijk voor schut gezet, ze had toch het fatsoen kunnen hebben de bioscoopbon in haar tas te doen en thuis weg te gooien. Toen ik haar 's-avonds naar huis bracht vroeg ik aan haar om meer af te spreken, al was het maar dat wanneer ik aan die kant van de provincie was om even een bakkie koffie te drinken. Hier voelde zij niet veel voor en uiteraard was dit voor mij weer een nieuwe teleurstelling.

TOCH bleef het leuke contact maar daardoor ook mijn verlangen om gewoon regelmatig af te spreken en aan onze vriendschap te werken. Heel pijnlijk was dan ook dat zij een sport beoefend, hierbij een trainingsmaatje heeft die een tijd geleden ook heeft geprobeerd met haar een relatie te krijgen. Zij wilde dit niet, hij heeft een auto ongeluk gehad en haar daar de schuld van gegeven. Een lange tijd later is het tussen hen (dankzij het samen sporten) wel weer goed gekomen als vrienden maar ze hebben de problemen nooit uitgepraat. Wat mij heel veel stak de laatste tijd, was dat ze heel veel met hem omgaat ook buiten het sporten om en ze mij van alles af bleef houden. Ze noemde mij altijd haar beste vriend aan we ze alles kon vertellen maar stilletjes aan kwam ik er ook achter dat eigenlijk niemand in haar omgeving van mijn bestaan af wist. Haar ouders wisten het maar vaag, haar vrienden eigenlijk niet.

Toen ik vorige week jarig was is de bom gebarsten. Ze twijfelde ontzettend of ze wel op mijn feest moest komen want veel van mijn vrienden (tegen wie ik wel alles eerlijk zeg) bemoeide zich met mij en haar en dat trok zij zich erg aan. Uiteindelijk is het dus tot een breuk gekomen waarbij ik in eerste instantie aangaf om over de problemen tussen mij en haar open en eerlijk te praten. Waar komt het vandaan dat ze niet wil afspreken? Waarom mag niemand van onze vriendschap of eigenlijk uberhaupt van mijn bestaan afweten?

Door deze vragen had ze het gevoel dat ze zich continue moest verantwoorden tegenover mij en nu wilde ze zichzelf in bescherming nemen en een punt zetten achter onze vriendschap. Ze werd kortaf, beantwoorde geen van mijn vragen en liet me in grote onzekerheid zitten. Telefonisch contact was al heel moeilijk, laat staan face to face want dat wilde ze al helemaal niet meer. Het aparte is dat ze deze beslissing van het ene op het andere moment heeft genomen. Ik heb geprobeerd haar de ruimte te geven, ik heb geprobeerd er over te praten maar er komt helemaal niets bij haar binnen.

Nadat ze me afgelopen week had gefeliciteerd met mijn verjaardag heb ik de volgende geprobeerd om na twee weken moeizaam contact nog één keer het gesprek met haar aan te gaan. Ze gaf aan dat ze niet meer in me geïnteresseerd is en het contact wilde verbreken. Ik kon (en kan) het niet accepteren, ik had geen antwoorden, problemen waren niet uitgesproken en ze liet eigenlijk alles vallen wat we in 5 maanden hebben opgebouwd. Ik zie dat ze vluchtgedrag vertoont, problemen niet wil oplossen (net als met die andere jongen, haar trainingsmaatje) en me gewoon laat stikken. Hierop ben ik boos geworden (ik heb niet gescholden) maar ik heb haar een flinke spiegel voor gehouden dat dit niet de manier is om met mensen om te gaan.

Doordat ik de laatste tijd zo slecht heb geslapen en zondag op maandag weer, heb ik uit woede een bericht gestuurd naar haar trainingsmaatje. Hij kent mij niet, maar ik hem wel en alle problemen die zij en hij hebben gehad. Dit heb ik open en eerlijk bij hem neergelegd. Hij heeft niet gereageerd maar ik weet dat hij het wel gelezen heeft en met haar besproken heeft, want ze heeft me op alle mogelijke manieren geblokkeerd... contact opnemen zit er niet meer in en misschien maar beter ook. Het is wel een actie waar ik spijt van heb, maar ze heeft me zo'n pijn gedaan en ik hoop dat ze hier nu toch ook wel een beetje over na gaat denken dat ze mensen niet zomaar moet verzwijgen voor de ander of dat je problemen gewoon moet uitpraten.

Kortom een heel verhaal. Ik ben er kapot van, ik heb me nog nooit zo kwetsbaar opgesteld voor zo'n 'lange' periode naar iemand anders en ik voel me als een stuk vuil in de hoek geschoven. Binnenkort viert een vriend van me waarschijnlijk zijn afstudeerfeestje waar ik haar zal zien, ik ben heel benieuwd hoe het dan zal gaan.

Op dit moment voelt het als een groot verlies van een vriendin, iemand met wie ik alles kon delen. Ik hoop er van te leren. M'n gevoelens zijn hoge pieken en diepe dalen.... gelukkig krijg ik veel steun van mijn vrienden en leer ik ze echt goed kennen en degene die er echt voor me zijn, daar ben ik diep dankbaar voor!

afbeelding van waterman

Hoi Musicus

Poeh jong, wat een ellende..........
Vriendschappen waarin de ene partij heimelijk verliefd is op de ander, en de ander wil er niks van weten, kunnen extreem moeilijk zijn. Want ik denk dat jij heimelijk verliefd op haar bent. En hoopt dat er meer inzit. En daar alvast op aan het voorsorteren bent. En zij dat haarfijn doorheeft.

Zo gaat het niet werken. Jij kunt er niets aan doen dat je verliefd bent, maar jouw intenties en jouw gedrag laten het heel duidelijk zien, vrees ik. En zij voelt zich geclaimd, en in de hoek gedrukt. Ondanks jouw woorden dat je genoegen neemt met vriendschap zijn jouw daden dat je haar claimt en van haar verantwoording verwacht. Ondanks dat je zegt dat dat niet zo is voelt zij dat wel. En omdat zij dat zo voelt (terecht of onterecht, dat is irrelevant) knalt de hele zaak. En de zaak kan nu effe niet gerepareerd worden. Want dan voelt zij weer dat ze verantwoording af moet leggen, en dan begint het hele spelletje van voor af aan..........

Dus je zult haar nu moeten loslaten. Volledig. Zij haar leven, jij het jouwe. En haar niet proberen uit te leggen hoe en wat. En haar niet laten uitleggen hoe en wat. Want jullie begrijpen elkaar nu niet. Omdat jullie intenties met deze relatie volkomen diametraal verschillend zijn. Daarom begrijpen jullie elkaar niet. En zolang dat aan de hand is kunnen jullie elkaar ook niet begrijpen. Dat kan pas als jullie intenties weer enigszins parallel lopen. En tot die tijd zal je haar moeten laten gaan. En na die tijd kunnen jullie praten.

Helaas, het is heel hard, maar het is niet anders. Vrees ik.
Ga wat anders doen. Ga een ander vriendinnetje zoeken. Dit wordt niks. Vrees ik.
Waterman

afbeelding van musicus

Bedankt

Bedankt Waterman voor je antwoord.
Eigenlijk zijn het dingen die ik allang weet maar soms heb je mensen nodig die je de waarheid vertellen of een spiegel voor houden.

Wat ik het ergste vind is dat ik haar in deze positie heb gebracht. Natuurlijk verliefdheid kun je niets aan doen maar om een vriendschap op te bouwen verwacht je medewerking van beide kanten toch??? Ik heb altijd maar het gevoel dat het toch van mij uit moest komen om die vriendschap vorm te geven (omdat van mij de verliefdheid kwam) en zij wilde daar zo min mogelijk in mee bewegen of mij daarin helpen. Ik heb het echt serieus geprobeerd en ik dacht dat ik op de goede weg was de afgelopen twee maanden.... maarja dan komt er toch een moment van confrontatie denk ik dan maar.

Toch blijf ik zo met vragen zitten (die wellicht nooit beantwoord zullen worden) en dan vooral: waarom mocht niemand weten wie ik was terwijl ze naar eigen woorden me altijd vertelde dat ik een vriend was met wie ze dingen deelde, die ze met anderen niet deelde. Natuurlijk stond ik helemaal voor haar open voor alles wat haar bezighield dat dat maakte het ook wel lekker makkelijk voor haar. Maar het feit dat ze niet eerlijk durfde te zijn over een vriendschap die 5 maanden lang speelde en wat niemand mocht weten.... pff dat is toch wel heel pijnlijk.

Op dit moment is er maar één ding wat ik wil, en dat is haar bedanken toch voor de afgelopen vijf maanden en haar alle goeds toewensen voor de komende tijd (hoge pieken). Tegelijk ontstaat een gevoel van boosheid, verdriet en wraak gevoelens (diepe dalen) waarbij ik haar goed duidelijk zou willen maken en haar omgeving, dat haar manier waarop ze er een punt achter heeft gezet dus zonder echt oprecht met me te praten over onze problemen mensen kapot maakt. Mijn gedachten gaan van bellen naar het thuisnummer tot het schrijven van een brief naar haar ouders of weet ik wat.... gelukkig weet ik me in te houden. Ik vind het echt heel erg om met deze gedachten rond te lopen want zo ben ik gewoon niet... ik heb dit nog nooit op deze manier zo gehad.

Ik vind het heel erg dat een goede vriendschap kapot is en daar hebben we beide schuld aan.
Laten we hopen dat ze in de toekomst toch nog eens wil praten... zo niet, dan weet ik ook direct wat ik ECHT aan haar zou hebben als vriend. Vrienden zijn er voor elkaar, gelukkig merk ik dat met mijn andere vrienden nu heel goed die me steunen nu ik het zo moeilijk heb.

afbeelding van Hetlevenismooi

@musicus

Heftig voor je dat je zo een verdriet hebt!

Maar stel je voor dat als jij in de toekomst weer iemand zou tegenkomen en je laat weer zo met je omgaan, wat zou jij dan kunnen doen?
Het is ook de bedoeling natuurlijk dat je groeit om je staande te kunnen houden in bepaalde situaties. Als onder anderen verliefdheid of liefdesverdriet. Onschuldig

Sterkte!

afbeelding van musicus

Niet zo ;)

Tsja moeilijk te zeggen. Ik zou wellicht eerder mijn zwakheden aangeven en verzoeken om ruimte daar mee om te kunnen gaan... mochten we doorgaan als vrienden dan kan de andere persoon er rekening mee houden. Dan weet de andere persoon het eerlijk en kan die ook duidelijker grenzen stellen.

Deze 'vriendin' stelde haar grenzen dat ze geen relatie wilde maar voor de rest bleef het grenzeloos en daar heb ik me denk ik in mee laten zuigen.

Daarbij moet ik leren dat ik niet voor iedereen zomaar een praatpaal kan blijven zijn en vooral niet als de liefde niet wederzijds is. Hierin zal ik dus zelf grenzen moeten stellen.

afbeelding van Hetlevenismooi

Grenzen

Ik bedoelde eigenlijk met je laat zo met je omgaan, dat jij dat zelf hebt gedaan. Alleen jij kan dat. Een ander kan jou niet tot bewegen brengen of de controle over jou hebben. Dat kan alleen jij. Knipoog

Inderdaad zelf grenzen stellen. Net wat jij zegt. Dat jij niet voor iedereen zomaar een praatpaal kan blijven, ook dat deed jij uit eigen beweging. Je ging over een grens heen van jou.

En je woede is nu naar haar gericht in je diepe dal maar ook tot jezelf.
Jij voelt die woede. Je bent boos. Dat is pijnlijk!
Ook iets wat je jezelf aandoet en zelf in de hand hebt. Kijk maar eens wat die gedachte met je doet. Onschuldig

Wees goed voor jezelf.

afbeelding van waterman

Hoi Musicus

Weet je wat het zo moeilijk maakt? Dat jullie het waarschijnlijk allebei goed bedoelden. Maar dat jullie elkaar niet meer begrepen. En dat zij zich daardoor in de hoek gedreven voelde. En als mensen in de hoek gedreven worden, dan gaan ze heel primair reageren. Als mensen zich geclaimd voelen, en daar geen zin in hebben, dan gaan ze heel primair reager. 6 miljard jaar evolutie, zeg maar. En het gaat er niet om of het terecht is. Ik ga echt uit van jouw goede bedoelingen. Maar het gaat er om hoe zij het ervaart. Jij kunt er niets aan doen dat je verliefd werd op haar. Zij kan er niets aan doen dat ze je weg gaat stoten als zij ervaart dat je haar in de hoek drukt. Het gaat niet om de feiten, het gaat om de beleving van feiten.

Jullie hadden wat moois. En jullie hadden wat ontzettend moeilijks. Dat is nu beide geknald. Maar er was contact tussen jullie, jullie hebben met elkaar gepraat. Tijd zal leren of dat basis is voor een hernieuwde poging. Maar daar moet tijd overheen. En daar moet rust in komen. Zodat beiden kunnen gaan beseffen wat er goed ging, en wat fout. Ieder voor zich. Niet samen. Nu helemaal niks samen. Maar laat haar pruttelen. En ga zelf pruttelen. En laat haar weggaan. En laat haar alleen. En verpest het niet met contact zoeken, haar vertellen hoe het in elkaar zit of brieven te gaan schrijven. Pruttelen. Geen brieven, geen contact, geen mails, geen whatsapp. Niks. Niks. Niks........... Tijd............. Tijd.......... Tijd.............

En dan kom je elkaar wel weer eens tegen. En dan zijn jullie beiden klaar voor praten. En dan zie je wel weer.

Nu is er niks meer. Het zij zo. Het overkomt je vaker. Dit is niet de eerste keer (?) en niet de laatste keer (?). Maar het is nu zo. Ga dat accepteren.

De vriendschap hoeft niet stuk de zijn. Maar de vriendschap heeft wel een hele lange pauze nodig. Dat is het enige wat je kunt doen, nu.
Waterman

afbeelding van petals

om eerlijk te zijn als ik

om eerlijk te zijn als ik jouw posts lees, dan voel ik al een enorm beklemmend gevoel. Zou het kunnen zijn dat zij al die tijd wel gevoeld heeft dat jij meer wilde, dat jij misschien vanuit dat gevoel toch best wel een druk op haar hebt gelegd? Ik heb vanuit persoonlijk ervaring geleerd dat als iemand uit zichzelf niet vaker wil afspreken, of geen / minder initiatief toont, dat het dan juist averechts werkt om steeds zelf contact te blijven zoeken naar die persoon toe. Als zij jou buiten dingen houdt, dan is dat pijnlijk maar dan kun jij niet anders dan dat gaan accepteren en misschien zelf afstand nemen omdat dat niet de persoon is die JOU kan bieden wat jij in een vriendschap zoekt. Het kan namelijk heel erg drammerig gaan overkomen wat het contact alleen maar slechter maakt.

Ik heb een beetje het gevoel dat jij haar duidelijke signalen wel oppikte maar misschien ondanks alles toch heel erg bleef hopen, je best bleef doen en nu met een enorme kater zit omdat er van jouw hoop niks kwam, en nu zelfs dus geen vriendschap meer. Maar helaas, in elke relatie of vriendschap is het denk ik beter om stapje voor stapje te blijven kijken naar wat die ander ook teruggeeft, en zelf niet harder te gaan rennen dan die ander als er feitelijk van de 'overkant' veel minder terugkomt want dan voel je je achteraf dus heel rot.

Ook vind ik jou behoorlijk bemoeierig overkomen op het gebied van haar relatie met die andere jongen. Wat zij met anderen doet, daar heb jij niet zoveel mee te maken en dat jij dan vervolgens nog contact met hem gaan opnemen en dingen die zij jou in vertrouwen heeft verteld aan hem gaat meedelen, vind ik echt veel te ver gaan. Ik snap wel dat zij jou daarop heeft geblokkeerd want hiermee ga jij echt je grens ver te buiten.

afbeelding van musicus

Waardeer je antwoord

Nou ik waardeer je antwoord om te beginnen!!
Uiteraard is het een antwoord waar ik me niet per definitie beter van ga voelen maar het helpt me wel alles even te ordenen.

Het aparte is wel dat het intieme contact niet van één kant kwam maar de openheid enzo kwam van beide kanten. Daarmee praat ik mijn 'daden' niet goed want vaak als je iets hebt wat je leuk vind, wil je er graag meer van en dat heeft hier toe geleid. Je mag je voorstellen dat we iedere dag vanaf het begin tot het eind van de dag contact hadden en dit compleet wederzijds was. Dan is het toch niet heel gek dat ik vragen ga stellen over het feit waarom ze je buiten haar leven houdt terwijl je eigenlijk op een andere manier helemaal binnen bent en alles met elkaar deelt? Dat klopt toch niet???

Ik heb haar signalen opgepikt en ben daarna echt dingen anders gaan doen om de verliefdheid een plek te geven te werken aan de vriendschap. Zo ben ik op datingsite's gegaan, ben ik weer meer met andere mensen gaan afspreken en heb ik er vaak in dingen gestimuleerd. Bijvoorbeeld wanneer ze twijfelde te gaan hardlopen met haar trainingsmaatje, dat ik haar motiveerde dat toch te gaan doen (terwijl ik er natuurlijk rete jaloers op was maar het lukte me om me er overheen te zetten). Ik heb vanalles gedaan om obstakels voor mezelf weg te nemen en voor haar.

Wat ik gewoon heb gemist is een stuk eerlijkheid van haar kant, een goed gesprek waarbij ze me in de ogen kijkt en uitlegt van zus en zo is het... Als het ene signaal (WhatsApp-telefoon) botst met het andere (het afspreken in de praktijk en waarom houdt je me onbekend voor andere mensen?) dan zaait dat bij mij heel veel verwarring.

Over je laatste punt het bemoeierige.... daar valt wat van te zeggen. Het is ook iets wat ik normaal nooit zou doen maar na weer een nacht slecht slapen heb ik het uit pure wanhoop gedaan. Ik praat niets goed van wat ik heb gedaan maar ik heb het wel met de intentie gedaan om haar te laten praten over haar problemen, (face to face) die je met personen hebt want dat heeft ze toen in het verleden met die jongen ook niet gedaan. Ik vind mijn bericht naar hem niet kloppen, maar ik vind het ook absoluut niet kloppen dat ze me geen kans heeft geschreven eens serieus over de problemen te praten waarbij ze me in de ogen aankijkt.... problemen niet uitpraten is in mijn ogen geen oplossing, daar krijg je deze ellende van en helaas heeft hij dat in het verleden ook meegemaakt.

Nogmaals bedankt voor je antwoordt!

afbeelding van chelle

#Dubbele Standaard

Ik blijf het toch mega fascinerend vinden:

Momenteel is tegelijkertijd op een ander blog een verhaal te lezen waar een vrouwelijke blogger schrijft dat haar ex/partner via haar eigen email ‘nare dingen’ over haar heeft losgelaten in een email naar een ‘nieuwe’ man.

Meteen wordt er gegooid met ‘verschrikkelijke manipulator & verschrikkelijke controleur’. Vervolgens lijkt, in datzelfde blog, ook de uitspraak ‘mijn ex is een bijzonder narcistisch persoon’, die befaamde rode, wapperende lap te zijn, waardoor die ene gebruiker weer als een gelokt stiertje aan komt rennen om de boodschap over te brengen dat als een relatie wordt beeindigd, ‘ze’ (=de narcisten) kunnen gaan stalken, hele nare en onware dingen over ‘je’ gaan roepen en ‘jou’ dus zwart maken bij anderen. Zal wel weer een Feest Van Herkenning worden. Het voelt tenslotte altijd fijner om te horen dat niet jij, maar vooral de verschrikkelijke ex aansprakelijk gesteld wordt.

Terug naar dit blog:

musicus schreef:

“…heb ik uit woede een bericht gestuurd naar haar trainingsmaatje. Hij kent mij niet, maar ik hem wel en alle problemen die zij en hij hebben gehad. Dit heb ik open en eerlijk bij hem neergelegd.”

Nu hoor je nergens iets over ‘verschrikkelijke manipulator en controleur’. Het telepathische talent dat er op andere blogs de mond van vol heeft, rept hier niet eens over het 'achter de rug om' benaderen van het trainingsmaatje. Doet je toch afvragen, hoe het komt dat Het Oordeel en De Afkeur alleen maar gericht lijkt te zijn op de Mannelijke Exen van (vrouwelijke) Bloggers. Een man, notabene, die zo consequent en met zoveel gemak zijn broeders weet neer te zetten als manipulerende, controlerende, onbruikbare (ex-)kereltjes, daar schijnt toch het één en ander in door van de aard van het beestje zelf.

Contact opnemen met ‘het trainingsmaatje’ van je ex-vriendin, om vervolgens uit te gaan wijden over de problemen tussen hen waarvan je, al woedende, kenbaar wil maken dat je daarvan op de hoogte bent, dat wordt hier dan weer heel mild ‘afgedaan’ als ‘dat het behoorlijk bemoeierig overkomt’ en ‘dat het wel veel te ver een grens over gaat’.

Een ex van een blogger mag wel allerlei 'verschrikkelijke' eigenschappen en stoornissen toe worden geschreven (notabene een partij die zichzelf niet eens verdedigen of uitleggen kan), maar waar het gaat om een blogger zélf, lijkt er ineens een totaal andere norm te gelden....

Gewoon lekker blijven benoemen en blootleggen, deze dubbele standaard iedere keer.

afbeelding van musicus

Ik begrijp (bijna) wat je wil zeggen

Ik heb dit een aantal keer moeten lezen voordat ik je tekst begreep, maar ik denk het nu te begrijpen.
Zonder dat ik in wil gaan over het telepathische talent wat jij waterman toedicht, want dat vind ik iets wat jij dan maar met hem moet bespreken snap ik je frustratie.

Ik keur het van mezelf ook absoluut af dat ik deze actie heb ondernomen om haar trainingsmaatje een bericht te sturen. Ik weet niet hoe het bij vrouwen zit, maar ik zag hem toch altijd als een soort concurrent en die heb ik (onterecht) aangevallen om iets te kunnen bereiken bij die vriendin.... dat werkt natuurlijk nooit maar op dat moment in je emotie denk je anders.

Toch neem ik ook dit mee wat je heb gezegd. Ik wil namelijk helemaal niet zo'n persoon zijn en ik hoop hier van te leren naar toekomstige relaties toe.

afbeelding van torn

#Vingertikjes

musicus schreef:

Zonder dat ik in wil gaan over het telepathische talent wat jij waterman toedicht, want dat vind ik iets wat jij dan maar met hem moet bespreken snap ik je frustratie.

Oei!! Zonder dat je er bewust van bent of het zo bedoeld zeg je begrip te hebben voor wat jij ziet als frustraties van Chelle's zijde. Daar zou je wel eens voor op de vingers getikt kunnen worden, als dat al niet gebeurd is. Of gebombardeerd worden met overtuigingen als; Neeeeeeeeeeeeee, je ziet het verkeerd. Waterman is juist een hele bladibladibladbla'. Het zijn die anderen die bladibladibladibla

Gaat het voor dat je het weet niet eens meer over waarvoor jij eigenlijk hier bent en raak je verstrikt in randzaken.......

musicus schreef:

Ik keur het van mezelf ook absoluut af dat ik deze actie heb ondernomen om haar trainingsmaatje een bericht te sturen. Ik weet niet hoe het bij vrouwen zit, maar ik zag hem toch altijd als een soort concurrent en die heb ik (onterecht) aangevallen om iets te kunnen bereiken bij die vriendin.... dat werkt natuurlijk nooit maar op dat moment in je emotie denk je anders.

Knap dat je dat kan in zien van jezelf en durft te erkennen.
Je lijk irl tot je gevoelens en haar manier van omgang te jezelf een beetje voorbij gelopen zijn, wat verder helemaal niet erg is, kan gebeuren.

Brokken oppakken en weer verder met je leven, niet iedereen lost problemen op zoals jij dat doet of graag zou willen.

afbeelding van waterman

Hoi Musicus

Het is allemaal natuurlijk ongelooflijk stom en onhandig wat je in vlagen van verstandsverbijstering (ander woord voor verliefdheid? Knipoog ) allemaal doet. Maar you are only human. Fouten maken we allemaal. Is je intentie goed geweest? Doe dit dan nooit meer, want zoals Petals ook al aantipt voelt jouw vriendin zich door jou gedrag misschien wel heel erg in de hoek gedreven en heb je je met dingen bemoeit waar je van af moet blijven. Leer er van....... Maar ook dat zal wel goed komen. Leren doe je nu eenmaal met vallen en opstaan.

Ga goed nadenken, ga tot rust komen, en ga je eigen leven weer oppakken. Dat zijn de stapjes nu. Je bent jong, dus dat komt wel goed.

Filmpje voor je. En voor iedereen. Om het toch weer een beetje luchtig te houden Knipoog

afbeelding van musicus

Dankjewel!!

Haha dankjewel waterman
Ik ga er ook zeker van leren, heb ik al gedaan maar ga het goed tot me nemen om met hernieuwde energie weer door te gaan!

Dank voor alle hulp hier!!!!

afbeelding van chelle

@musicus: eerlijk

musicus schreef:

“Ik keur het van mezelf ook absoluut af dat ik deze actie heb ondernomen om haar trainingsmaatje een bericht te sturen. Ik weet niet hoe het bij vrouwen zit, maar ik zag hem toch altijd als een soort concurrent en die heb ik (onterecht) aangevallen om iets te kunnen bereiken bij die vriendin.... dat werkt natuurlijk nooit maar op dat moment in je emotie denk je anders.”

Het behoeft wellicht uitleg, uit respect voor jouw verhaal, dat mijn felheid vooral gericht is op het selectieve meten met verschillende maten dat op dit forum de norm lijkt te zijn. Het ging mij er eigenlijk helemaal niet om, om jouw actie nu heel fel te willen veroordelen in de overtuiging ‘dat jij, omdat dit op andere blogs ook gebeurt, dus óók als een manipulator moet worden aangeduid’. Ik praat niet in dit soort termen of conclusies, dus zo was dit zeker niet bedoeld. Vind dat ik dit wel even behoor te verhelderen Knipoog

Dat het achter haar rug om contact leggen met haar trainingsmaatje vermoedelijk tot gevolg heeft gehad dat zij alle deuren heeft dichtgegooid, lijk je zelf ook heel goed te begrijpen. Vind ik je ook heel eerlijk en reflectief in; respect daarvoor.

Als je nu terugkijkt, hé, op de vriendschap die jij met haar probeerde voort te zetten, zou het kunnen dat jij misschien toch ergens de hoop of dubbele agenda hebt gekoesterd dat de vriendschap uiteindelijk toch verzilverd zou kunnen worden in een relatie met haar? Dat lijkt me wel interessant om voor jezelf te onderzoeken.

Citaat:

“…snap ik je frustratie.”

Mag ik je vragen, uit nieuwsgierigheid, welke frustratie jij snapt? Glimlach

afbeelding van musicus

Een poging ;)

Nou ik denk te snappen wat je bedoeld maar is moeilijk uit te leggen haha. Wanneer mensen (vooral mannen??) iemand achter de rug van hun ex zwart maken het allemaal zo makkelijk geaccepteerd wordt. Maar wanneer iemand anders het bij hen doen of bij hun vriendin ofzo dan zijn die personen juist weer 'manipulatoren en controleurs’.

Ik merk als ik er op terug kijk dat ik (onbewust en zeker ongewenst) ook soms dit gedrag heb vertoond in onze relatie. Maar ik denk dan wel dat ik dit deed omdat zij geen makkelijke prater was over problemen etc. dus dan ga je andere dingen proberen het er toch uit te krijgen. Nu zie ik gewoon dat zij zo niet is en is het te laat maar moet ik het accepteren. Daarbij denk ik wel dat het een probleem van haar is dat ze niet duidelijk naar me uitkomt van wat ze nou echt wilt... vrienden van mij zijn ook haar vrienden en die zeggen precies hetzelfde, het is een probleem waar ze zich nog vaker in zal tegenkomen. Wellicht wilde ik haar ook hier wel te veel uit halen dat ze over haar/onze problemen echt sprak en dus eigenlijk ook te weinig ruimte gegeven.

Over die dubbele agenda ben ik inderdaad nog aan het onderzoeken. Maar ik denk wel dat ik oprecht probeerde om vanuit mijn gevoel haar niet kwijt te willen raken en de vriendschap niet op te willen geven er alles aan deed om onze agenda's op elkaar 'aan te laten sluiten'... dus dat het een vriendschap was die voor ons beide goed voelde. Hierin had ik natuurlijk meer werk te verzetten dan zij, want ik was natuurlijk de persoon die verliefd was maar dat had (en heb) ik er graag voor over. Helaas deed zij in mijn ogen toch wel wat te weinig om hier aan tegemoet te komen... wat zij te weinig deed vind ik moeilijk te benoemen. Zij wilde natuurlijk niet zo vaak afspreken omdat ze wist dat ik meer wilde en ik wilde (serieus) gewoon tussendoor een keer afspreken - alleen als ik aan die kant van de provincie was - om kort een bakkie koffie te doen en dan weer snel weg te zijn. Het hoefde van mij niet uitgebreid maar gewoon dingen die ik ook met andere vrienden doe, ff snel wat drinken een keer lachen ff buurten en dan weer onze eigen weg. Op die manier hoopte ik de verliefdheid van me af te zetten en aan de vriendschap te bouwen maar daar ging ze niet zo in mee (achteraf ook wel begrijpelijk). Ik wilde gewoon te snel....

Toch fijn om hier door andere mensen zo aan het denken te worden gezet, het leert je op een andere manier er naar kijken en reflecteren.

afbeelding van musicus

Ups en downs

Even weer van me afschrijven....

Het is nu bijna een week geleden dat het contact tussen mij en haar definitief is verbroken en wat een week is het geweest. Verdriet, boosheid, onzekerheid, piekeren, pijn, relativeren en praten, vooral heel veel praten.

Ik merk dat de afgelopen week ontzettend veel ups en downs heeft gehad. Naast dat ik hier veel van me heb kunnen afschrijven heb ook veel met mensen om me heen gesproken. Ik merk dat de pijn steeds een beetje heelt wanneer ik dat doe maar jeetje, wat kun je toch soms hard worden terug geworpen in je verdriet.

Zoals de afgelopen weken wel vaker ook vanochtend weer extreem vroeg voor mijn wekker wakker en ja de eerste gedachten die je hebt die zijn naar haar. 'Hoe zou het met haar gaan? Wat zou ze doen? Wat zou ze denken? Kan het nog goed komen? Ondanks alles mis ik haar zo ontzettend!!!! Ik heb zo'n pijn van alles wat fout is gegaan, wat ik fout heb gedaan, alleen ik wil niet in die negativiteit blijven hangen want daar zuig ik mezelf wellicht ook alleen maar verder mee de ellende in wat natuurlijk helemaal niet nodig is.

Ondanks dat ik gisteren nog een heel fijn avondje ben weg geweest met vrienden, ook even nog lekker erover heb kunnen praten en dat dan weer goed voelt, wordt je toch weer helemaal teruggeworpen in je emoties als je zo vroeg wakker wordt. Nu zit ik ook nog eens veel thuis deze dagen om deadlines te halen en te studeren voor tentamens, dat geeft soms toch nog te veel ruimte om over m'n verdriet na te denken.

Het heeft geen zin om in ellende te blijven hangen, het is nu niet meer terug te draaien. Nu heb ik weer even een mindere periode, wellicht dat het vanavond weer beter gaat... Als het iedere dag 5% beter gaat dan de dag ervoor dan kom ik er wel weer uit.... maar het valt niet mee -.-'

afbeelding van waterman

Geef het tijd, geef het tijd....

Voorlopig valt er niets van te bakken. Geef het tijd, dingen regelen zichzelf wel. Er komt een dag dat je minder aan haar denkt. En dan komt een dag dat je bijna niet aan haar denkt. En hoewel dat beeld nu verschrikkelijk lijkt, is het uiteindelijk een opluchting.

Geef het tijd...........
Waterman

afbeelding van torn

#Oprecht

Je gebruikt deze mensen nu om een reactie te kunnen plaatsen zodat je de reacties die je niet gezind zijn van de homepage te kunnen drukken en aardig gevonden te worden....

Je bent niet oprecht in je aanwezigheid hier.........

afbeelding van waterman

Admin

Forumregels?
Kun je ingrijpen?

Met vriendelijke groeten
Waterman

afbeelding van pallie

@waterman: Lorre lorre lorre

afbeelding van musicus

Laat mensen doen waar ze hier voor komen

Beste Torn en allen,

Ik heb de 'situatie' voorbij zien komen en ik heb totaal geen behoefte er op dit moment op in te gaan.

Wat ik jullie wel graag wil meegeven is dat mensen hier vaak komen om hun intiemste gevoelens te delen, in de hoop dat ze zich er echt beter door gaan voelen. Ook ik ben hier gekomen met mijn verdriet en iedereen hier komt met tips, adviezen, me een spiegel voorhouden daar ben ik zeer dankbaar voor.

Ik vind het daarom best vervelend dat ik hier praat over mijn pijn en verdriet (zoals anderen dat ook doen) en mensen proberen om hun gelijk te halen. Het gaat hier niet om wie gelijk heeft, het gaat erom dat iemand zijn hart kan helen om weer een gelukkig persoon te worden.

Dank voor jullie aandacht en begraaf die strijdbijl... iedereen heeft hier al zo'n ellende, daar hoeven we niet nog een schepje bovenop te doen. Wees er voor elkaar i.p.v. tegen elkaar!

afbeelding van waterman

Dank je Musicus

Helemaal met je eens........

Ik hoop nogmaals dat het goed met je gaat, en nogmaals wens ik je veel sterkte!
Het is en blijft een ingewikkeld proces, he!

Waterman

afbeelding van torn

#Musicus; Eigenaarschap

Je hebt helemaal gelijk.......
Het eigenaarschap van dit forum zou horen te liggen bij de mensen die het nodig hebben.Een plek waar mensen met "vers" verdriet, mensen die midden in het verwerkingsproces zitten of daarin al verder onderweg zijn elkaar ondersteunen en kunnen delen.

Nu ligt het 'eigenaarschap' van dit forum al tijdenlang bij enkele leden dit die stadium allang voorbij zijn en uitgesproken (in het openbaar) of onuitgesproken (achter de schermen) iets vinden van elkaar.

afbeelding van musicus

Update

Beste allen,

Nu jullie me hebben geholpen in de meest 'moeilijke' periode, wil ik jullie graag even laten weten hoe het nu met me is.

Vorige week bleef het zeer aan me knagen dat ik geen contact meer had met die (ex)vriendin. Het ergste vond ik, dat ik het dus ook niet goed kon maken of in ieder geval mijn excuses kon aanbieden. Na een aantal keer op haar mobiel te hebben gebeld (ondanks alle adviezen in reacties op mijn verhaal, ik weet ik ben eigenwijs) waar ze me wegdrukte ging ik nog één stapje verder en heb ik haar op haar thuis telefoon gebeld. Haar moeder nam op, maar ze was niet thuis. Een uur later belde ze me heel boos op, met natuurlijk de uitleg; 'als ik niet opneem, betekend ook dat ik je niet wil spreken en nu waag je het ook nog op me op mijn thuistelefoon te bellen etc. etc.'

Nadat ik haar aan het woord had gelaten heb ik haar rustig gezegd dat ik belde omdat ik haar nog één keer wilde spreken. Ik vertelde haar dat ik graag mijn excuses wilde aanbieden en heb haar gezegd hoe vervelend ik het vind de wijze waarop het is gelopen en dat ik bepaalde dingen nooit had mogen doen. Ze leek dit wel te kunnen waarderen en hiermee sloeg de sfeer gelukkig wat om. Ik heb haar toen gezegd dat het niet verstandig is (voor mij) om nu over onze problemen te praten omdat ze emotioneel nog te vers zijn, maar ik heb toen wel een hengeltje uitgegooid voor over een aantal maanden dat we dan weer op een goede en verstandige manier contact kunnen hebben... ook hier stond ze niet geheel negatief tegen over. Ik heb haar vervolgens alle goeds gewenst en heb min of meer voor nu afscheid van haar genomen.... en dat voelt goed. Ik heb mijn excuus aangeboden voor wat ik fout heb gedaan, ik heb het op de meest positieve wijze (voor nu) het weten af te sluiten en dat geeft mij een veel rustiger gevoel. Ik heb sindsdien geen één keer nog de neiging gehad contact met haar te zoeken of iets dergelijks. Het is nu tijd om alles een plaatsje te geven en over een tijd zien we wel weer of het contact weer opgepakt kan worden.

Wat ik nu moet gaan doen is van de situatie leren en mezelf leren accepteren zoals ik ben, iets wat me nog soms wel dwars zit. Ik heb namelijk van mezelf dingen ontdekt waar ik absoluut niet blij mee ben. Soms bleef en blijft dit nog veel malen in mijn hoofd, maar gelukkig heb ik er met heel veel mensen over kunnen praten. Ik had (en heb) soms het gevoel dat ik een onwijs moeilijk en gecompliceerd persoon ben, dat mijn verwachtingen naar anderen en voor mezelf te hoog liggen... dit konden sommigen mensen in mijn omgeving ook wel bevestigen. Gelukkig waren ook anderen die me vertelde dat ik gewoon een hele goede jongen ben, dat ik van deze situatie moet leren maar dat ik absoluut niet moet veranderen. Iemand anders moet mij accepteren zoals ik ben en anders zijn ze gewoon niet goed voor me.

Daarbij moet ik nu stilletjes aan gaan leren dat mensen andere waarden en normen hebben als dat ik heb. Dit zal ik moeten accepteren of er gewoon afstand van nemen en niet proberen de andere persoon proberen te veranderen... ik heb dus nog genoeg leerpuntjes maar ik ben blij dat heel veel mensen me de afgelopen periode zo hebben gesteund, naar mijn verhaal hebben geluisterd en me veel belangrijke dingen hebben meegegeven zodat ik als persoon er weer sterker van kan worden.

Het valt nog niet altijd mee om jezelf zo heftig tegen te komen, maar het gaat absoluut de goede kant op...

afbeelding van chelle

@musicus: Eigen Kompas Eerst :)

musicus schreef:

“Vorige week bleef het zeer aan me knagen dat ik geen contact meer had met die (ex)vriendin. Het ergste vond ik, dat ik het dus ook niet goed kon maken of in ieder geval mijn excuses kon aanbieden. Na een aantal keer op haar mobiel te hebben gebeld (ondanks alle adviezen in reacties op mijn verhaal, ik weet ik ben eigenwijs) waar ze me wegdrukte ging ik nog één stapje verder en heb ik haar op haar thuis telefoon gebeld….”

Als ik eerlijk mag zijn, denk ik dat het goed is, dat je je niet hebt laten leiden door de adviezen die je eerder hebt gekregen. De keuzes die jij wel of niet besluit te maken, zijn namelijk onderdeel van alleen jouw ontwikkeling en ook alleen jouw verwerking. Niemand kan jou vertellen, zelfs niet onder de noemer ‘willen helpen en behoeden tegen pijn’, wat jij behoort (‘moet’) doen, wat je vooral niet behoort (‘moet’) doen en wat voor jou en je ex-vriendin ‘het beste’ zou zijn. Elke situatie is anders. Waar beide (ex-)partners staan of toe in staat zijn, verschilt ook per verhaal.

Had je je namelijk laten leiden door deze adviezen:

Citaat:

En haar niet proberen uit te leggen hoe en wat. En haar niet laten uitleggen hoe en wat. Want jullie begrijpen elkaar nu niet.”

“Maar daar moet tijd overheen. En daar moet rust in komen.”

“Maar laat haar pruttelen. En ga zelf pruttelen. En laat haar weggaan. En laat haar alleen. En verpest het niet met contact zoeken, haar vertellen hoe het in elkaar zit of brieven te gaan schrijven. Pruttelen. Geen brieven, geen contact, geen mails, geen whatsapp. Niks. Niks. Niks........... Tijd............. Tijd.......... Tijd.............

….dan had je jezelf dus dit ‘rustiger gevoel’ dat je nu ervaart, ontzegd.

Zoals jij zelf beschrijft, bleef de situatie aan je knagen. Zelfs tijdens het ‘toepassen’ van de op bijna elk verhaal geadviseerde ‘Afstand & Rust’-adviezen, was er voor jou dus helemaal geen ‘Rust’. Eerder heel veel onrust, lijkt het. En daar ben je zeker niet de enige in; veel gelezen verschijnsel.

Het geknaag blijft. De frustratie blijft. De behoefte om iets ‘recht te zetten’, blijft. De afstand die er was, maakte dat je bleef worstelen met een pakket aan emoties (spijt, wroeging, excuses, oprechte afsluiting, behoefte om je handelen ‘recht te zetten’, noem maar wat) dat je dus ‘niet kwijt’ kon. Zoiets veroorzaakt een enorme emotionele onrust, logisch. Die snap ik wel, want deze was toch soort van ‘voor haar’ bedoeld. Excuses voor iets waarvan je ook haar duidelijk wilde maken, dit niet van jezelf goed te keuren. Vind daar maar eens ‘afstand’ in, wanneer het aan je blijft vreten. Zit in je hoofd. Met dansen en wandelen you only get so far Knipoog

Dat je hierin tóch je eigen innerlijk kompas hebt gevolgd en hebt vertrouwd op je eigen inschattingsgevoel, levert toch wel weer het bewijs hoe individueel ieders pad eigenlijk is. En dat het advies ‘En verpest het niet met contact zoeken...’, vooral het meeste gaat over de levensinstelling van degene die dat tegen je zegt. Wat precies zou je dan verpesten? Ik geloof niet zo in het wel of niet verpesten, waar het gaat over de behoefte tot oprechte communicatie of scheppen van duidelijkheid.

En natuurlijk was het veel pijnlijker geweest, had dit meisje kwaad de huistelefoon erop gegooid, zonder enig gesprek. Dan had het natuurlijk niet ‘goed gevoeld’, en was je waarschijnlijk achtergebleven met een (nog) onrustig/er gevoel. Toch had ook zo’n incident duidelijkheid kunnen verschaffen, namelijk: wat je nu ook nog probeert of hoopt te kunnen rechtzetten, als haar besluit is om op geen enkele manier meer ontvankelijk voor jou of jouw uitleg te zijn, dan is dát het vertrekpunt om je verwerking op in te zetten. Lastiger, maar uit ervaring sprekende, niet onmogelijk. Als ik mijzelf toendertijd vooral had laten leiden door de goedbedoelde adviezen van mijn omgeving (niet doen, wel doen om mij te behoeden tegen verdriet of pijn), was een zeer belangrijke ervaring voor eigen inzicht en ontwikkeling me ontnomen geweest.

Ik vind het mooi dat je in staat bent geweest om je hierin niet te laten leiden door wat anderen je voorhielden dat ‘Het Beste’ zou zijn. Want: wat IS het beste, tenslotte? Is geen vaste materie. Ondanks de mogelijkheid dat zij de hoorn erop had kunnen gooien of elke poging tot contact genadeloos had kunnen afwijzen, heb je er toch voor gekozen om haar oprecht en kwetsbaar te benaderen. En dat heeft je toch behoorlijk wat opgeleverd.

musicus schreef:

“Ik heb haar vervolgens alle goeds gewenst en heb min of meer voor nu afscheid van haar genomen.... en dat voelt goed. Ik heb mijn excuus aangeboden voor wat ik fout heb gedaan, ik heb het op de meest positieve wijze (voor nu) het weten af te sluiten en dat geeft mij een veel rustiger gevoel. Ik heb sindsdien geen één keer nog de neiging gehad contact met haar te zoeken of iets dergelijks. Het is nu tijd om alles een plaatsje te geven en over een tijd zien we wel weer of het contact weer opgepakt kan worden.”

En mocht de onrust weer even opduiken, hoort erbij. Zoiets als Eb & Vloed, komt en gaat. Het zal je in ieder geval wel gerust kunnen stellen, dat je je excuses hebt kunnen aanbieden en haar hebt duidelijk gemaakt hoe je naar de gebeurtenissen kijkt.

Dat stukje ‘last’, heb je kunnen rechtzetten… Glimlach

afbeelding van waterman

Hoi Musicus

Je hebt een paar belangrijke stappen gezet, denk ik. Je bent aan het afsluiten. Je bent aan het accepteren....... Dat wat is, dat is, en dat wat zou kunnen zijn, dat is niet.

Terug in de realiteit, en die is soms wat rauwer dan je in je mooiste dromen (in je grootste wanhoop?) zou willen. Soms doet het pijn.

Kijk over een half jaar maar, hoe jullie er dan voorstaan. Hoe jij er dan voor staat, wat jij dan wilt. Ga niet op haar wachten, maar ga terug naar je eigen leven. Denk na, denk over wat er goed ging, wat jouw rol er in is geweest, maar vooral, ga weer gewoon leven. Je bent een enorme ervaring rijker, en dat is het enorm positieve hieraan. En nu gaat je leven weer verder.

Laat haar gaan, laat dit achter je. Ga nieuwe paden ontdekken. De wereld is nog enorm groot.
Sterkte!!!!!
Waterman