Beste mede-ldvders,

Het is al weer een tijd terug dat ik hier iets schreef en ik herken vrijwel geen naam meer van toen. Op zich goed nieuws dus, want dat betekent dat de pijn van t eerste uur minder wordt. Mettertijd gaan de scherpe randjes eraf en leer je blijkbaar weer lopen. Of strompelen, zo je wil. Je leert weer genieten van bepaalde dingen, weer lief hebben en zelfs een relatie aangaan zit er dus toch weer in.

Toch moet ik zeggen dat de afgelopen jaren mij getekend hebben. De ontmoeting met mijn Grote liefde heeft mij echt veranderd, vooral in hoe ik naar liefde en relaties kijk. Hoe t kán zijn en kán voelen. De pest is dat juist dát mij redelijk verziekt heeft, want met 'minder' genoegen nemen dan die klik op zielsniveau, het thuiskomen-gevoel, dat vind ik echt zooo moeilijk. En eerlijk gezegd weet ik niet of t zo is dat ik dat nog een keer mag meemaken, dus tja, wat dan?

vragen die blijven spelen en zich niet laten oplossen, waarschijnlijk tot t moment dat zij zich vanzelf zullen beantwoorden, ik weet t niet.
Wat ik wel weet is dat ik ondanks alles, drie jaar later, ik mijn ex-lief nog elke dag mis. Er is geen boosheid meer, slechts af en toe tranen, maar er is een leegte achtergebleven, die zich vooralsnog niet laat vullen. Een zwart gat waar eens de zon scheen.

Ik ben los van haar in elke andere zin des woords en heb al lang niet meer dat verslaafde gevoel dat je in t begin na een breuk kan hebben. Maar ik blijf haar missen, het gevoel, maar ook de persoon die ze was. En die ze naar eigen zeggen niet meer is. Jammer, want ze was in elk opzicht prachtig.

Ik ben blijkbaar in een emo-bui, want ik voel sterk de behoefte om haar te zien, haar stem te horen, maar bovenal tegen haar te zeggen dat ik haar in mijn armen zou willen sluiten, zoals de magische eerste keer dat ik haar vasthield en tijd en ruimte opeens niet meer bestonden.

Ik lees niet alles hier meer, want dat geeft me teveel t gevoel dat ik blijf hangen in een vibe die niet altijd even opbouwend werkt voor mij.
Maar weet dat je op deze site aan t juiste adres bent. Op verschillende manieren zitten we allemaal in hetzelfde schuitje en de steun die ik hier destijds heb gevonden, was als een warme deken waar ik nog steeds erg dankbaar voor ben.
Mijn hoop is dat jullie hier elkaar ook zoveel steun kunnen blijven bieden en ik wens jullie voor nu heel veel sterkte en wijsheid in t nemen van moeilijke beslissingen.