kwaad op mezelf

afbeelding van T16

Jup we zitten op het punt waarop ik kwaad ben op mezelf. Ik ben mezelf echt aan het vernietigen.
Ik heb een baan waarbij ik zowel fysiek als mentaal sterk moet zijn. Ik moet prive en werk gescheiden houden. Dat gebeurd niet langer.
Ik was altijd een leeuw van een vrouw, kwam overal doorheen. Sinds dat ik jou ken is dat weg. Je zit zo diep bij mij en ik zo diep bij jou. Maar de situatie zoals hij nu is, is als vergif.
Je wil er voor me zijn, je wil me spreken maar het maakt me kapot. Ik kan je niet meer toelaten op die manier. Mijn dingen zijn niet langer jouw probleem.
het doet me razend pijn dat ik jou mijn leven uit moet flikkeren maar ik merk verdorie dat na 2 maanden tijd we op exact hetzelfde punt staan. We zien elkaar niet, spreken elkaar met tussenpozen van weken niet. Maar alle gevoelens zijn onveranderd aan beide kanten. De situatie is alleen niet veranderd
Hoe lang wilden we dat zo gaan doen? Ik raak mijn baan, mijn vrienden en mezelf kwijt op deze manier.
Ik moet alles wat mijn stabiliteit in het geding brengt eruit gooien. Helaas ben jij daar momenteel echt een groot onderdeel van.

Door je te negeren gooi ik olie op het vuur. Schiet jij in paniek. Door elkaar weken niet te spreken vinden we toch manieren om te laten weten van elkaar te houden. Is het een status, is het een berichtje ergens achter laten. Altijd is er iets. Het brengt ons alleen niet verder. Het lost niets op.
Gister zei je nog dat je van je vriendin hield. Dat je gevoelens weg zijn en je niet weet of ze terugkomen op die manier. Dat het vertrouwd voelt maar dat ook nooit het probleem was tussen jullie. Je wil aan jezelf werken, rust vinden en alles stap voor stap doen en dan kijken of jullie nog compatibel zijn.

Snap je dat daarin geen ruimte is voor mij? Het is jouw en jullie proces. Snap je dat dit mij kapot maakt? Om over app en statussen een man/partner te hebben maar in de realiteit niet? Ik heb jouw gedachten, je hart, je ziel. Maar zij heeft jou in persoon, jouw geschiedenis en het vertrouwde gevoel. Ik wil hier geen competitie meer mee aan gaan.
Ik wil mezelf terugvinden. Misschien zijn wij in elkaars leven gekomen om alles overhoop te gooien, te groeien en door te gaan. Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik ziek word van deze situatie, ziek van mezelf en me echt een ongelofelijke kleuter vind dat ik na 2 maanden nog op exact hetzelfde punt sta en we continue aan het touwtrekken zijn.