Start

Liefdesverdriet: we lopen ALLEMAAL het risico

afbeelding van lonelyheart41
Zon, 28/02/2010 - 01:39 — lonelyheart41

Na bijna twee jaar op deze site en alles gelezen te hebben wat maar met liefdesverdriet te maken heeft ben ik tot de volgende conclusies gekomen:

1.) Liefdesverdriet is inherent aan de liefde, het is "part of the game". Of we het nu leuk vinden of niet: een breuk of scheiding is het risico dat we allemaal lopen als we een relatie of huwelijk aangaan. Veelzeggend is dan ook het feit dat maarliefst 50% van alle huwelijken eindigen in een scheiding.

2. ) Liefdesverdriet is een rouwproces vergelijkbaar met dat van een sterfgeval. Het lijkt het meest op een post-traumatich stress syndroom. Het is waarschijnlijk een van de meest heftige gebeurtenissen die je als mens kunt overkomen.

3.) Verliefdheid is een drug. Er worden stoffen in je hersenen aangemaakt die er voor zorgen dat je verliefd word. Als een relatie eindigd krijg je afkickverschijnselen die lijken op die van drugsverslaafden of alcoholisten.

Zomaar wat observaties, hopelijk heeft iemand er wat aan.

Reacties

Din, 21/09/2010 - 16:14 — erwiet
afbeelding van erwiet

Liefdesverdriet is een rouwproces.

Ik wou even reageren op punt 2: ldvd is een rouwproces.

Ik ben in de laatste twee jaren mijn peter en meter verloren; beiden gestorven op welgestelde leeftijd. Als ik nu mijn verdriet vergelijk (gedumpt worden door je partner) met mijn verdriet toen, dan kan ik toch wel stellen dat ldvd veel erger is. Ik wil niet onrespectvol zijn. Het was/is zo in mijn geval. Ik spreek niet voor anderen. Bij m'n grootouders kon ik het verdriet vlugger een plaats geven: ze hadden beiden een rijk gevuld leven gehad en ik denk toch wel dat ze gelukkig zijn geweest.

Nu bij het verlies van mijn partner voelt dit ook aan als een rouwproces, maar ik kan het geen plaats geven, ik heb geen graf om naartoe te gaan. Zij leeft verder, met een ander en dat maakt het nog harder dan het al is. Ldvd is een zeer oneerlijk proces en het verdriet is asymmetrisch over beide partners verdeeld. De een gaat verder, de ander verdrinkt in weemoed, woede en veel hartzeer.

Persoonlijk vind ik ook dat het verdriet dat gepaard gaat bij een sterfgeval meer respect krijgt van de mensen rondom je. Er wordt niet gezegd: "ander en beter" of "er zijn genoeg vissen in de zee". Nee, mensen geven je de tijd. Vergeten het minder snel dat je verdrietig bent.

Din, 21/09/2010 - 13:46 — stolenheart
afbeelding van stolenheart

Helemaal mee eens

Ik ben het er helemaal mee eens, zeker punt 1. De hoeveelheid liefde die je voor iemand hebt/hebt gehad, is eigenlijk gelijk aan de hoeveelheid verdriet die je erna voelt, heel logisch eigenlijk. Voor mij was het ook het zwaarste wat ik heb meegemaakt.

Woe, 03/03/2010 - 15:00 — principessa
afbeelding van principessa

@lonelyheart

Zeven jaar geleden is mijn vriend verongelukt waar ik een relatie mee had gehad van 5 jaar, het was net 4 maanden uit. Maar we waren in redelijk goed overleg uit elkaar gegaan.
Nu ben ik door mijn laatste ex als grof vuil aan de kant gezet, geen respect, en hij had zo een ander.
Ik heb dus beide rouwprocessen mee gemaakt, de 1e was moeilijk maar doordat ik wist dat er over en weer liefde was en respect was dit proces (makkelijker) dat het proces waarin ik nu zit.
Het heeft denk ik te maken met hoe je aan de kant wordt gezet, en hoe je behandeld wordt, wat het moeilijker maakt.

Don, 04/03/2010 - 04:22 — lonelyheart41
afbeelding van lonelyheart41

@Principessa

Ieder geval is uniek maar als jij gedumpt bent (bv. voor een ander) dan is het een echt rouwproces dat je doormaakt. Heb zelf ook sterfgevallen meegemaakt maar heb "liefdesverdriet" als pijnlijker ervaren. Klinkt raar maar toch is het zo. Een sterfgeval is een situatie waar je niets (meer) aan kunt veranderen terwijl bij een breuk of scheiding er altijd nog iets van hoop is.

Don, 04/03/2010 - 17:27 — principessa
afbeelding van principessa

Voor de goede orde. @lonelyheart

Misschien heb ik het verkeerd gezegd, maar ik bevestig inderdaad dat ook in mijn geval gedumpt zijn en ldvd veel meer pijn doet. En dit heeft denk ik ook te maken met dat de ander er nog is. Als iemand is overleden is het duidelijk.

Don, 04/03/2010 - 21:36 — mrbean
afbeelding van mrbean

mrbean @lonelyheart en principessa helemaal mee eens

Hoi, helemaal mee eens, het is idd veel pijnlijker om gedumpt te worden, omdat die ander nog leeft, sterker nog, omdat ik die ander nog steeds moet zien vanwege de kids. Ik had idd minder moeite gehad als zij er niet meer zou zijn, maar als zij wel trouw was geweest. Nu zal het altijd als een schaduw mij achtervolgen. Het zal minder worden als de kids volwassen worden, dan hoef ik totaal geen contact meer met haar. Maar het feit blijft wel dat ze de moeder van mijn kinderen is.
Ptm en ultiemleven noemde het trouwens nahuwelijk, door de kinderen ben je toch noodgedwongen aan elkaar veroordeeld. Dus probeer ik toch zo zakelijk mogelijk met haar om te gaan en het contact echt tot het minimale te beperken.

Zon, 28/02/2010 - 02:34 — Unremedied
afbeelding van Unremedied

Ja. Ben het alleen niet

Ja. Ben het alleen niet helemaal eens met 2). Wel qua wat je schrijft over het rouwproces (al geldt dit - gelukkig - voor het merendeel van de gestrande relaties niet), maar niet w.b. de PTSS. Voor PTSS is een acuut trauma nodig. Rouw en PTSS zijn twee heel verschillende zaken.