Lieve Angel....hoe herkenbaar jouw woorden, jouw manier van je verdriet verwerken. Ik heb een relatie van 3 jaar achter de rug...de 8ste breuk....nu net 2 weken geleden. En ja de eerste 4 dagen heb ik alleen maar in mijn bed gelegen....mijn gedachten, verdriet en onbegrip door mijn hoofd laten gaan. Gek werd ik van alles!

Nu probeer ik langszaam weer mijn leventje op te pakken....ga op stap met mijn vrienden en probeer te genieten. Ik zeg "probeer" want lukken doet dat niet altijd....vaak word je weer geconfronteerd met je gevoel, het gemis! Na een leuk avondje weer alleen thuis komen.

Toch ik weet dat ik hier doorheen moet, ben een beetje een expert geworden de afgelopen 3 jaar ;-)
Makkelijker wordt het er niet op.
Ik weet dat ik het de aankomende tijd allemaal niet leuk ga vinden en het liefst me thuis verstop onder de dekens....ik weet ook dat als ik dat doe het allemaal langer duurt.
Ik vlucht niet voor mijn gevoel, er zijn echt avonden dat ik passief op de bank zit en een beetje voor me uit zit te staren....mijn koppie barst dan van de ellende.

Toch realiseer ik me ook dat ik het moet accepteren. Ik kan het niet veranderen. Ik blijf me voorhouden dat als het zo moet zijn dat wij elkaar weer vinden, dat zal gebeuren. Ik weet ook dat als wij niet voor elkaar bestemd zijn en ik het niet los laat, ook niet kan openstaan voor een eventuele nieuwe liefde. Niet dat ik daar nu behoefte aan heb....ik wil maar 1 ding hem terug....maar ik laat hem niet meer de keuze. Het is mijn leven, hij wil me nu even niet....en ik wil me gewoon weer goed voelen. De pijn achter me laten en van het leven genieten!

Ik hoop dat het jou zal lukken op die manier naar jouw verdriet te kijken. Ik hoop dat je weer snel verder kunt!

Liefs
Jada