Ik doe vaak alsof het heel goed met me gaat,terwijl van binnen echt kapot ga
Ik heb borderline,of tenminste veel kenmerken ervan
Heb er veel last van gehad,veel angsten,paniek,hyperventilatie,enz enz
Heb ook best veel meegemaakt,en veel in therapie gezeten en me eigen 2 x klinische op laten nemen.
Me ex heeft dat hele proces mee gemaakt en was er altijd voor me,het gedoe begon allemaal op me 16de dat ik het moeilijk kreeg en me ex leerde ik toch op me 14de al kennen
Ik denk dat ik daarom het zo moeilijk vind dat me ex me na 12 jaar heeft verlaten,omdat ik een heel belangrijk persoon in me leven was,me partner,me allerbeste maatje.
Ik ga wel werken,terwijl ik echt gewoon geen zin en de energie ervoor heb,vroeger was dat anders,dan als ik me rot en depressief voelde werd ik heel passief en deed niks meer,gooide alles erbij neer.Nu wil ik ook dat niemand weet hoe ik me werkelijk voel,ik schaam me ervoor,ik huil altijd alleen als niemand erbij is.Heb ook een lief klein hondje das nu m,n beste vriend,ik weet misschien heel gek,maar die gekke hond sleept me wel door me moeilijke momenten.
Ik wil ook niet weer in therapie,omdat ik al zovaak dat heb gedaan.
Ik zit de hele dag met me gedachten bij me ex,dan denk ik ik wil hem terug,en denk ook aan het verdriet die die mij de afgelopen maanden heeft aangedaan,en dan huil ik,omdat ik niet snap dat ie me zoveel verdriet de afgelopen maanden heeft aangedaan (zie eerste blog).
Me ex was en dat klinkt heel gek,maar echt super belangrijk voor me,en nu ja heeft ie ander.
Ik weet ook dat ik door moet met me leven en andere dingen moet gaan opbouwen,maar kan me op dit moment gewoon niet voorstellen dat ik iemand vind waarvan ik ook kan gaan houden.
Ik heb ook weinig sociale contacten,ben wel een sociaal iemand,maar weet niet was altijd heel erg op mezelf.Vaak ook als ik me heel verdrietig voel,dan laat ik me hondje uit,en kan dan even niet meer stoppen met huilen.
Ik en en me ex smsen nog wel,dan zegt ie ja ik is je wel hoor en dan voel ik weer even hoop,maar die hoop word weer snel weggenomen als ie dan weer ineens mij belt en we een gesprek hebben waarin ie zegt ja ik wil je geen hoop geven,jij moet gewoon verder gaan met je leven en iet op mij wachten en dan zegt ie erachter aan ja als ik de verkeerder keuze heb gemaakt door een ander te nemen kom ik daar wel achter,die laatste zin geeft me dan hoop,dan denk ik ja waarom zegt ie dat.Ik weet ook dat we mekaar misschien beter even met rust kunnen laten zodat ik kan gaan rouwen en verwerken,want het verwerken kan ik nu niet omdat we denk ik nog contact hebben.
Maar ben bang dat als ik het contact verbreek hij dan nog closer met haar word en mij vergeet of verder van mij gaat staan en dat wil ik niet.Wat kan ik nu het beste doen?

Een verdriet engeltje