Vandaag las ik een artikel over het verschijnsel dat het merendeel van de mensen die een extreem stressvolle, traumatische periode hebben doorgemaakt, juist door die ervaring wijzer en zelfbewuster zijn geworden. Het verschijnsel heet posttraumatische groei.

Bijvoorbeeld was er iemand waarvan de dochter is overleden. Hij is er sterker van geworden, weet het leven nu beter te waarderen. Gevraagd werd of hij al die leerprocessen die hij heeft opgedaan, zou inruilen als hij daarvoor zijn dochter weer terugkreeg. Daarop zei hij toch wel 'ja'.

Ik kijk terug naar afgelopen 3 jaar, en zie hoe ver ik ben gekomen, hoe zelfstandiger ik ben geworden, socialer, meer bewust van de mooie dingen van het leven. Maar als iemand mij dezelfde vraag zou stellen, dat wil zeggen, of ik al die lessen en al die groei zou inleveren als ik daardoor samen bij mijn ex zou zijn, dan zou ik toch nee zeggen.

Met mijn ex was ik erg gelukkig, maar ik was ook van haar afhankelijk. Ik had haar nodig als voorbeeld voor hoe ik moest leven. Zo erg zette ik haar op een voetstuk. Dat kwam omdat ik nog geen volgroeid karakter had. Nee, ik kon niet op die manier door blijven leven.

Wat ik heb geleerd, de pijnlijke weg die ik heb bewandeld, het verlies van mijn ex, het daardoor bijna niet mijn diploma halen, het psychisch ziek worden, en vooral de strijd om er bovenop te komen, dat alles had ik nodig om te groeien. Waar ik nu ben, sta ik sterker om een gelijkwaardiger relatie aan te gaan. Waar ik nu ben, hoe ik nu ben, maak ik meer kans om een mooie relatie in stand te houden zoals ik dat ook had met mijn ex maar waarbij me dat toen niet gelukt is.

Jelle.