Op krachten komen

afbeelding van Thornbird

Hallo iedereen,

Na een relatie van 2 jaar tussen twee midden twintigers, een relatie met veel liefde en aantrekkingskracht is daar nu een einde aan gekomen. Ze vertrok voor een langere periode naar het buitenland, een reis waar ze lang naar had uitgekeken en veel voor had voorbereid. Ik kon zelf niet mee gaan maar steunde haar helemaal omdat ik wist hoe graag ze het wilde, hoewel ik haar zou missen en bang was voor de tol op onze relatie. Voordat ze wegging hadden we een roerige periode achter de rug waarin we veel dingen hadden uitgesproken maar er ook samen voor wilden gaan, het voelde voor vertrek intiem en veilig. Zodra ze echter weg was ging het contact op een laag pitje van haar kant. Ik ging van het positieve uit en was blij dat ze het zo leuk had dat ze weinig tijd had om veel tijd aan thuis te besteden en ging er vanuit dat het wel goed zou komen. Helaas kwam het niet goed, ze bleek namelijk voor anderen wel tijd te maken. Op dat moment werd ik ongerust maar bewaarde deze onrust voor mezelf om haar er niet mee te belasten tijdens haar vakantie. Uiteindelijk zei ik haar wel dat ik voelde dat er afstand tussen ons ontstond en dat ik het zo jammer vond en haar miste. Zelf zei ze dat ze zich gewoon beter voelde zo op reis, druk was en daarom weinig aandacht aan thuis besteedde.

Voor mezelf besloot ik toen de balans op te maken en te kijken wat ik nou eigenlijk zoek in een relatie. Ik schreef het op en keek ook kritisch hoe ik hier zelf in paste. Ik zag dat ik aan sommige dingen die ik zocht te weinig deed en dat ik daar beter mijn best voor zou moeten doen. Wat ik ook zag was dat er meer van mijn kant kwam dan van de hare en daar schrok ik van. Mijn familie en vrienden zeiden het al, maar ik had het me tot dat moment gewoon niet genoeg gerealiseerd. Ik voelde me beroerd, maar besloot het er met haar over te hebben als ze weer terug was en een beetje tot rust was gekomen.

De dagen voor ze terug kwam miste ik haar flink en had heel veel zin haar weer te zien. Toen ik haar dan eindelijk weer zag was ze afstandelijk. Ik hoopte dat het vermoeidheid was en de dagen erna zagen we elkaar veel en leek ze inderdaad bij te draaien. Tot een week later, ze wilde me niet zien, niet bellen en niet vertellen wat er aan de hand was.

In de dagen erna leefde ik tussen hoop en vrezen maar wist eigenlijk wel dat het over was. Toen ik haar weer zag was ze er beroerd aan toe en kon eigenlijk alleen maar huilen. Het was over tussen ons, ze had altijd enorm getwijfeld en vond het niet eerlijk tegenover mij. Ik vroeg haar gewoon even rust te nemen en zei dat dit een periode was waar we wel weer doorheen konden komen, vroeg haar me toe te laten, met me te praten, zodat we het samen konden doen. Maar ze had haar besluit genomen, er was niks meer aan te doen, ze kon het niet.

Ik was er kapot van, maar het gekke was dat ik me steeds energieker en uitgeruster begon te voelen terwijl de dagen verstreken. Ik voelde me al maanden moe en leeg maar dacht dat het aan mijn drukke leven lag. Ik treur om de hoop die is gestorven maar voel me vreemd genoeg meer in balans en zelfverzekerd.

Over een tijdje is ze weer bijgedraaid en gekalmeerd en zal dan waarschijnlijk weer contact zoeken en het opnieuw willen proberen. We hebben zoiets als dit al eerder meegemaakt. Verschil was toen dat ik mezelf veel kwalijk nam en haar terug heb genomen. Deze keer wil ik dat niet, ik wil iemand anders vinden en in een relatie zijn waarbij we elkaar energie geven. We hebben op dit moment totaal geen contact, maar ik ben bang voor het moment dat ze weer contact zal zoeken. Ondanks alles zie ik degene die ze vanbinnen is en het doet me verdriet te zien hoe ze in de knoop zit en gewoon niet beter kan. Doet het me pijn dat ze zichzelf niet kan geven en dat ik haar daarmee niet kan helpen.

Bedankt voor het lezen, steun is heel welkom!

afbeelding van T16

@ thornbird

Hallelujah wat heb jij een sterke insteek zeg! Enorm positief ook.
Waar wil je precies steun mee hebben.. Want zoals ik dit lees ga je hier echt op een enorm volwassen manier mee om en heb je het echt volledig geaccepteerd.

afbeelding van rik21

Wow!

Wat fijn om te lezen dat er mensen zijn die zo goed kunnen relativeren.
Om je te steunen zal ik vertellen wat ik er van denk:

Ik vind dat je naar je eigen gevoel moet luisteren.
Je zegt zelf dat je je nu energieker voelt en meer zelfvertrouwen hebt.
Als het de hele relatie lang al meer van jouw kant moet komen, dan moet je jezelf inderdaad afvragen of dit goed is voor jou. Ik snap dat je van haar houdt en je geeft ook aan dat zij met zichzelf in de knoop zit. Ik ken deze situatie en heb 'm zelf ook meegemaakt met een ex van mij, die ook erg met zichzelf in de knoop zat op dat moment. Misschien heb jij het gevoel dat je haar hierbij moet helpen / dat jij de enige bent die haar hierbij kan helpen.

Ik kan je uit ervaring vertellen dat een mens dat alleen zélf kan. Je kunt andermans problemen niet oplossen.
Als ik nu je verhaal lees kan ik alleen maar respect voor je hebben hoe volwassen je hiermee omgaat, erg knap van je!

afbeelding van Thornbird

Bedankje

Bedankt voor jullie reacties, het van me af schrijven is prettig en jullie commentaren ook!

Gaat nog elke dag beter en ik krijg steeds meer hoop dat ik me over een tijd weer open kan stellen voor een nieuw iemand