Terug van weggeweest

afbeelding van StefanDr

En zonder twijfel kan ik zeggen dat het een stuk beter met mij gaat! Ik kan me weer prima concentreren op mijn studie, heb plezier in mijn hobby's en slaap niet meer overdag om mijn gedachten te ontlopen, wat ik enige tijd heb gedaan. Het voelt echter alsof ik het laatste stadium van mijn proces niet helemaal kan doorlopen.

Een kort achtergrond verhaaltje: vorig jaar begon ik aan mijn studie waar ik een meisje leerde kennen waarmee ik al gauw een relatie aanging. Helaas hield dit gevoel voor haar na een half jaar op, tot mijn grote verdriet. Om hier min of meer over heen te komen, heeft mij langer geduurd dan dat onze relatie stand hield... Nu, bijna een jaar later, zie ik haar nog steeds wekelijks, aangezien ze in vrijwel al mijn colleges zit. Hier heb ik enigszins vrede mee weten te vinden en zo nu en dan, als het erop aankomt, kan ik op een normale manier met haar omgaan op school. Het dichtklappende en vooral verdrietige gevoel blijft echter zodra ik haar zie. Dat is iets wat ik maar moet accepteren voor zover dit zichzelf verholpen heeft, aangezien er verder niets aan te doen is.

Zoals ik al zei gaat het verder weer prima met me, laten we zegen dat ik weer naar behoren functioneer in het dagelijks leven. Zo nu en dan krijg ik echter terugvallen, wat vast begrijpelijk is, maar wat ik denk dat de reden daarvoor is, is als volgt. Zowel op school als buiten school om ga ik regelmatig met meiden om, dus de gedachte dat ik nooit een ander zal vinden is absoluut het probleem niet. Doordat ik haar nog regelmatig zie, krijg ik zo nu en dan dingen mee die er in haar leven spelen (de focus in groepsverband blijft uitgaan naar die stem die ik liever nooit meer hoor). Hierom heerst er bij mij de angst dat ze een ander vindt, ik dit te horen krijg en het maar gewoon moet accepteren. Bang dat ik hierdoor nog dieper in de put raak dan dat ik eerder al raakte... Daarom is het voor mij nogal een doel geworden om zo snel mogelijk, sneller dan zij, een nieuwe relatie te beginnen. Ik denk dat ik hier in mijn gedachten teveel mee bezig ben.

Dit geeft mij op de één of andere manier zelfvertrouwen (denk ik), maar het blijft zich ophopen en de gedachten over mijn ex als het ware onderdrukken, totdat het weer eens te veel wordt. Dit gebeurt eens in de twee á drie weken, wat resulteert in het uithuilen op bed totdat ik mezelf bij elkaar raap om keihard te gaan sporten om vervolgens uit de douche te stappen alsof er niets aan de hand was (ik voel me dan ook echt weer lekker). Los daarvan denk ik nog dagelijks aan haar, wat naar mijn mening anders moet kunnen; vooral na +- een jaar na het verbreken van de relatie.

Als iemand hier advies voor heeft zou dat zeer gewaardeerd zijn. Thanks!

afbeelding van Max1974

Niet het laatste stadium

Je zit nog niet in het laatste stadium ben ik bang... Elke dag er nog aan denken en nog terugvallen, dat geeft aan dat je nog midden in de verwerking zit. Is ook niet zo gek overigens, je komt haar nog stomweg te vaak tegen en dat vertraagt het herstel.

Dan wat betreft je angst: Logisch. Het kwetst nog méér wanneer je iemand verder ziet gaan met een ander omdat je dan zeker weet dat jij uit haar leven bent verwijderd. Een keiharde bevestiging. Je zult haar zeker wel het geluk gunnen met een ander, maar niet ten koste van je eigen geluk (stiekeme hoop?) en ook niet wanneer je zelf nog niet gelukkig genoeg bent. Eenmaal zelf in een relatie zal het je uiteraard worst zijn wat zij doet!

Dat is zo'n beetje jouw situatie. Maar wat kun je doen? Van school wisselen? Beetje lastig... Een nieuwe relatie beginnen? Kan wel, kans dat die vastloopt omdat je nog niet helemaal hier overheen bent. Het beste is om toch zo snel mogelijk er overheen te komen. Ze moet stoppen om jou te boeien, in je hoofd dan. Helemaal cold-turkey kun je niet omdat jullie elkaar vaak zien. Ga de negatieve kanten belichten... Waarom zou je haar niet meer willen? Je vond haar leuk toen zij jou leuk vond, maar wat is er nu nog leuk aan die meid die je koud achterliet? Haar glimlach? Figuurtje? Ik ben 42 en ken zeker ook ldvd maar geloof me... Wat van binnen zit én met jou wordt gedeeld, dat telt!! Kan iemand dat niet of niet meer? De moeite van het overpeinzen niet eens waard!

Laat los! Neem de regie van je leven weer in je eigen handen en geniet van het mooie dat er is en laat dat wat energie draint uit je leven lekker gaan. Stop daar geen moeite in. Al leek het nog zo mooi, als het voorbij is dan blijven er vaak alleen maar illusies over. Blijf daar niet in hangen!

Sterkte..!

afbeelding van StefanDr

Wijze woorden

Bij nader inzien klink het inderdaad alsof ik er nog lang niet overheen ben. Ik heb in de tussentijd twee dates gehad, waarna we het er beide al snel over eens waren dat het gezellig was, maar er verder niets achter zat. Na afloop kreeg ik wel altijd een soort van voldaan gevoel (tegenover mijn ex). Zo van ''Zie je wel, ik heb jou niet nodig''. Misschien moet ik dat eerst maar eens leren los te laten, want als ik zulk soort keuzes maak om haar jaloers te maken, terwijl het haar waarschijnlijk toch koud laat, zit ik weldegelijk fout.

Top advies, ik zal het zeker tot me nemen. Bedankt!

afbeelding van Max1974

Blijven doen!

Lekker blijven daten. Voordat je het weet komt er iemand op je pad, wanneer je het het minste verwacht, die je ineens als het ware per ongeluk zo aantikt dat je er niet omheen kunt. Wedden? Als dat lukt, dan ben je ook over je vorige liefde heen want alleen dan is daar ruimte voor. Tot die tijd lekker de single uithangen! Als je eenmaal getrouwd bent met kids, dan zul je terugverlangen naar die tijd, haha! Maar nooit naar dat k-gevoel wat ldvd heet (trust me)...

afbeelding van waterman

;-)

Hahaha! Ik ben het helemaal eens met Max!