Ik heb haar meerdere malen gezegd dat ik van haar houd, en dat is ook de waarheid. Tenminste, ik heb geen afkeer, geen rancune en geen moeite met betrekking tot haar. Ik ben ook niet van plan dit terug te nemen. Dat maakt het moeilijk tot onmogelijk echt voor eeuwig afscheid te nemen van haar. Ook dat ben ik niet van plan.

Dat is ook niet nodig. We hebben al afscheid genomen. Alleen kwam het afscheid van haar in plaats van mij. En als ik eerlijk ben heb ik daar geen moeite meer mee. Zij is niet slecht. Ik ben niet slecht. Ik ben niet te min. Zij is niet te min. We passen alleen niet bij elkaar.

Dat ik dit nu snap heeft denkelijk als consequentie dat ik haar los ga laten. Daar merkt zij niks van. Zij is niet bezig met mij. En ik ga straks door het leven met de vrouw die wel de vrouw van mij dromen is. Het moment dat je dit beseft is het moment dat je verder gaat met je leven, en er geen weg terug meer is.

De theorie klopt. Maar sluit de praktijk ook aan bij de theorie??