Verwarrende periode

afbeelding van Puresoul

Ik schrijf maar weer een beetje om het van me af te zetten. Voel me opgelaten bij mn vrienden en familie als ik vertel hoeveel pijn dit me weer doet, omdat het al de 3e keer is dat het uit is.
Ik snap zelf ook niet goed hoe dit nou steeds kan gebeuren. Ja tuurlijk, dan had ik hem niet terug moeten nemen, maar die drang en aantrekkingskracht is dan steeds weer zo groot en ik hou zoveel van hem dat ik weer denk; zie je wel hij wilt het ook echt!
Al 2,5 jaar een spel van aantrekken en afstoten. Alle pijn die ik heb gevoeld afgelopen jaren... Ik weet dat er een groot deel verdriet nog van 'oude' pijn komt (moeder overleden, vader langdurig ziek, mn eigen burnout), en geloofde ook echt dat hij er was om dat eruit te triggeren, maar toen we vorig jaar weer samen (na 4 maanden breuk) kwamen dacht ik oprecht dat het deze keer beter zou gaan. Dat we allebei met een schone lei konden beginnen. Maar het is toch weer kapot gegaan, ik vond het moeilijk je volledig 100% toe te laten na de turbulente 2 jaar daarvoor en nu zeg jij dat je er helemaal geen vertrouwen meer in hebt. Je gevoel is weg, en je wilt verder met je leven.
Rationeel gezien denk ik ook dat het gezond zou zijn voor ons. Echt een schone lei, met onszelf.
Maar hoe diep jij in mijn hart zit heb ik nog nooit mee gemaakt. En ik heb 2 langere relaties gehad, maar dit gevoel ken ik niet. Je voelt als een deel van mijzelf. Zo diep gaat het. Ook jij beaamt dat, maar het leven hier vind blijkbaar van niet.
Voor mijn gevoel klopt het niet, jij hoort bij mij.... maar ik denk dat er meerdere mensen hier zitten met juist dat gevoel. Je kan het met je verstand niet begrijpen. Je moet het gewoon 'accepteren'.
Zou zo graag wat meer verhalen willen lezen van mensen die hier goed en sterker uit zijn gekomen met zichzelf. Maar die zitten natuurlijk niet op deze site... Knipoog
Ik schrijf dit alles gewoon even zodat het uit mn systeem is, voor heel even, want voel me zo 'vast' zitten...
x

afbeelding van Nientjuh1

Pure Soul

Liefde is nooit hetzelfde. Ik ben ervan overtuigd dat je bij alle relaties een ander soort liefde hebt. Niet per se meer of minder, maar gewoon anders. Een persoon is anders, dus hou je ook van andere dingen aan die persoon.
Het is dus niet gek dat je dit nog nooit zo gevoeld hebt.
Het verdriet wordt alleen groter en groter als je steeds weer in die relatie stapt. Omdat je dan steeds weer die hoop en die teleurstelling ervaart. Elke keer weer opnieuw. En je wordt steeds moeier en moeier. Dat breekt je op een gegeven moment op.
Soms werkt het om even uit elkaar te gaan, even bedenken wat jullie willen en dan weer terug te komen, maar in de meeste gevallen word de relatie echt niet beter, het gaat juist achteruit.
Doordat je steeds die liefde voelt en hij niet duidelijk naar jou is, door je steeds maar weer terug te nemen begin je steeds weer opnieuw met het rouw-proces. Je gaat niet verder, maar je begint weer opnieuw.
Daarom zegt iedereen ook steeds dat het het beste is om het contact 100% te verbreken. Dan heb je in een keer die klap waar je doorheen moet, en geloof me, dat kan heel lang duren. Maar als je steeds contact zoekt, of de andere persoon zoekt contact, dan kom je nooit door dat stukje rouwen heen en duurt het uiteindelijk langer met meer tegenslagen.

Je vraagt of er verhalen zijn waar mensen dit ook hebben meegemaakt en er sterker uit zijn gekomen. Ik weet niet precies of dat zo is. Met de tijd verandert je gevoel gewoon. Je leert er van, op wat voor manier dan ook. Tegenslagen zijn kut, maar ze maken je wel wie je bent, dus in dat opzicht klopt het sterker worden wel, maar mensen kunnen er ook onzeker van worden. Het ligt er heel erg aan hoe je ermee omgaat.

Bij mij is het nu langer dan een jaar uit en ik denk vaak aan hem, maar ik voel me niet meer aangetrokken tot hem, komt ook omdat we elkaar ook zo lang niet meer gezien hebben. Soms kijk ik op zijn Facebook pagina, hij heeft een nieuwe vriendin. Tuurlijk, dat deed even pijn. Maar niet op de manier die je verwacht. Ik was niet jaloers omdat ik hem terug wilde, maar omdat hij al zo ver was en ik nog niet. Ik ben nog niet eens bijna zo ver om serieus te daten. Ik hou altijd afstand als iemand te dichtbij komt. Ik onderbreek mensen als ze zeggen dat ze me toch wel leuk vinden. Of ik doe alsof ik slaap. Ik wil het gewoon leuk hebben, niks serieus. Daar word ik op dit moment ongemakkelijk van.

Blijf hier schrijven, dat helpt. Probeer geen contact te zoeken, echt, voor jezelf. Verleiding is groot, maar het proces gaat sneller als je niks zegt.

afbeelding van Puresoul

He Nientjuh1, Dank voor je

He Nientjuh1,

Dank voor je reactie, ik lees het nu pas!

Ja het is waar hoor, we zijn 2 keer terug bij elkaar gekomen en als het uit is het rouwproces weer even erg, zo niet erger.
Ben nu bijna een maandje verder en deze keer is er ook helemaal geen contact. Vorig jaar ook niet echt, denk een paar keer. Deze keer heb ik die behoefte ook niet (nouja onderhuids wel) maar ik weet ook dat ik dat nu helemaal niet aan kan. Ik wil ook echt verder, voor mezelf! Loop nu weer heel even bij de psycholoog, proberen om wat meer aan mn eigenwaarde te werken en andere dingen die spelen in mn leven te verwerken. Ik weet dat ik dus heel veel energie in mezelf moet stoppen, vandaar dat contact geen optie is.

Jaa soms is het ook meer de frustratie idd, dat ik nog zoveel 'werk' moet verzetten en hij zoveel sneller door kan met zijn leven. Misschien kunnen mannen dat sws wel sneller, wij vrouwen dealen eerst helemaal met onze emoties. Denk dat dat daaraan ligt?
Merk je aan jezelf dat je er onzeker door geworden bent? Dat je daarom moeilijk vind om je open te stellen? Ergens natuurlijk heel erg zonde. Maar ik begrijp het hoor!
Bij mij komt als extra frustratie ook nog eens dat ik nu bijna 35 ben. En denk dat mn tijd op is... (Hoe moeilijk kan je het jezelf maken!!)

Ik hoop voor jou dat je langzaam aan je hartje kan open stellen, naar jezelf en naar anderen. Dat dat deukje die je hebt opgelopen weer mag verdwijnen en je weer goed voelt in eerste instantie voor jezelf en op die manier fijne dingen, mensen aan mag trekken! Glimlach

afbeelding van Nientjuh1

Puresoul

Ik denk dat jij heel goed omgaat met de situatie. Je weet dondersgoed wat wel en niet goed is voor je, alleen zit dat vervelende stukje gevoel soms in de weg. Maar dat is een kwestie van tijd (ja cliché, ik weet het).

Ik denk dat het voor mannen net zo emotioneel kan zijn, het ligt eraan wie het uitgemaakt heeft. Als hij het uitmaakt is zijn gevoel op dat moment al op een ander level (bij gebrek aan een beter woord) dan jij.
Maar als de vrouw het uitmaakt geld dat natuurlijk net zo voor de man.

Mannen zijn denk ik wat beter in het verbergen ervan en ze zullen niet zo snel iedereen vertellen over hun gevoelens, terwijl vrouwen natuurlijk over het algemeen wat opener zijn.

Ik snap heel goed dat je op zo'n leeftijd anders kijkt naar relaties dan ik, ik ben bijna 26. Jij hebt op die leeftijd denk ik ook hele andere prioriteiten in een relatie. Al is 35 nog super jong. Ik ken er een paar hoor die pas laat in de 30 iemand ontmoeten en begin 40 pas kinderen krijgen en trouwen enz. Ik denk tenminste dat het bij jou over die dingen gaat, maar ik kan er ook naast zitten natuurlijk.

Ik ben absoluut een beetje onzeker geworden door mijn ex, maar ik ben zelf ook niet echt een relatie persoon. Ik ben best gelukkig alleen, heb geen kinderwens, zal ook niet zo snel meer samenwonen met een man en trouwen zit er helemaal niet in. Ik krijg zo af en toe mannelijke aandacht en ik heb een vaste scharrel waar ik altijd op terug kan vallen als ik even een man om me heen wil. Eigenlijk is het wel best zo en dat onzekere gaat wel weg met de tijd, al is een beetje onzekerheid niet erg natuurlijk. Dat houd je bescheiden Knipoog

Xx

afbeelding van Puresoul

Ja met mn verstand weet ik

Ja met mn verstand weet ik echt wel wat ik moet doen. Als dat angst stemmetje nou even stil bleef, dan zou t nog makkelijker gaan!! Staren

Kwa leeftijd is het niet eens perse dat ik nu een kinderwens heb, en trouwen is nog nooit in mn hoofd op gekomen. Ben wel van het vrije leven, maar ja... ik sluit kinderen niet uit, dus missschien is het toch ergens een soort druk wat ik voel. Maar heel onbewust dan. Als ik het voor t zeggen mag hebben zou ik pas rond mn 40e kinderen willen. Mocht het zover komen. Ik wil in eerste instantie gewoon lekker van het leven genieten en als dat kan met iemand erbij! Glimlach

Jij hebt het anders ook heel goed gedaan toch in dit afgelopen jaar! En kwa leeftijd voor jou is het idd lekker, je kan nog zoveel genieten!! Dat vastigheid komt wel, of niet, zo lang je je maar lekker voelt!! Maar 26 dan heb je echt nog wel alle tijd! (kan ik nu zeggen Glimlach) En heerlijk om een vrijblijvende scharrel te hebben lijkt me, geniet er lekker van.

xx