Vrouw met borderline verschuift problematiek naar partner.

afbeelding van Pim56

Man, circa een jaar relatie gehad met een vrouw met borderline. Omdat ik onbekend was met Borderline, begreep ik het pas, toen de relatie al door haar was beëindigd. Ik heb mij eerst verdiept in de materie. Over borderline (of ERS) heeft ze nooit gesproken. Wel wist ik, dat ze therapie had bij een haptonoom. Daar sprak ze wel over, deze therapie had voornamelijk te maken met gebeurtenissen uit haar jeugd en met name de relatie met haar moeder. (nu achteraf gezien en met meer inzicht en kennis, was dit wel een indicatie).
Zij vertelde ook dat onze relatie aspecten ook tijdens de therapie werden besproken. Mijn voorstel eens mee te gaan naar de therapie heeft ze in september 2015 afgewezen.
Ze heeft mij zo goed als leeggezogen, bijna alles wat ik deed of zei deugde niet, ik kon het nooit goed doen (dat maakte mij erg onzeker in mijn doen en laten en bracht een hoop spanningen met zich mee), ze kon geen kritiek verdragen, praten 'in haar straatje' was geen probleem. Ze vertoonde zeker 5 tot 6 verschijnselen, die horen bij borderline. Extreme stemmingswisselingen, depressieve periodes variërend van een paar uur, tot een paar dagen waarbij ze zich helemaal afsloot, verlating- en bindingsangst, contacten afstoten en weer aanhalen, wisselende seksuele contacten, onnodig geld uitgeven.
Ze was ook heel gevoelig voor afwijzing. Voorbeeld: Als we elkaar een paar dagen niet gezien hadden en we kwamen weer bij elkaar was mijn begroeting 9 van de 10 keer niet zoals zij het verwachtte. Ik maakte dan volgens haar geen goede verbinding. Meerdere keren van de zomer kwam het meteen tot een vrijpartij bij de begroeting, dat vond ze absoluut een bevestiging 'dat ik echt voor haar ging'. Dagelijks 1 of 2 keer seksueel contact was voor haar ook belangrijk om de verbinding te blijven voelen. Het uitblijven van een orgasme bij mij, bij seksueel contact, leidde bij haar ook tot een afwijzing van haar persoon; in de trant van 'ben ik het dan niet waard' of 'ben ik niet goed genoeg'. Dit leidde ook tot spanningen bij haar en bij mij en bij haar tot stemmingswisselingen. Seksueel contact (voor het slapen gaan en na het wakker worden) was voor haar een soort 'dwangmatig gedrag' om verbinding en bevestiging te zoeken.
Bij tijd en wijl hadden we het leuk met elkaar op divers gebied, activiteiten ondernemen (wandelen, fietsen, winkelen, een stad verkennen enz.), familie uitjes, intiem contact (knuffels tussendoor, altijd elkaars handen opzoeken, kort naast elkaar zitten enz.). Ze kon onnoemelijk lief zijn en ze had soms de mooiste plannen voor de toekomst met ons twee. Ik merkte wel, als er ook maar even iets mis ging, sloeg haar stemming van de een op de andere minuut om. In ons contact moest ik mij steeds aanpassen, waarbij ik steeds onzekerder werd en zij voerde daarbij de regie en - nu achteraf gezien raar - ik deed het gewoon. Ik moet wel zeggen dat ik knetter verliefd op haar was (en nog ben) en dan gaat een mens heel ver. Het kwam op een gegeven moment zo ver, dat ik in therapie ging en ik niet wist waarvoor. Ik was mezelf kwijt geraakt en in de ban van haar gekomen. Ik merk ook dat ik moeite heb los te komen van het geheel, omdat ik helemaal voor haar ben gegaan en mij volledig heb weggecijferd ten koste van mezelf. Mocht zij wederom contact met mij opnemen, twijfel ik er momenteel aan of ik toch niet overstag zou gaan. Ik merkte dat zij haar problematiek verschoof naar mij en dat ik hierin verandering moest aanbrengen. Omdat ik hierin mezelf niet meer kon zijn, werkte dat natuurlijk niet, waarop zij de relatie begin januari - na een fantastisch nieuwjaarsweekend - heeft verbroken. Ik heb haar wel nog in het 'na contact' gewezen op haar problematiek van haar extreme stemmingswisselingen en andere aspecten, en dat ik een vermoeden had wat bij haar speelde, maar ze wilde er niets van weten en er ook niet over praten. Ik heb een wijze les geleerd en heb met haar te doen, zo'n lieve vrouw. Ze wil momenteel absoluut geen contact meer met mij.

afbeelding van hortensia

@Pim56

Het lijkt me heel zwaar om met een partner te leven die borderline heeft , ik vraag me af of je zoiets voor jezelf wel moet willen ook . Het lijkt me een totale aanslag op je geestelijk vermogen om dit vol te kunnen houden zonder dat je eigen zelfbeeld vertekent begint te raken . Zoals jij ook al zei dat je in therapie ging....
Ik wens je veel sterkte want ook jij moet herstellen van deze relatie , jezelf weer terug vinden en alles verwerken wat er in die periode is voorgevallen nog buiten je verdriet om ...

afbeelding van Pim56

Herstel

Hallo hortensia,

Bedankt voor uw reactie. Het verdriet begint deze dagen wat 'te zakken'. Mezelf terugvinden is nu aan de orde.
Heb binnenkort een intake bij Life Change in Venlo, om te beoordelen of EFT (Emotional Freedom Technique (Emotioneel Bevrijdende Techniek) iets is wat mij verder kan helpen.
Tegen ex-partners van borderliners zeg ik: als je ex nog/weer contact opneemt in welke zin dan ook; ga er niet op in en stel jezelf op de eerste plaats. En ik weet dat dit moeilijk is, als je van diegene houdt.
Ik zeg dit zonder mensen met een borderline aandoening te oordelen, zij kampen met een niet te benijden persoonlijke stoornis, waar ze zelf het meeste onder lijden.

Groet, Pim

afbeelding van hortensia

@Pim56

Beste Pim56,

Ik vind toch dat je behoorlijk sterk bent hoor Pim om het contact te kunnen weren , lijkt me behoorlijk zwaar ook om er niet aan toe te geven.
Kun je me uitleggen waarom het niet mogelijk is om als vrienden ieder eigen weegs te gaan ? of wat dat dan met jou zou doen als je voor die optie zou kiezen.

afbeelding van Pim56

vrienden blijven na breuk partner met borderline

Hallo hortensia,

Mijn reactie die ik hier bovenstaand gaf is een subjectieve, specifiek toegespitst op het door mij meegemaakte, maar inderdaad ik geef een stellig (vrijblijvend) advies.
Ik zal proberen er iets over te zeggen. In mijn relatie met nu mijn ex-partner met borderline (waar ik zielsveel van hield en nog hou), die een 'klein jaar' duurde, heeft mijn ex tot tweemaal toe de relatie beëindigd en kwam hier ook tot tweemaal toe op terug, uiteraard met mijn instemming (eigen verantwoordelijkheid en de daaruit voortkomende consequenties).
Na de tweede 'breuk', was het meer haar bedoeling elkaar af en toe te zien (vrienden) en van de 'geneugten des levens te genieten' en dan weer 'ons' weegs te gaan, tot een volgende keer; een van symptomen van borderline, wisselende (seksuele) contacten.
Dit was niet iets wat ik voorstond, daar mijn insteek een duurzame relatie was; de week daarop kon ze zich hierin weer helemaal vinden, (ik had toen nog 'niet door' dat het om borderline handelde). Dit hebben we nog circa een halfjaar volgehouden, totdat we in de 'haatfase' in de 'borderline relatie' terecht kwamen, daarop heeft zij de relatie beëindigd op een manier waarover ik hier niet wil uitweiden.
Ik kan iemand waar ik zielsveel van hou, waar ik helemaal voor gegaan ben en alles heb gegeven wat ik in me had, niet delen met iemand anders. Mijn keuze is dan: ik ga voor mijn eigen herstel en ik blijf mezelf trouw.
Dat lijkt egoïstisch over te komen, maar ik spreek uit ervaring, weliswaar korte ervaring, maar wel genoeg.
Bij ons laatste contact heb ik haar geschreven, dat zij de liefde van mijn (nieuwe) leven is, na het overlijden van mijn vrouw in 2013 en dat ze een speciale plek in mijn hart heeft, waar ik haar heb opgeborgen, met daarbij de goede herinneringen en liefdevolle tijden die we hadden.
Tot nu toe heeft ze het contact nog niet proberen te herstellen, als dat wel gebeurt, dan zal ik voor mezelf dienen te kiezen, omdat ik dat waard ben en omdat ik OK ben.

Pim