Ik snapte Jelle's blog niet helemaal, maar het woord Mojo is zo mooi. En weer ns onvertaalbaar, zoals zoveel krachtige woorden.

Anyway, ik heb mijn Mojo nog wel degelijk (gelukkig). Genoeg aandacht van het andere geslacht en kan die aandacht ook teruggeven. Al n hele tijd een nieuwe lover, die mij snapt en van me houdt, zoals ik van haar.
So far so good.

Toch is er een gat in mij wat zich niet laat vullen. Een gat dat mij soms met wanhoop vult. Een leegte die ik heel mijn leven met mij meedroeg, tijdens al mijn levensfases en relaties met andere, of dat nu partners waren of vriendschappen. In gezelschap kon ik mij nog zo alleen voelen, vanuit een soort oer-gevoel. Lastig uit te leggen, al denk ik dat er hier wel mensen zijn die t herkennen.

En opeens was t weg, toen zij in mijn armen kwam en het was alsof er een schakelaar omging. Ben me bewust dat dit makkelijk geinterperteerd kan worden als dat ik mijn hele geluk en hebben en houwen ophing aan haar en die liefde. Maar hen die mij kennen weten dat ik zo niet in elkaar zit. Ik was altijd de eerste bij wie 'uit' ook echt 'uit' was. Geen behoefte meer aan halfslachtig contact, blijven ademen, rouwen en weer doorgaan.

Maar toen zij wegging, verdween er meer dan dat erbij kwam, toen wij samen waren.
En de leegte was meer aanwezig dan ooit te voor en de pijn van het losscheuren van mijn ziel met de hare (laat ik t maar noemen zoals ik het voel(de))was het eerste jaar echt ondraaglijk. Hoe ik me door die tijd heb heengesleept, weet ik nog steeds niet, hoewel mijn vrienden, de site en uiteindelijk een nieuwe liefde wel enorm doorslaggevend zijn geweest.

Toch ben ik niet meer degene die ik was voor haar. Ik mis haar nog steeds en rouw ergens nog steeds. De leegte is meer aanwezig dan ervoor, omdat ik nu weet hoe t voelt om me echt compleet (sorry voor t cliché) te voelen.
Hoe ga je dan door, vraag ik me nog dagelijks af? De romantici onder ons (mijzelf incluis op zich) zouden kunnen zeggen dat je degene waar je echt waarlijk van houdt nooit moet opgeven. Maar tja, dat lukt in films. Als je elkaar niet meer ziet, dan verdwijnen de stimuli die ervoor kunnen zorgen dat gevoelens weer opflakkeren, dat je je beseft hoezeer je de ander eigenlijk mist. Uit t oog is vaak uit t hart.

Ik wou dat ik voel voor mijn huidige liefje, wat ik voelde bij haar, maar t is anders. Helaas. Nooit eerder voelde ik het en ik kan alleen maar hopen dat het ooit weer mijn pad kruist. Want ik weet niet of ik 'genoegen'kan nemen met een Aardsere liefde. Mijzelf kennende zal ik altijd blijven mijmeren naar hoe t toen was, met haar.

Op een dag als vandaag, waarin de hele dag heb gewerkt en onder de mensen ben geweest, dan voel ik het gat en het eenzame extra duidelijk, als ik dan weer alleen thuiskom, maar tegelijk nooit meer echt thuis kom.

Dus maar even van mij afschrijven. Baadt t niet...