Dag Hugobos,

Bedankt voor je reactie. Ik vind hem helemaal niet bot overkomen. Je hebt in veel opzichten gelijk. Wat betreft mijn moeder Theresa-kant; ik trek inderdaad dat soort types aan.... Ik vind het heerlijk om te zorgen en natuurlijk vind ik het fantastisch als mijn hulp effect sorteert. Een grote schuld wegwerken, een rechtzaak regelen tegen een werkgever die meer dan €10.000 aan loon en overuren niet betaald had etc. En misschien ook wel omdat wanneer je werkt aan de problemen van een ander, je niet naar jezelf hoeft te kijken.

Ik kwam op een site een profiel tegen van het Theresatype (zo noem ik het zelf):

* Behoefte aan goedkeuring en acceptatie nodig hebben
* Behoefte hebben om voor andere personen te zorgen
* Die geen nee kunnen zeggen
* Gebrek aan zelfvertrouwen of eigenwaarde hebben
* Angst hebben om alleen te zijn
* Een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben
* Schuld gevoel hebben
* Een sterke beschermingsdrang hebben
* Sterke ouderlijke gevoelens hebben
* Angst voor nog meer stress hebben

Nu zijn ze niet allemaal op mij van toepassing, maar de meeste wel. En inderdaad trekt dit type een ander type aan en andersom. Dit resulteert eigenlijk altijd in een relatie die gekenmerkt wordt door ongelijkwaardigheid en strijd.
Ik werk er inderdaad aan, ben in therapie. Zie ook wel dat dit patroon zich zal blijven herhalen.....
Ook mijn vriend werkt momenteel aan zichzelf middels therapie; maar ik verwacht ook dat dit een lange en moeilijke strijd gaat worden voor hem. En wat er ook mocht gebeuren, ik weet in elk geval nu wat ik beslist niet meer wil. En ik denk dat ik daar ook vrede mee kan hebben. Iemand zei ooit tegen mij; je mag best trekken aan een dood paard, maar als er na een half jaar nauwelijks of geen beweging in komt moet je ermee stoppen. Tegen mijn verstand in ben ik al 3 jaar aan het trekken.
Je verhaal over de Tweelingziel (zo voelde het voor mij en ook voor hem) heeft nog wat meer duidelijk gebracht. Het ego kan ondanks die mooie verwantschap een andere koers (moeten) varen.

Ik heb mijn blog overigens verwijderd. Het gaf me nog geen goed gevoel, nu kan ik dat helemaal uitleggen, maar een van de dingen waar ik mee moet stoppenvan de psycholoog is alles maar uitleggen. Lastig, maar goed, oefenen op onbekende mensen is een goede manier !

Fijn trouwens dat jij al een stuk verder bent. Ik ben positief hoor. Mijn 1e relatie heb ik na 4,5 jaar ook met mijn verstand gebroken. Het heeft ongeveer 2 jaar geduurd voordat ik het een goede plek kon geven, dus ik weet dat ik het kan! Alleen zal, als elkaar loslaten de enige juiste optie is, deze klus lastiger worden...

Het ga je goed!

Ook voor mij herkenbaar........ mijn relatie die nu ongeveer vijf maanden uit is, voelde ook als zielsliefde; vanaf blik 1, zelfs foto 1 die ik van haar zag (ik heb haar via internet leren kennen) bij de eerste foto dacht ik: met haar 'moet' ik iets, dit is bijzonder, ik ken haar al enz. Daar veel over opgezocht... en inderdaad zielsverwantschap komt heel erg in de buurt van wat ik voelde (voel dus eigenlijk... want dat gevoel wordt niet minder Wel kan ik haar nu beter loslaten dan eerder. Maar het is vaak genoeg nog zo dat ik haar 'bij me voel' heel zwaar soms, omdat ik er niet meer aan toe mag geven. Bij elkaar zijn kan (nu) niet, maar ik heb voor mezelf ook losgelaten dat dat nog terugkomt.... want ik kom anders niet verder. Ik richt me nu op mezelf en probeer uit de relatie mee te nemen wat ik ervan kon leren en ben gaan inzien. En het idee dat zielsverwanten vaak weer uit je leven verdwijnen, geeft me iets meer rust daarin. Ik moest haar tegenkomen, samen zijn we een gedeelte van het leven aangegaan, en toen is ze gegaan. Ook in mijn geval: ineens de beslissing van haar kant; het kiezen voor zichzelf in een tijd van chaos e.d. in haar leven. Ik heb haar eerst kwalijk genomen dit zo te doen.. omdat ze iets moois 'kapot' maakte. Ook vind ik het heel erg dat wij niet meer voor elkaar kunnen zijn wat we waren; zo gek: zonder nadenken deed ik voor haar alles, vanuit mijn hart.
Wat me een steek gaf was het gevoel van 'thuiskomen' in je blog.. zo herkenbaar!! Met haar was ik thuis.. en nu is het net of ik een groot deel van mezelf mis, bah :S Anderen die dit niet kennen, zullen me niet zo begrijpen.. die vinden misschien dat ik met vijf maanden al een stuk verder in mijn proces hoor te staan, maar een zielsliefde laat je niet zomaar los. Ik heb op het moment helemaal geen contact.. om mezelf te helpen, om haar los te laten .... maar raken we ooit helemaal los van een liefde zoals deze? Hmm... moeilijk. Achteraf vraag ik me ook weleens af waarom ik zo ontzettend veel van iemand moest gaan houden om haar daarna verder te laten gaan zonder mij.... had ik het willen missen..? Nee toch niet denk ik. Ik ben blij dat ze in mijn leven is geweest en misschien was het wel te groot en te veel om in een relatie te blijven. Soms denk ik dat zoiets als dit voelen en een zo grote liefde, niet past in een 'aardse' relatie en je dat niet moet forceren.. daar ben ik dan ook mee opgehouden. Maar missen doe ik haar zeker, elke dag weer. Ik maak me ook nog zorgen over haar, soms voel ik dat zij alleen is of pijn heeft. Of is dat dan mijn eigen pijn? Ik weet wel dat ik in het begin van onze relatiebreuk totaal de weg kwijtwas, ik voelde van alles, zag en hoorde dingen..... en dat waren naar mijn idee 'tekenen' van haar..........
Dan sta ik nu meer met beide benen op de grond.. het voelt alsof het echt diepe voelen is uitgeschakeld, maar de automatische piloot aanstaat, alsof de kern weg is.......... tsja...... Mijn ex had ook veel problemen en deed vanuit een psychiatrische stoornis sowieso al veel aan 'aantrekken/afstoten.' Voor mij is het een tijd heel erg moeilijk geweest om de scheiding te maken tussen haar handelen vanuit haar problemen, of vanuit angst voor onze grootse liefde... Feit is in ieder geval dat ze fysiek uit mijn leven is, maar nooit uit mijn hart zal gaan, wat een pijn kan dat doen zeg, ongelooflijk... maar ergens geeft het me dat veilige gevoel dat lijkt op ''thuiskomen'' : zolang ze in mijn hart zit, is het goed. En ik ga wel verder.... in het begin wilde ik zonder haar niet leven. Maar dat doe ik nu wel: want het schijnt ook zo te zijn dat de liefde die je in de ander bent tegengekomen, een weerspiegeling is van je eigen liefde, van wat JIJ als persoon in je hebt.
In ieder geval hebben de blogs over zielsliefde ook weer iets bij mij losgemaakt.