Daar zijn we weer!

afbeelding van Schorpioentje

Tja, daar zijn we weer...5 jaar na dato terug op de site omdat ik zit met een ernstige vorm van luduvudu. Notabene om een man die ik nog nooit heb gezien. Ik hoor het iedereen vragen als ik het vertel: 'hoe dan?!'
Wist ik dat zelf maar.

Je leert iemand kennen via de welbekende swipende datingapp, wisselt telefoonnummers uit en bouwt voor je het weet een band op met iemand die je nog nooit hebt gezien. Je blijft appen; het wordt onderdeel van je leven. In de ochtend, in de middag, in de avond, je kent het wel.
In mijn geval hou je eerst nog even de boot af, gezien de eerdere ervaringen ben je nou eenmaal niet goed van vertrouwen maar uiteindelijk ga je toch overstag. De leuke gesprekken, de foto's die je stuurt en krijgt, het feit dat je iemand hebt met wie je alles wat er in je leven gebeurt kunt delen, is toch wel erg fijn.
Het leek een soort relatie zonder elkaar in levende lijve te zien. Wat meteen het grootste punt is in dit verhaal; na 8 maanden contact nog geen real life contact. Iets wat ( besef ik me steeds meer ) vreemd is. Van mijn kant regelmatig verzoeken tot afspreken, maar dat werd of genegeerd en de laatste keren kwam er iets tussen. Ik hoor mezelf en iedereen weer denken: 'hoe dan?!' Onregelmatig werk, het hebben van kinderen, al dat soort dingen maakte het volgens hem bijna onmogelijk om elkaar te zien. Data werden geprikt, maar toch van te voren afgezegd.
Na het nodige speurwerk op ( lange leve ) de social media kwamen er twijfels; is hij dan toch in een relatie? Twijfels zijn er om weggenomen te worden; confronteren dan maar. Nee, zeker geen sprake van een relatie. Alleen het zijn van goede vrienden met een ex. Pfieuw! Of toch niet helemaal...het blijft knagen. Hoe ben je goede vrienden met je ex? Ga je dan samen op vakantie, samen uit eten, samen sporten, dingen ondernemen met je schoonfamilie? Of zijn dat dingen die je doet met iemand die niet je ex maar toch eigenlijk gewoon je vriendin is? Maar toch; leuke man, leuk contact, kriebels in je buik, of terwijl: compleet verliefd. De stalker in mij is toch groter dan ik dacht, en ik bleef maar zoeken. Tot ik 3 dagen na de confrontatie geen profiel meer zag. Shock! Waarom zou je iemand blokkeren, als je niets te verbergen hebt/als je geen relatie hebt/als je iemand zo leuk vindt? Wederom; hoe dan?! Vriendinnen opgetrommeld: zij zien het profiel wel. Duidelijker dan dit kan niet.

Ondanks de twijfels heeft de verliefde ik toch het contact voortgezet maar wel met de nodige huilbuien en onzekerheid. Hoe zit dit nou? Waarom kunnen we niet afspreken? Waarom moet ik steeds wachten? Wat uiteindelijk resulteerde in de conclusie: dit werkt niet. Een laatste poging gedaan om af te spreken waarbij de afspraak 4 dagen van te voren weer werd afgezegd. Dat was de druppel. 100 huilbuien verder en ondanks alle verliefde gevoelens wist ik dat het beter was te stoppen. Ondanks alle perfecte 'smoesjes' wat in mijn hoofd nog niet concreet smoesjes zijn. Mijn verliefde hoofd denkt nog steeds dat het oprecht niet kon dat iemand zulke dingen verzint.
Uren aan de telefoon; wikken en wegen, zeggen hoe moeilijk het was om afscheid te nemen. En voelen hoe moeilijk het was om afscheid te nemen. Iemand is toch 8 maanden onderdeel van je leven. Zucht. Diepe zucht. Na nog 2 dagen appcontact heb ik de stekker eruit getrokken. Het hebben van contact zonder concrete uitkomst is een soort marteling, die je jezelf blijft aandoen. Stoppen dus. Nu een week later hoop ik toch ( stom, stommer, stomst ) op een appje met spijt of dat hij toch ineens voor mijn deur ligt. ( Ja zoals in de films, met rozen en chocolade )
Natuurlijk moet ik dat niet willen; een man die wellicht een relatie heeft, of nooit kan afspreken, of in ieder geval niet zijn best wil doen om je te zien. Die wil je niet eens voor je deur. Maar toch kan ik dat niet hardop zeggen.
Ik herken het patroon weer: luduvudu. Alleen denken aan hem, aan het contact, niet eten, nergens zin in. En dan heb ik het nog niet over het; ik vind noooooooooooooooooit meer iemand zo leuk als hij, ik kan nooooooooooooooit meer verliefd worden. Maar ook het idee dat iemand dus niet zijn best wil doen voor je, dat vooral. Dat iemand roept zijn best te doen, maar je eigenlijk al 8 maanden in de wachtkamer heeft zitten. Drama all over Knipoog

Ik weet dat het wel zo is; ik heb het inmiddels al zo vaak meegemaakt dat ik weet dat ik er overheen kom. Dat het gevoel minder wordt, dat je weer gaat swipen, een nieuwe man treft en denkt: dit is um!!
Maar voor nu is dat te vroeg; eerst weer die lijdensweg van het liefdesverdriet door. De momenten dat je je goed voelt worden afgewisseld met de momenten dat je depressief en jankend om 8 uur 's avonds naar bed gaat. Of in mijn geval de ochtenden dat je weer alleen wakker wordt en jankend in de auto naar je werk stapt. Dat je bij iedere appje in je telefoon klimt in de hoop zijn nummer te zien ( want uiteraard heb ik deze verwijderd om stalkend gedrag en de zelfmarteling tegen te gaan ) Wat helpt wel; van me afschrijven, dus ik ben de komende dagen hier weer even te vinden, gezellig Knipoog

Schorpioentje