Hoe ga ik hier mee om?

afbeelding van kimberly-1

Sinds 4 maanden is de relatie van 7,5 jaar waarvan ruim 3 jaar huwelijk stuk gelopen.
Hij is verliefd geworden op iemand anders en ging daar 4 maanden lang mee vreemd. Ik ben daar toen achter gekomen.
Hij wou het contact niet stoppen met zijn nieuwe liefde en huwelijks therapie was niks voor hem.
2 dagen later spraken we elkaar weer en gaf hij duidelijk aan dat hij van mij wou scheiden.
Die dag erop had hij met een gezamenlijke vriendin afgesproken omdat hij wou weten of hij nog kans bij mij maakte.
Zijn gedrag en woorden waren zo wisselend in wat hij wilde. Daar kon ik niet mee omgaan omdat mijn gevoelens ook erg wisselde. Geen contact vond ik toen heel prettig wij communiceerde door middel van zijn broer.

Hij zocht toch meerdere malen contact met mij. Uit eindelijk heb ik het destijds toegelaten om met hem te praten. Hij was heel emotioneel. Zijn woorden wisselde nog steeds. Wel zei hij dat hij ons huwelijk niet meer zag zitten maar het wel heel graag had gewild.

In een dronken bui zei hij huilend dat hij zichzelf voor de trein wou gooien omdat hij het allemaal niet meer zag zitten. Hij vond het heel erg wat hij mij aandeed.
De volgende dag ben ik bij hem langs gegaan omdat ik me serieus zorgen maakte. Hij deed open vroeg of ik koffie wou en ging koffie voor me zetten.
Ik zei tegen hem dat ik het heel heftig vond wat hij gisteravond had gezegd hij lachte en zei: dat zou ik toch nooit doen ik was dronken. Later zei hij waar is mijn mobiel? Ik zei die ligt hier toch op de bank. Hij zegt nee die is niet van mij. Waarop ik vroeg: is zij hier? Hij zei ja ze is boven. Hoe krankzinnig is dit. Wij hadden eenmalig de week ervoor seks gehad als een soort van afscheid. Dus ik vroeg weet zij dat? Waarop hij zei: wij zijn toch nog getrouwd, jij hebt meer recht om hier te zijn dat zij.
Omdat ik zo overdonderd was en zo gekwetst deed ik alsof het me helemaal niks deed en ben naar huis gegaan. Vanaf die avond besloot ik om nergens meer op te reageren ik dacht nog na om dat tegen hem te zeggen. Maar omdat hij daarvoor daar ook al lak aan had besloot ik om gewoon niet meer te reageren.

Die week erop ging ik verhuizen. Hij kwam toen langs en liep naar binnen dat escaleerde volledig.

Daarna spraken wij elkaar bij de mediator en bagatelliseerde hij zijn gedrag. Toen heb ik duidelijk aan gegeven dat ik niet wilt dat hij me appt, belt of mailt behalve als dat noodzakelijk is en het over zakelijke dingen gaan.

Sinds 3 weken woon ik nu in me appartementje.
Hij heeft volledig lak aan wat ik heb gezegd want hij appt en mailt mij nog steeds
Ik reageer er niet op maar ik merk wel dat het mij veel energie kost.

Ik blijf aan ons oude leven denken en weet soms niet met mijn gevoelens om te gaan.
In mijn hoofd weet ik dat ons huwelijk voorbij is maar het doet zoveel pijn.

Aan de ene kant maak ik me zorgen om hem en vind ik het heel erg dat hij zo veranderd is.
Of ben ik dan jaren blind geweest en is dit nu blijkbaar wie hij echt is?

Momenteel ben ik erg moe en futloos.
Wel ga ik gewoon naar me werk en probeer ik mijn opleiding zo goed mogelijk te volgen ook sport ik 1 keer in de week en probeer op mijn voeding te letten. Alcohol drink ik bijna niet meer en met roken ben ik ook heel erg geminderd.

Maar ik blijf me zo moe voelen. Zo'n gevoel dat er een knoop in me maag zit waardoor alles anders smaakt.
en ik blijf maar aan de situatie denken hoe het was. Ik mis ons oude leventje zo erg. Maar besef ook heel goed dat dat voorbij is. Het voelt zo ondragelijk.

Hebben jullie misschien tips om hier goed mee om te gaan?

afbeelding van Nientjuh1

Kimberly

Het enige dat ik kan zeggen is dat tijd heel veel doet. Nu kan je niet zo veel doen. Alleen afleiding zoeken, maar ‘s avonds in bed zal het voorlopig nog pijn doen. Als je maar weet dat het vanzelf minder word.
Blijf het van je afschrijven, hier of in een dagboek. Erover praten en erover lezen heeft mij voor een klein deel geholpen.

afbeelding van kimberly-1

Dankjewel voor je reactie

Dankjewel voor je reactie

afbeelding van En_weer

kimberly-1

Holy shit, wat een heftige rollercoaster! En ook pas 4 maanden, dat is heel erg kort voor jouw situatie.

Heeft hij vrienden waarmee hij hierover praat? Misschien kan je ze vragen om op hem te letten en krijg je zelf ook wat duidelijker hoe het echt met hem gaat. Zoals je ook doet, is het heel belangrijk om je op jezelf te concentreren. Spreek veel af met vrienden, zoek een nieuwe hobby, ga een dagboek bijhouden, ga een paar keer praten met een psycholoog of met de POH'er bij de huisarts, neem een huisdier, ga reizen, ga naar de kapper.

Vooral tijd is belangrijk terwijl je met jezelf bezig bent. Je kan ook nog kijken naar de fases van rouw op Google, zo snap je zelf ook wat beter in welk stadium je zit.

Heel veel sterkte! Je doet het ontzettend knap!

afbeelding van kimberly-1

Dankjewel voor je

Dankjewel voor je reactie.

Omdat ik hem niet spreek weet ik het niet echt.

Bedankt voor de tips ik ga daar zeker wat mee doen.