Ik ben radeloos!!

afbeelding van Mayonaise

Al ontzettend lang schreef ik hier geen blogs meer, want ik zat simpelweg al lang niet meer in het stadium van Liefdesverdriet. Helaas heb ik geen andere optie dan het tijdelijk heropenen van mijn blog, want ik kan nergens anders heen met mijn gevoelens en dat doet pijn. En dat alles omdat er weer kort contact was met mijn ex. Wil alsjeblieft iemand de tijd nemen mijn verhaal hieronder te lezen en te reageren?

Ik ben nu bijna 3 jaar gelukkig met mijn vriend en we hebben zo goed als de stap gezet om kinderen te nemen. Maar lang verhaal kort: mijn ex komt sporadisch op sommige momenten nog steeds voorbij in mijn hoofd. En dat 8 jaar nadat we uit elkaar zijn gegaan.

Je moet het je voorstellen als een inimini, klein stemmetje dat zegt: wat als... Wat als we ouder waren geweest, dan was het wel gelukt... Wat als... ik dit of dat had gezegd, waren we dan in 2015 wel weer bij elkaar gekomen? Of had je me dan alsnog afgegeven voor een nieuwe (inmiddels derde!) poging? (Even een recap: wij hadden van 2007 tot 2010 iets, ik was toen 16-19 jaar, toen in 2011 twijfelden we over een nieuwe kans, maar hij wilde niet, in 2015 weer contact en elkaar regelmatig gezien, zelfs onder de lakens, maar opnieuw wilde hij niets serieus...)

Mijn ex en ik hebben allebei een relatie nu van ongeveer 3 jaar en ook mijn ex neemt heeeeel sporadisch nog weleens contact op. Om een update te geven over zijn leven bv. En soms liet ie ook weleens vallen dat ie nog aan me dacht of twijfelde over zijn vriendin en soms ook juist om te zeggen hoe goed het gaat en dat ze gaan trouwen. Gelukkig bleef het contact beperkt, want je kunt je voorstellen dat ondanks mijn oprechte gevoelens voor mijn huidige vriend dit emoties losmaakt.

En zo ook nu. Ik stuurde hem een update, een kleintje, en toen ging opeens het balletje rollen. Het ging weer wat slechter tussen hem en zijn toekomstige vrouw. Hij dacht weer aan me. Voor ik het wist hadden we over Whatsapp vrij persoonlijke gesprekken waarin ik vertelde dat ik hem nooit helemaal zal kunnen loslaten, maar dat ik oprecht van mijn vriend houd. Hij deed vaag: soms vroeg ie bijna letterlijk of ik het zou zien zitten om beide relaties te laten zijn voor wat het is en voor elkaar te gaan en vaak zei ie dat het zelf allemaal niet meer wist. Hij wilde afspreken. Ik hield hem op afstand maar uiteindelijk na een paar keer aandringen vanuit hem heb ik een audioboodschap ingesproken waarin ik heel eerlijk vertelde dat ik veel van mijn vriend houd maar dat ik ook altijd van hem (mijn ex) blijf houden en dat ik dat heb kunnen accepteren dat dit naast elkaar bestaat. Maar dat dit niet wil zeggen dat ik er naar wil handelen. Dat het hoe dan ook pijn doet. Uiteindelijk, liet hij het los. Maar toen was ondertussen het leed al geleden. Want ik kon er niet van slapen.

En nu heb ik er ondertussen weer veel verdriet van. Ik lag er wakker van en stuurde hem het bericht om er over te bellen (om het goed af te kunnen ronden, ik wil namelijk voor kinderen gaan met mijn vriend!! Oprecht!) maar hij antwoordde: "Ik ga me eroverheen zetten."

Ik voelde me opnieuw weer zo verdrietig (kon mijn gedachtes dus niet meer uitspreken, daar stond hij ineens niet meer voor open) en heb hem toen meteen geblokkeerd.

Ik moet hem niet meer toelaten. Het haalt alleen verdriet naar boven!
Maar wat nu? Ik ben helemaal in de war. Ik weet niet goed wat ik hiervan, over hem en over mezelf moet denken. Ik heb er verdriet van en tegelijkertijd kijk ik naar mijn vriend en weet ik dat ik van hem houd.

Maar ik kan het niet loslaten. Kan ik het OOIT dan wél loslaten? Of is dit iets waar ik mee moet leven? Kunnen jullie aub helpen?

afbeelding van Nientjuh1

Mayo

Hoi! Ik hoop dat het nu beter gaat. Dat je het wat hebt kunnen loslaten!
Als je echt van je vriend houd en met hem een toekomst op wilt bouwen moet je ex uit je leven! 100%! Het is duidelijk dat jullie steeds naar elkaar toe trekken. Kleine updates geven is al te veel. Vriendschap kan duidelijk niet.
Op deze manier hou je je huidige vriend aan het lijntje. Houden van iemand, maar denken aan een ander!
Als dat zo blijft en je zo verdrietig om iets kan zijn wat zo lang geleden is en eigenlijk al afgesloten was, kan je dan wel een relatie aan!?
Als je voor je vriend gaat, ga dan echt voor hem. Geen contact met je ex. Niet vragen hoe het gaat of kleine betekenisloze conversaties! Dan gaat het duidelijk mis.
Als je die behoefte voelt zit er toch duidelijk iets niet goed in je relatie. Misschien tijd om daar wat dieper over na te denken?

afbeelding van Mayonaise

Nientjuh1

Wat lief dat je de tijd hebt genomen om te reageren, daarvoor al dank.
Ondertussen ben ik uiteraard weer gekalmeerd. Wat ik voelde toen ik bovenstaande blog schreef, voelde ik 8 jaar geleden dus voor lange tijd regelmatig. Dat gevoel, dat komt naar boven als ik mijn ex spreek, op wat voor manier dan ook. En dát is wat er gebeurt, want al zou ‘ie voor mijn stoep staan dan wil ik hem niet terug. Het is meer het gevoel van verlies en dan vooral verlies van je eerste grote liefde dat pijn doet/deed en dat vooral te accepteren. En je hebt helemaal gelijk in het feit dat dit alleen gaat bij 0 contact en ook door dit voorval realiseer ik me dat. Waarom ik nu weer zo panikeerde is omdat dit voorval weer plaatsvond tijdens een belangrijk moment: mijn vriend en ik houden van elkaar en willen de stap richting kinderen nemen. En dat willen we beide, oprecht. Ik houd van hem en met hem past het, met hem wil ik oud worden. Deze gevoelens bestaan naast elkaar en je hebt gelijk dat ik het andere alleen kan elimineren of een plaatsje kan geven als ik dat niet aanwakker (of mijn ex).

Conclusie: met een bondig bericht nam ik definitief afscheid van contact met ex, wenste hem het allerbeste, vroeg om radiostilte en heb vervolgens alle mogelijke wegen geblokkeerd. Op naar de toekomst. En op naar nooit meer terugvallen.

afbeelding van Nientjuh1

Mayo

Hartstikke goed van je dat je die stap hebt genomen. Dat is echt het beste. Helemaal als je voor je vriend gaat.
Ook al wil je je ex niet terug, zolang je contact houd en je je steeds zo voelt kan het gewoon simpelweg niet.
Goed dat ke er zelf achter bent gekomen!
Heel veel geluk voor jou en je vriend
Als er nog wat is ben je hier natuurlijk altijd welkom om van je af te schrijven
Xx

afbeelding van Ellie92

Mayonaise, Vervelend om je

Mayonaise,

Vervelend om je hier terug te zien. Destijds heb ik je blogs gevolgd. Mooi hoe kwetsbaar je jezelf durft te tonen en alles aangrijpt voor je eigen ontwikkeling. Ik heb geen tips of adviezen voor je. Wel wilde ik je een hart onder de riem steken en je laten weten dat je niet de enige bent die af en toe weer terug grijpt naar deze website voor steun.

Bizar dat het contact je weer terug kan zetten in je gevoelens vanuit het verleden. Mooi dat je ze erkent en deze laat bestaan naast je gevoelens voor je huidige vriend. Ik vraag me of het met verwerking te maken heeft. Wat ik bedoel: voel je hetzelfde als je hem 'per ongeluk' tegen komt in de toekomst. Als ik mijn ex nu tegen kom (wat zelden gebeurt), voel ik hetzelfde als toen en gaan mijn gedachte ook terug naar de bekende 'What if'. Mijn hart gaat dan ook weer te keer en voel ik - denk ik toch - ook een vleugje van spijt. Heb je dat ook? Of ben je echt oprecht tevreden met je keus? Is het definitieve afscheid nu definitief? Al heeft het door de jaren heen toch gesudderd..

Ik wens je al het goeds en wijsheid. Vooral heel veel geluk voor jou en jouw (toekomstig) gezinnetje!

Liefs,
Ellie'tje