Tijd. Waar ben je nou? Tijd.

afbeelding van detijd

Tijd. Waar ben je nou?

Even geen contact. Dat is waar we nu staan. Daar staan we dan.
Waarom kan ik niet op mijzelf zijn, zelf alleen dingen doen en het dan ook leuk vinden. Maar het is niet leuk. Ik vind het niet leuk. Daar baal ik van.
Waar komt dat toch vandaan dat ik je elke seconde keer op keer wil laten weten wat ik aan het doen ben. Delen. Foto sturen, appen, facetime, eet smakelijk, goeie morgen, slaap lekker lief.
Zo verschrikkelijke groot is de drang om elke seconde contact te willen maken terwijl ik het zelf niet wil op dit moment. Een belachelijke verslaving. Ik mis je.
Het lijkt wel drugs. Alcohol of sigaretten maar dan lastiger. Maar daar is veel makkelijker vanaf te komen. Ik kan het weten zegt deze ervaringsdeskundige zoals iedereen zichzelf tegenwoordig maar noemt die ook maar iets heeft meegemaakt.
Dit is het tegenovergestelde van verliefd zijn en zuigt mij leeg. Waar is die serotonine die je krijgt als je verliefd bent. Waar ben je knopje?
Krijg mijn kop niet stil, alles raast door me heen, tranen achter mijn ogen. Die er niet uit willen. Herinneringen flitsen door mijn kop als ik op locaties ben waar we samen waren, herinneringen bij muziek, bij geuren, bij beelden, bij ach eigenlijk bij alles eigenlijk wat ik doe of denk.
Was het maar vast een jaartje verder zijn. Dan ziet alles er vast beter uit.
Door ervaring weet ik dat het gevoel overgaat en het goed gaat komen maar het lijkt deze keer zo veel anders dan de vorige keren. Misschien duurt het te lang.
Te veel nasleep, gedraai, gedoe, dan doen we het zus of doen we het zo en kijken of dat wel lukt. Ik heb het vaker gezegd. Latten, dat is niks voor mij. Af en toe alleen zijn is best lekker maar ik wil samen oud worden. Niet samen apart.
Ik wil samenwonen en toch je eigen dingen kunnen blijven doen. Zonder dat je de ander je claimt. Of continue de aandacht opeist.
Samenwonen is nu geen optie meer en zal het wordt het nooit meer worden voor jou, zeg je. Maar toch alle aandacht willen krijgen? Het zal onbewust zijn misschien. Is dit wat je zoekt? Volledige aandacht. Als we nu samen zijn heb je mijn volledige aandacht. Hoef je me niet te delen met andere dagelijkse dingen. Ik raak verward. Wat wil je nou? En weet het zelf op een gegeven moment ook niet meer. Ik vraag mij af of dit is wat ik wil of zijn dit mijn compromissen om je bij me te kunnen houden. Het is sowieso lastig om op dit moment te bepalen wat ik eigenlijk wil.
We zijn zo veranderd dat het al lang niet meer de relatie is die het was. Ik ben waarschijnlijk ook veranderd maar voor mijn gevoel ben jij een ander mens geworden.
Je bent in ieder geval niet meer diegene waar op ik ooit verliefd op ben geworden.
Natuurlijk heeft iedereen het recht te leven en te veranderen zoals die wil. Niemand blijft 80 jaar dezelfde. Er is een hoop weggevallen. Waar ik ook zelf ook aan heb meegewerkt of in ieder geval in ben mee gegaan. Was ik zo blind om in te zien dat jij dit eigenlijk niet echt was maar dat het een tijdelijke periode voor je is geweest omdat je die, misschien onbewust, wel spannend vond? Heb ik mij zo vergist? Is het mijn verliefdheid geweest. Of was het een blinde wens dat ik nu wel mijn gelijke heb gevonden. Samen oud worden en gelukkig. Het is mijn kant van het verhaal. Zoals ik het nu beleef en voel achteraf. Er komen nu gedachtes en gevoelens naar boven. Twijfels, kloppen deze gedachtes of komt het door mijn emoties op dit moment. Heb jij misschien nog iets te doen? Hebben wij nog een toekomst? Dat ik iets moet is voor mij wel duidelijk en ben er erg druk mee nu.
Terwijl ik dit schrijf gaan er deuren open en kom ik er misschien wel achter waar ik tegenaan loop. Het lijkt langzaam duidelijker te worden voor mij in welke richting ik moet gaan denken en waar ik last van heb. Het zijn mijn eigen bevindingen die misschien niet helemaal kloppen omdat ik er nu midden in zit. Ik zeg niet dat het niet leuk, spannend en weet ik wat allemaal is geweest wat we samen hebben meegemaakt. Het was echt een wereldse en te gekke tijd die ik nooit heb en had willen missen. Maar het is weg. Opgedroogd.
Hebben we het allemaal verbruikt in onze toch wel heftige en snelle periode? We leefde zo uitbundig, snel, veel, hard, weet ik wat allemaal, dat we alles in een aantal jaren hebben opgemaakt.
Ik heb het vaak gezegd. “Er is straks niets meer over omdat we nu alles aan het verbrassen zijn” zei ik vaak lachend. Niet wetend dat het ook werkelijk zal uitkomen.
Het waren de vette jaren. Op dit moment heb ik geen idee of dat ook voor mijzelf over was of dat ik langzamerhand onbewust mij heb laten meeslepen dat het over was, of dat ik het deed om jou niet kwijt te raken. Nu, nu is het saai. Omdat onze interesses zo verschillend zijn, het heftige er af is en die dingen niet meer doen of niet meer leuk vinden.
Aan liefde geen tekort. Die is alleen maar sterker en sterker geworden. Liefde overwint alles zeggen ze maar daar ben ik niet zeker van.
Hoe lastig is het als je zo intens van elkaar houd, elkaar door en door vertrouwd, elkaar het aller beste wenst en grootste geluk in de wereld wenst, er geen anderen in het spel zijn, om onze relatie voor allebei interessant en passievol te houden. De passie is inmiddels ook dood gebloeid. Dat maakt het nog lastiger voor mij. Zoek daar toch iemand anders voor krijg ik naar mijn hoofd geslingerd als ik iets in die richting probeer te sturen. Dat doet pijn.
Was een van ons maar verliefd op een ander. Dan is het duidelijk. Ik heb het al een keer meegemaakt en is een stuk makkelijker dan dit. Sleutels inleveren, opzouten, ff flink in de shit zitten, er uit krabbelen en er weer boven op komen.
Nu lijk ik een zoektocht te zijn ingeslagen. De zoektocht naar … Ja naar wat eigenlijk? Even niet naar ons maar naar mijzelf. Dat dat geen makkelijke zoektocht is, is duidelijk. Helemaal omdat ik al zoekende tegen dingen aan loop waar ik voorheen nooit geen last van had.
Wie ben ik eigenlijk? Ben ik deze ik nu, omdat ik mij te makkelijk heb laten schikken in deze maatschappij? Ben ik dat zelf of is dat de vanzelfsprekende onbewuste persoon die zich maar als een mak schaap heb laten meeslepen in het dagelijkse gedoe. Schiet mij nu ineens door het hoofd. Je komt jezelf nog wel tegen. Is dit zo’n moment? Hoi. Hier ben ik. Hoe is het met mij? Wat moet ik er mee. Heb er alleen maar last van.
Uiteraard zie en lees ik dingen op het internet die herkenbaar zijn. Hejjjj, dat is het. Dat heb ik ook. Daar heb ik ook last van. Maar ik pas op om niet te verdwalen in een horoscoopachtige gebral en conclusies die, als je maar een beetje je best doet, van toepassing zijn op iedereen.
Heb al een tijdje gesprekken met een psycholoog en het brand op mijn lippen om mijn eigen conclusie, o is dat het, kenbaar te maken. Maar ik ben juist nieuwsgierig wat er uit deze gesprekken gaat komen. Komt daar dezelfde conclusie uit? Vaak weet je zelf achteraf wel waar je mee zit als je eenmaal weer in die vanzelfsprekende onbewuste mallemolen meedraait. Waar ik eigenlijk niet meer wil inzitten. Onbewust maar meelopen in de kudde en niet bewust realiseren en beseffen waar je nu mee bezig bent en weer zo een jaar verder bent. Hu? Alweer kerst?
Als ik met mijn eigen conclusies kom leg ik misschien de woorden in de mond. Dat wil ik niet. Voelt aan alsof iemand tegen je zegt, “Jij vindt salade lekker toch?” en je er onbewust bevestigen op antwoord “ja, heerlijk“. Ik vind dat lastig omdat ik mij achteraf betrap met de vraag of ik dat wel zo vind. Het overvalt mij dan en vraag mij af waarom ik zo reageer. Reageer ik zo omdat ik geen zin heb om er over na te denken. Om er vanaf te zijn. Desinteresse. Om te voorkomen omdat daaruit een discussie kan volgen waar ik geen zin in heb. Uit gemakzucht. Uit een onbewuste angst om mij eigen mening niet te durven geven. Ik heb daar nooit geen last van gehad. Ik moet gewoon kunnen zeggen “Nee. Ik hou ik helemaal niet van salade”. Zonder, bewust of onbewust, er rekening mee te houden wat eventueel het gevolg kan zijn van het antwoord. Het is maar een voorbeeld want ik vind salade heerlijk. Het zijn situaties die regelmatig terug komen in welke relatie dan ook en nu ik dit zo beschrijf is het misschien iets waar ik tegen aan loop en wat mee moet.
Ik vind dat er soms snel in een richting wordt gedacht wat het voor mijn gevoel niet is en ik ook niet bedoel. “Nee. Dat bedoel ik niet. Ik heb daar geen last van. Ik zal het nog een keer uitleggen wat ik voel of last van heb.” Twijfels aan deskundigheid komen er dan in mij naar boven dat het voor mijn gevoel te gemakkelijk een bepaalde richting in gaat. Tel daarbij op mijn van nature vanzelfsprekende gevoel van wantrouwen en die twijfel mag duidelijk zijn. Maar wie ben ik om dat te beoordelen. Of is dat veroordelen? Ik kan alleen maar op mijn eigen gevoel afgaan waarvan ik weet dat die al mijn hele leven achteraf altijd klopt. Dus daar vertrouw ik dan maar op. Wel te veel antennetjes. Veel te veel. Mogen er een paar uit?
Er zal door middel van gesprekken meer duidelijk moeten komen maar op dit moment heb ik nog niet het gevoel dat het voor mij duidelijk wordt. Wie ben ik, wat ben ik, wat wil ik , wat vind ik mooi, waar hou ik echt van. Gevoel en emoties zitten in de weg en wordt er onbewust door meegesleept.
Ik weet het ff niet. Voor nu. Eerst ik. De rest gaat op pauze.
Er zijn mij het afgelopen jaar pittige dingen overkomen die nog een plek moeten krijgen. Sommige kunnen niet worden losgelaten omdat ze nog niet zijn afgerond. Elke keer als ik denk, “zo, nu gaan we eindelijk richting de afronding, we gaan nu de andere, goede? kant op” komt er weer wat nieuws naar boven waar ik geen invloed op heb en ook dat weer moet verwerken. Ik wil rust en zou zo graag zoals voorheen mij eigen druk moeten maken wat er met de vakantie moet gebeuren of andere simpele leuke dingen. Verlangen naar leuke dingen die gaan komen. Het is er even niet. Is dat het wat er bedoeld wordt met die goeie ouwe tijd. Herinneringen zijn mooi maar o zo lastig om los te laten. Het niet kunnen los laten is hopen op een beter verleden zeg ik vaak maar is zo fucking waar. Niet dat ik een ander verleden zou willen, want ik zou het op precies dezelfde manier weer doen, maar het los laten.
Ondertussen dit verhaal al een paar keer bewerkt om het voor mijzelf zo duidelijk en open mogelijk neer te zetten om het later nog eens door te kunnen lezen hoe het toen was. Het lijkt er op dat schrijven helpt.
Waarom nu hier? Omdat het ook om een relatie gaat waarvan ik geen idee heb welke kant het op gaat en mij emotioneel elke minuut van de dag in beslag neemt. Helaas geen knopje om dat even op pauze te kunnen zetten. Moet het toch ergens kwijt en het idee dat iemand anders het kan lezen geeft toch een bepaalde troost en een goed gevoel lijkt het. Als je al over goed gevoel kan spreken op dit moment. Het zal allemaal wel een functie hebben op het pad naar weer de volgende stap in het leven. Wanneer begrijpt mijn onderbewustzijn dat niets onveranderlijk is.
Alles blijft veranderen, niets blijft altijd hetzelfde.

De weegschaal van het leven kan niet zonder min en plus en er is geen vreugd zonder verdriet.

“Tijijijd… tijijijhijijd. Waar ben je nou?”