Hoi allemaal, ik ben al eerder hier geweest voor een ex. Nu dacht ik weer nieuwe liefde gevonden te hebben maar uit het niets ineens alles voorbij. Hieronder kort het verhaal

Ik gaf echt om je ookal geloofde je het niet. Ookal dacht je dat het onzin was, we begrepen elkaar verkeerd. Natuurlijk werden we boos & waren we gekwetst. Maar wat ik mee wil geven is: dag ik neem nu afscheid het is genoeg geweest je hebt genoeg met mijn gevoel gespeeld je hebt me genoeg pijn gedaan. Het zal alleen een lange tijd duren voordat ik werkelijk over je heen ben.

Aan de horizon vervaagt de grens tussen hemel en aarde. Het is onmogelijk iets aan de horizon te ontwaren. Voordat ik de zon zie ondergaan, zit ik op een onwankelbare rots.

Heb een drukke week achter de rug, veel nagedacht over mezelf, en dit weekend stappen, leuke dingen doen, mijn nieuwe ik wat rondshowen en gewoon een leuke tijd hebben .

Jammer dat zij me nu niet kan zien... Maar voor het eerst sinds een tijdje ben ik oprecht blij met wat ik te zien krijg als ik in de spiegel kijk, en durf ik langzamerhand ook denken 'zij heeft een fout gemaakt door mij te laten gaan'.

1,8 jaar geleden alweer kwam ik in contact met mijn grootste vijand ooit, liefdesverdriet. Klinkt onschuldig als je het niet kent, maar het sluipt in je en maakt je van binnen helemaal kapot. Alsof je weer moet leren lopen... Overdreven verwoord? Misschien, maar zo heb ik het wel ervaren. Nu zijn de grootste wonden dicht maar het litteken is blijven zitten. Als je echt zo verlieft bent geweest dat denk ik dat dit gevoel nooit helemaal zou gaan verdwijnen, dus accepteren is de sleutel. Ik zou laatst naar een feest gaan, zij bleek daar ook te zijn en gelijk viel de grond weer onder me vandaan.