Beste mensen,

Zelf al een tijdje actief geweest op ldvd heb ik sinds vorig jaar weinig meer erop gezet.
Ben zelf ooit op een keiharde manier erachter gekomen dat mijn ex een ander had, mijn leven was op z'n kop, dacht dat ik dood ging.
Heb op deze site veel meegemaakt, veel troost kunnen vinden, mijn gevoelens kunnen wegschrijven hier, veel steun gehad, en schoppen onder de kont.
Een aantal ldvd'ers ook in het echt ontmoet.
Moet zeggen dat ik sinds vorig jaar erg actief ben geweest om een nieuwe vriendenkring op te bouwen.

Mensen komen en gaan. Het is soms erg moeilijk en pijnlijk, wij mensen hebben de neiging ons te hechten, hechten aan de mooie dingen in het leven. Zoals de mooie momenten in relaties.
Iedere keer als er een mooi moment voorbij komt slaat ook de angst toe, dat zo'n moment slechts van tijdelijke duur is, en dat het voorbij zal gaan.
Uiteindelijk is alles in het leven van tijdelijke duur, maar het mooie is dat er telkens weer wel nieuwe momenten komen, als in een seizoen.

Er zijn diverse soorten liefdes, de wereld is groter dan je denkt. Het mooiste is dat mensen bij elkaar steun kunnen vinden, we hebben behoefte aan steun krijgen en geven. Zolang we dat blijven doen maakt het de wereld de moeite waard.

Werd vandaag geraakt door het liedje van Claudia de Breij:

Groetjes,

Mr Bean

Het huwelijk, een relatie, destijds misschien gewoon mijn hart gevolgd, gewoon gedaan, niet stilgestaan, maar wel aan gehouden. Huwelijk en ook een relatie is een commitment, niet alleen naar elkaar toe maar ook naar de volgende personen:
- de kinderen
- schoonfamilie
- elkaars vrienden
- elkaars kennissen

Heb vandaag toch wel iets opmerkelijks meegemaakt in de trein, op de terugweg naar huis. Er zaten een paar jongeren te praten, tussen 18 en 20 ongeveer. Op zich niet erg bijzonder, maar ving toch wat flarden van een gesprek op. Een meisje had over haar ex, waarschijnlijk net een breuk gehad, en op een gegeven moment zei ze: "Men heeft toch gelijk, je wordt er echt sterker van", iets in die trant. Die andere jongeren tegenover haar beamen dat. Wat ik toch wel noemenswaardig vind, een paar jongeren met zoveel wijsheid.

Ben al een tijdje op mezelf gaan wonen, heb op zich niets te klagen. Alles op orde, de woning, mijn werk. Maar toch, ik zie vanwege de omgangsregeling de kids om het weekend, het is toch anders. Anders dan voorheen. Heb behalve een partner ook nog het gevoel alsof ik mijn kids deels heb verloren, was een echtgenoot en papa, en nu een halve papa, althans, zo voelt het. Vooral tijdens de avonden en nachten waarbij ik de stemmen van de kids niet hoor. Dat zijn de bekende dipjes, na zoveel maanden voel ik nauwelijks ldvd meer, gelukkig maar, maar nog wel het deels verliezen van mijn kids.

De laatste maanden is er veel gebeurd. Een rechtszaak, omdat ik mij niet uit de woning wil laten jagen. Ze heeft tenslotte meer dan een half jaar ergens anders gewoond met een ander. Ik heb in al die maanden voor de kids gezorgd, boodschappen gedaan, het huishouden, rekeningen betaald, voor hen gezorgd. Maar via haar advocaat wil ze de woning, de kids en alimentatie. Ik dacht met een rechtszaak tenminste de woning te kunnen behouden, en voor de kids te blijven zorgen. Helaas heeft de rechter anders besloten, kennelijk normaal in NL, in Duitsland en België maken de mannen meer kans.