Isn't it ironic? We ignore who adore us, adore who ignore us, love who hurt us, and hurt who love us..

Het is een lange tijd geleden dat ik hier geschreven heb en zoals bij iedereen is er een hoop gebeurd. Hoop dat het jullie goed gaat. Met mij is het de laatste dagen heel erg slecht maar dat terzijde.

Na een relatie van bijna 8 jaar, een half jaar uit elkaar maar toch om elkaar blijven dartelen, is er gisterenavond dan toch definitief een einde aan gekomen. Kan mezelf recht in de spiegel aankijken omdat ik er voor heb gevochten en er alles maar dan ook alles aan heb gedaan om het te laten werken.

Hallo allemaal,

Op het moment word ik van de ene behandelaar naar de andere doorgeschoven wat nogal vermoeiend is. Ben in de crisisopvang van de ggz gekomen en dan is dit blijkbaar normaal. Iedere keer moet ik mijn hele verhaal opnieuw doen maar wil er toch mee doorzetten. Heb nu blijkbaar een 'vaste' psycholoog maar deze wist ook nog niet voor hoe lang. Heb mijn grenzen geformuleerd en dat is eigenlijk wel duidelijk maar nu moet ik er achter komen hoe hier standvastig in te zijn (het vreemde is dat ik dit buiten mijn vorige relatie wel erg ben).

Hallo allemaal,

Eerst een hartelijk voor alle reacties die ik heb mogen ontvangen op mijn eerdere blogs, wordt zeer gewaardeerd.

Hiernaast moet het even van mijn hart dat ik het zwaar heb op het moment en dus even van me af wil schrijven. Gisterenochtend een gesprek bij hulpverlening gehad en het gehad over hun vermoeden van een
persoonlijksheidsstoornis bij May en over mijn eigen grenzen weer leren stellen. Morgenochtend weer een gesprek.

Hallo allemaal,

Ben gisteren terug gekomen van een lange tijd van huis weg te zijn geweest en het gaat slechter dan ooit met me. Gisterenavond naar mijn ouders geweest om iets te eten (al kreeg ik geen hap door mijn keel). Mijn ouders zijn hoogbejaard en snappen niets van mijn gemoedstoestand. Mijn moeder heeft het er alleen maar over dat ze vroeger zelf ook vele problemen heeft gekend en mijn vader zegt helemaal niets. Kortom alleen nog maar een verdere desillusie.

Na mijn vorige blog begin ik toch maar aan een volgende omdat het mij helpt om hier van me af te schrijven. Mijn ex, zal haar vanaf nu maar May noemen, heeft afgelopen week een gesprek bij haar psycholoog gehad ivm haar angsten. Dit keer ging het over onze relatie, aandacht en intimiteit. Het kwam er in het kort gezegd op neer dat de psycholoog, en May, het beter vonden om geen relatie meer te hebben. Ze heeft zich in haar puberteit niet los kunnen maken omdat wij een relatie kregen en nu moet ze leren volledig op eigen benen te gaan staan.