Ik heb had vanaf dinsdag niks van hem gehoord,omdat hij aangaf geen contact op te nemen.. Nou dan niet! was mijn gedachte.. en die heb ik ook vastgehouden.
Ondanks de weinige energie heb ik wat aan mijn scriptie kunnen doen en heb besloten om mijn motorrijbewijs te halen... en heb woensdag een afspraak gemaakt. Ondertussen had ik ook heel leuk contact met een man die mij toch een beetje energie ga... kortom al met al, verdrietig maar kon functioneren.

Tot donderdagavond... bellen, sms van zijn kant. Hoe het kan dat ik zo snel verder ging en allerlei andere verwijten( huh???,hij is degene die het uit heeft gemaakt). Zijn premiere reactie is dan ook jaloers en boos te reageren, ik heb dat altijd geslikt in de relatie... maar nu het uit is vind ik het vervevelend.. annoying! dat heb ik hem ook gezegd. Hij antwoordde dat jaloezie een understatement was van wat hij voelde. Hij noemde zich een vulkaan met heel veel gevoel wat elk moment tot uitbarsting kon komen... hmmmmm. Maar geen liefdevolle uitspraken, geen ik mis je, geen ik wil je terug. Nu sta ik wel sterker en vraag ik mij af of ik hem nog terug zou willen. Ik vind deze vrijheid eigenlijk wel lekker.... het kunnen doen wat ik wil, lekker weer daten, alle opties staan nu open... ik voel me niet gesloten. Maar toch, toch hou ik van hem en is hij de man die ik wil... maar voor nu, vind ik het contact en af n toe elkaar opzoeken wel ok.

Ik ben heel wantrouwend in het contact, merk dat ik mijzelf wil beschermen tegen de vreselijke pijn die mij heeft aangedaan. Vraag me af of het nog te herstellen is......
Misschien eerst een goed gesprek??ik weet het niet.