Ex met een depressie

afbeelding van Ik3000

Hallo allemaal,

Gisteren maakte ik hier al een blog over mijn ex.
Mijn ex en ik waren ongeveer een jaar samen, nadat hij er afgelopen week nogal abrupt een punt achter zette.

Ik wist al langer dat het niet goed ging met hem. Hij slaapt amper, kampt met een depressie, voelt zich helemaal niet lekker in zijn vel, ... en vindt dat hij mij tekort doet, dat ik momenteel beter verdien omdat hij me niet kan geven wat hij nodig heeft.

Nu heb ik hem gisterenavond nog gezien (dat hadden we al afgesproken).

Hij zou voor me koken. Heeft dit ook gedaan (toevallig nog mijn lievelingsgerecht ook nog...)

Ik had nog zoveel hoop toen ik naar ginder vertrok.
Onze relatie heeft altijd goed gezeten, de liefde was langs beide kanten erg groot.
Hij was ook al een paar jaar verliefd op me voor we een koppel werden.

Tot alles er gisteren uit kwam....
Hij kan niet meer, heeft constant het idee dat hij niet goed genoeg voor me kan doen.
Hij voelt zich een bodemloos vat momenteel en lijdt zo onder zijn slaapproblemen.

We hebben hier naar mijn gevoel gisteren echt op een heel serene manier over gesproken.

Hij kan het echt niet met me zegt hij. Moet hier even alleen door.
Groot geluk is dat hij eindelijk inziet dat hij professionele hulp nodig heeft (dit was tevoren nooit het geval).

Hij heeft gehuild, ik heb gehuild. We hebben nog zoveel geknuffeld.
Ik heb hem verzekerd dat hij altijd (maar dan ook altijd) bij me kan komen aankloppen.
Hij heeft gepinkysweard dat hij dit zal doen als hij de behoefte voelt.
Alleen niet voor het eerst, nog niet.

Het afscheid viel zo zwaar, voor allebei...
Zeker toen ik de bus op moest en hij zo hard mijn hand vastgreep dat ik bijna niet kon vertrekken.
We hebben dan nog samen mijn spullen bijeengemaakt en dit doet zoveel pijn.

Ik begrijp heus wel dat ik zijn keuze moet respecteren.
Ook geloof ik nog erg sterk dat dit niet het einde is tussen ons en dat we elkaar weer zullen tegenkomen. Ooit ... Vroeg of laat...

Ik wil zo erg graag op hem wachten maar besef dat ik ook door moet met mijn leven.
Hij heeft zelf ook min of meer aangegeven dat hij zo graag wil dat ik er weer ben als hij aan de beterhand is.
Ook al beseft hij dat deze 'sollicitatieplek' (om het met zijn eigen woorden te zeggen) niet eeuwig kan open blijven en hij dit niet van me kan verwachten.

Hij heeft ook duidelijk gemaakt dat ik de eerstkomende tijd niks van hem zal horen.
De drang om hem te bellen, smsen, mailen, hem te gaan troosten is zo groot en het doet veel pijn dat ik hem niet mag steunen in dit proces.
Hij zou heus wel contact opnemen als hij er behoefte aan heeft.

Dit doet voor mij ook zoveel pijn.
Zijn er hier nog mensen met een soortgelijk verhaal?
Hoe zijn jullie hiermee omgegaan en hoe is bij jullie de uitkomst afgelopen?

Het doet deugd dit even van me af te schrijven.

afbeelding van hortensia

@Ik3000

Dag Ik3000,

Jeetje wat een treurig verhaal met zo n naar einde.
Normaal neem ik nooit mezelf mee in een reactie op een blog , echter vraag je hier, naar mensen die er ervaring mee hebben , dus nu moet het even....

Ja die ervaring heb ik en herken zoveel in jou verhaal . Ook mijn ex was depressief , zag het allemaal niet meer zitten en ik hoorde dagelijks dat hij aan zelfmoord dacht. Altijd twijfels bij alles en kon geen keuzes maken. Hulp gekregen, medicatie en alles leek beter te gaan. Ik schrijf leek....
Hij had geen toekomst voor ogen , wat kan iemand die zelf geen toekomst voor ogen heeft een ander dan bieden? behalve dat je een soort van codependency wordt zonder dat je dat zelf door hebt.

Wij woonden samen, hadden het verder goed , dacht ik. Was er voor hem zoveel ik kon , talloze gesprekken dagelijks over zijn kwaaltjes, angsten, gemoedstoestanden etc etc . Totdat op een dag hij zomaar had gereageerd op een andere woning ....hij moest het alleen doen , vond hij .
Verhuist en ik bleef achter, in een voor mij alleen, veel te dure woning. Maanden later nu, weet hij me te vertellen , het toen geen goede keuze was, aangezien hij toen niet echt keuzes kon maken....hij labiel was.
Als ik dan vraag; Heb je spijt van je keus ?? antwoordde hij : soms.......
Dus daar ga je weer , je kunt er niets mee ..... en aangezien ik toen net iemand anders had leren kennen, is het de vraag of hij daarom zich even laat horen, uit angst zijn steun en toeverlaat te zien verdwijnen, dat dus .....

Ook hij zei , weg te zijn gegaan omdat hij me meer gunde. Niet aan verwachtingen te kunnen voldoen. Welke verwachtingen had ik dan van je , vroeg ik. Dat weet hij zo ook even niet ....

Dit is mijn ervaring, hiermee wil ik je meegeven: ik weet hoe het voelt. Het vreselijke verdriet wat je hebt nog buiten de angst elke keer een rot bericht te zullen krijgen , dat er iets gebeurd is.....
Maar wat ik je graag wil meegeven is : neem afstand, pak je leven op en ga genieten en probeer vanaf een afstand eens naar jullie verleden samen te kijken, maak je balans op ......in geven en nemen.

Heel veel sterkte

afbeelding van Ik3000

Dag Hortensia, Enorm bedankt

Dag Hortensia,

Enorm bedankt voor je reactie!!!

Ik herken me zo in je verhaal.
Hij weet dat hij momenteel niet verder met me wil omdat hij momenteel niet genoeg liefde kan voelen om het commitment van een relatie aan te gaan.
Ook niet na het uitstorten van mijn hart (gisteren nog), dat ik er als partner samen met hem voor wil vechten.

Hij blijft echter contact zoeken, laat weten dat hij me mist en niet kan slapen.
Stuurt me berichten over de problemen waar hij mee worstelt etc, ook als ik even de moed niet heb om daarop in te gaan.
Dat maakt het ook allemaal zo verwarrend.

Ik moet zijn steun en toeverlaat blijven maar een relatie zit er voorlopig niet meer in.

Maar de angst dat er iets gebeurd met hem zit er zodanig in momenteel ...

Ook de onzekerheid blijft: moet ik op hem wachten, komt hij op zijn beslissing terug, ...

Nam jouw ex ook nog zoveel contact met je op?

Nogmaals bedankt voor je reactie. Ik weet dat dit niet goed is maar ik zie hem nog zo graag.
Weet ook wel dat ik mijn leven terug moet opnemen, ...

afbeelding van hortensia

@ik3000

Het niet weten liefde te voelen, wel te weten heel veel van je te houden. Maar een relatie moeilijk vinden.
Ja logisch zou ik denken, zolang je luistert en verzorgt en ze bij de hand neemt gaat dat ook wel, maar we zijn partners van en daar zit net de lading , omdat ze zelf uitmaken in die relatie niet veel energie te kunnen stoppen , immers ze zijn alleen met zichzelf bezig.
Ook hij neemt veel contact op , in het begin had hij ook nog de sleutel van de woning. Kon s avonds gewoon binnen lopen en zeggen : ik blijf vannacht toch maar hier slapen. Heb hem duidelijk gemaakt dat meneer weg wilde zo nodig ,dus dat die avond ook ging doen. Stoppen met verwarring schoppen in mij en mijn leven. Dat zal namelijk altijd zo blijven.
Laat je niet meer gijzelen door die angst, dat gaat echt over als je hem als persoon meer op afstand durft en kunt zetten. Meer stilstaat bij jou wensen en verlangens , kijkt naar al het verdriet , onzekerheid en de angst die je constant in je schoenen wordt geschoven........dat moet je niet willen, voor jezelf toch....?
Ik snap je wel, iemand los laten, waar je zoveel van houdt en het ergste nog, waar je meer dan dat iemand zich maar kan voorstellen, in hebt geinvesteerd. Ik heb me werkelijk afgevraagd dat het juist daarom zoveel heftiger is ....dit verlies .

afbeelding van Ik3000

Bedankt Hortensia; het doet

Bedankt Hortensia; het doet me deugd (bedoel ik goed hoor Glimlach) om het verhaal te horen van iemand die in hetzelfde schuitje zit.
Ik ben blij dat het 'normaal' is dat ik zoveel moeite heb om hem los te laten, ik blijf ook geloven dat het allemaal wel weer goed komt.
Heel bevreemdend dit..., heel vermoeiend ook.

Hij heeft me ook in een machtsgreep en dat weet hij goed genoeg.
Dat ik er wel zal zijn als hij me nodig. Dat vind ik bijna walgelijk zelfs.

Hoe lang duurde het bij jou voor je dit inzag?

afbeelding van krulie

(te) veel hebben geïnvesteerd

Hortensia, dat je je afvraagt of het verlies heftiger is als je veel of te veel hebt geïnvesteerd in de relatie. Ik heb bij mezelf geconstateerd van wel. Niet bij een liefdesrelatie, maar bij een min of meer, niet eens echte, vriendin, die ik door dik en dun wilde steunen en zij wou dat vooral ook. Eigenlijk was ze ook een last, maar daar probeerde ik niet aan te denken. Nadat ze plotseling de relatie verbrak (al gauw kwam ze daarop terug!), was ik een poos helemaal overstuur in tranen. Heel opmerkelijk. (Ik ben later het contact toch niet meer aangegaan). Min of meer heb ik later nog eens iets dergelijks meegemaakt, dat ik me erg voor de relatie moest inspannen. In plaats van opluchting of 'normaal' verdriet om het verbreken, was het toen dit afliep weer buitenproportioneel heftig voor me. Dus toch een "egokwestie", en over mijn grenzen te zijn gegaan.