loslaten, waarom lukt het mij niet?

afbeelding van ck76

Waarom kan ik haar niet loslaten? Ze zit constant in mijn hoofd en hoe goed ik mijn best ook doe, het lukt mij niet om haar te vergeten. Ik doe mezelf pijn met het idee dat ze bij die andere jongen zit. Dat ze het gezellig heeft en dat ze samen liggen te rollebollen in bed.

Mijn werk lijdt eronder, mijn collega's snappen het niet en ik weet zelf even geen raad... HELP!!

afbeelding van bjm

@ck76

he ck, kwel je zelf niet zo ! laat haar gaan ! wordt boos, gebruik je boosheid om haar los te laten. zij is bij een ander zeg je, zij ligt te rollebollen met een ander zeg je. wel nu als dat zo is, wil jij dan nog met haar verder ? zij geeft aan dat niet te willen in ieder geval denk ik dan. dus dien je haar los te laten.
bedenk dat vasthouden niet het toppunt is van houden van, maar dat loslaten dat wel is !
dus als je om haar geeft dan laat je haar gaan !
en als je dan vervolgens weer los bent, weer onafhankelijk kunt denken dan kun je eens terug kijken of je het goed hebt gedaan en of je niet iets kunt veranderen aan de situatie als je dat tegen die tijd nog zou willen. maar voor nu kun je niets anders dan laten gaan !
doen hoor. geluk heeft niets met haar te maken maar met jezelf , geluk zit diep van binnen ! jij bepaalt hoe lang je dit toe staat ! jij bepaalt hoe veel pijn je aan kunt !
jij bepaalt wat er gaat gebeuren !

groetjes en veel wijsheid, kracht en sterkte
bjm

afbeelding van Lostinthisworld

ck76

Herken het gevoel! Op het werk verzink ik vaak ook in die gedachten/herinneringen,soms biedt het werk zelf wel afleiding...Soms kan ik zelfs bepaalde collega's niet onder ogen komen omdat die mij aan haar doen herinneren (de buurman ervan bijvoorbeeld en nog een erg goede vriend van haar).
Dan ontwijk ik die persoon en ga ik effe ergens alleen uitblazen. Glimlach
Denk dat alleen de tijd redding kan bieden!
In het begin had ik dit heel erg,nu al "iets" minder...
Ik probeer ook niet teveel aan de mooie herinneringen te denken want dan doet het juist meer pijn.Ik denk dan eerder aan negatieve zaken,dat zij toch niet zo perfect was als ik mij nu inbeeld,al is dat ook niet gemakkelijk. Glimlach

afbeelding van ikhebhulpnodig1

Dit gevoel kun je niet zomaar

Dit gevoel kun je niet zomaar uitzetten, de een heeft het erger dan de ander. Je kunt haar niet zomaar uit je hoofdzetten, uiteindelijk gaat je het wel lukken. Dit kan weken duren, maanden misschien zelfs wel een jaar of 2. Uiteindelijk is er mee om te gaan en kan je de pijn scheiden van je ex. Toen mijn ex het uitmaakte deed het pijn, toen ik hoorde dat ze alweer iemand anders had dat was onbeschrijfelijk. De pijn ging door bot en merg en nu pas naar meer dan een jaar kan het beheersen. Soms val je terug en kan het weer allemaal even klote zijn, maar daarna heb je de controle weer. TIJD is je antwoord, houd vol! Afsluiting krijg je niet van haar... Pas als je rock bottom raakt knapt er iets en denk je... Fuck, dit kan echt niet meer en gaat het geleidelijk vanzelf, maar wel met sprongetjes. Good luck!

afbeelding van Havana

@ck76

ck76 schreef:

Waarom kan ik haar niet loslaten? Ze zit constant in mijn hoofd en hoe goed ik mijn best ook doe, het lukt mij niet om haar te vergeten.

We houden halsstarrig vast aan de gekste dingen; relaties zonder liefde, tradities waarvan de betekenis verloren gegaan is, onderlinge vetes waarvan niemand nog weet hoe ze ontstaan zijn. Zelfs angst, verdriet, en pijn kunnen we niet lossen. Waarom? Wat hebben al deze dingen, en vele andere dingen die we als positiever ervaren, met elkaar gemeen?

Het is duidelijk dat we niet blij zijn met de gevolgen, maar ergens zit zelfs achter het meest negatieve gevoel, iets verborgen waar we aan hechten.

Dat “iets” is onze identiteit, ons ego, ons idee een zelfstandige entiteit te zijn, los van de wereld. Het geeft ons een houvast in de stroom van het leven. En we houden ons nog liever aan een brandende tak vast, dan dat we zonder houvast meegevoerd zouden worden, en zouden oplossen in de stroom.

Maar laat ons die identiteit eens nader onderzoeken. Waar komt ze vandaan? Wat is haar bron?

Van bij de geboorte, en zelfs daarvoor, krijgen we een hele reeks ervaringen te verwerken. De aard van die ervaringen hangt ondermeer af van de omgeving, de cultuur, het gezin waarin we opgroeien, de opvoeding die we krijgen, de mensen rondom ons…

Rond de leeftijd van drie jaar beginnen we onderscheid te maken tussen “ik” en “de wereld”. Hier ligt het ontstaan van het ego, de identiteit, ons “ikje”.Van dan af bouwen we onbewust uit al die indrukken een zelfbeeld op.

Naarmate we ouder worden voegen we dingen toe aan dit zelfbeeld, op basis van ervaringen, maar ook, en misschien zelfs vooral, door alles wat onze omgeving ons verteld. Wanneer we op school goede punten halen, krijgen we een etiket “verstandig” opgekleefd. Moeten we blijven dubbelen, dan krijgen we het etiket “dom”. Praten we méér dan de meeste mensen in onze omgeving, dan krijgen we het etiket “babbelaar”. Praten we net minder, dan noemt men dat misschien verlegen, enzovoort…

Op die manier bouwen we dus aan onze identiteit. Ook onze gewoonten, onze positie in de maatschappij, onze relaties, angsten, verlangens en zelfs pijn worden hierin opgenomen.

Alles welbeschouwd kunnen we dus zien dat onze identiteit of ons ego niet werkelijk onze essentie vertegenwoordigd, maar eerder een verzameling is van bijeengesprokkelde toevalligheden. Bovendien is die zogenaamde identiteit constant onderhevig aan veranderingen.

Maar omdat we ons zo sterk vereenzelvigen met dit beeld, voelt het een beetje als sterven wanneer dit beeld onderuit gehaald word. In feite kunnen we zeggen dat wanneer we al die verschillende aspecten inderdaad zouden loslaten, op dat moment ons ego, dit denkbeeld, zou sterven.

Wanneer bijvoorbeeld een relatie stukloopt, dan voelt dat als sterven, omdat we ons zodanig met die relatie vereenzelvigd hadden.

Maar het voelt evengoed als sterven als we het verdriet om de dood van een familielid moeten loslaten, omdat we ons ook met dat verdriet vereenzelvigen. Hetzelfde geld wanneer we beseffen dat een diep verlangen (bijvoorbeeld het krijgen van kinderen) niet zal verwezenlijkt worden.

Om de dingen te kunnen loslaten moeten we eerst en vooral inzien dat deze dingen slechts een valse identiteit vertegenwoordigen, een denkbeeld. Onze essentie, ons ware Zelf, blijft onaangetast omdat die per definitie onveranderlijk, en dus onaantastbaar is. Alle etiketten die we onszelf opkleven kunnen ons uiteindelijk enkel pijn en lijden, teleurstelling en verdriet brengen, omdat ze geen blijvende waarheid vertegenwoordigen.

Maar zolang we bedolven zitten onder een berg van valse etiketten, zolang we geloven dat we werkelijk die verzameling toevalligheden zijn, kunnen we ons ware Zelf niet vinden.

Daarom is het nodig om al onze identificaties, alle denkbeelden die we niet kunnen loslaten, onder ogen te zien. En telkens moeten we ons afvragen of dat werkelijk is wie we zijn. Zodra we hier bewust aandacht aan schenken, zullen we vanzelf merken dat het slechts tijdelijke fenomenen zijn die niets met onze essentie te maken hebben.

Als we dat inzien laten we vanzelf los. Net zolang tot we ieder denkbeeld opgegeven hebben en we zo terugvallen in onze essentie, ons ware Zelf, het Zijn.

Sterkte!!

Havana

afbeelding van 2emotional

Loslaten

Misschien zit er achter het niet kunnen loslaten een nood die je voelt, een gemis dat je hebt, een fundamenteel tekort in je leven dat je tracht op te vullen met een relatie. Zelfs als de relatie niet goed is, blijf je eraan vasthouden in de hoop van dat tekort niet te moeten ervaren.

Misschien is het beter is op zoek te gaan naar waar dat gevoel van iets te missen vandaan komt, door wat het getriggered wordt. Welke mechanismen er werken in je hoofd. En zo op een andere manier, vanuit jezelf, invulling te geven aan dat gemis...

PS: heb wat hulp nodig gehad om tot dit inzicht gekomen. Nu nog verder op zoek gaan naar die mechanismen.

afbeelding van ck76

@2emotional

@2emotional, ik loop zelf nu ook bij een therapeut maar ik niet het idee dat het mij veel helpt. ik praat met hem over het verlies, wat het met mij doet, wat ik graag zou willen, maar heb daarbij het gevoel dat ik niet vooruit kom.

Ik weet wel wat ik wil, dat is gelukkig zijn maar zoals het nu is koppel ik dat geluk aan bij haar zijn terwijl ik weet dat het niet altijd goed was.

Ik wil bijvoorbeeld graag naar Berlijn, maar ik doe dat niet omdat er niemand is die met me mee kan/wil. Terwijl vroeger zij degene was die dan spontaan met me mee gaat.

afbeelding van bjm

@ck

he man, je wordt tegen gehouden door haar, je laat je door haar beïnvloeden ! als jij wilt gaan dan moet je gaan ! laat even wanneer je gaat , dan ga ik er even op letten of je ook daadwerkelijk gaat ! ck ga naar berlijn...!!! open je ogen en zie de kansen !
en wil je dat er iemand mee gaat met je ...even een oproepje plaatsen, denk dat er wel wat mensen zijn hier die mee willen met je !
groetjes
bjm