Na een huwelijk van 10 jaar wat is overgegaan ben ik 3 jaar geleden intens verliefd geworden op een man die ik al 2 jaar kende, de verliefdheid was wederzijds en kozen voor elkaar. Beiden hebben wij kinderen maar in de verliefde fase waren zij hier nog niet bij betrokken.
We zijn een latrelatie begonnen, en waren zo vaak als mogelijk bij elkaar. In het begin was dat zalig, uren in bed, samen koken, eten, op d ebank hangen, verliefd de leukste plekjes op aarde bewandelen..een heerlijke tijd.
Na deze mooie fase betrokken wij vorzichtig de kinderen in onze liefde, onwennig voor iedereen maar de liefde spatte ervan af en we meenden dat dit ook goed was voor e kinderen om dit mee te maken. Zij waren slechts een liefdeloze houding gewend in de relatie met hun eigen ouders.
Ook dit ging in het begin lekker.
..
We zijn nu een tijd verder, hebben elkaar pijn gedaan, vertrouwen geschonden, elkaars kinderen pijn gedaan, het gevoel van moeten kiezen voor de kinderen ( die niet volledig bij ons wonen maar toch) omdat zij ook onze ruzietjes meemaken.
Om het kort te houden, vriend en ik zijn nog erg gek op elkaar maar door alles wat er is gebeurd hebben we nu enige dagen even geen contact om dichter bj onzelf te komen, wat willen we, wat wil ik. We hebben elkaar de keel dichtgeknepen door steeds bij elkaar te zijn, onze eigen dingen hiermee nagelaten en slechts de tijd met elkaar besteedt.
Dit is ons opgebroken, we zijn ons teveel gaan voegen naar de wensen en verlangens van de ander. Deels mooi zou je zeggen en dat is ook zo maar we hebben beide het gevoel dat we onszelf zijn kwijtgeraakt. Door altijd maar samen te zijn, je steeds naar de ander te voegen. Ik vind het gevoel van alleen zijn best lekker, en mis hem ook. Ben bang dat dit het einde wordt en weet niet waar ik goed aan doe. Ondanks de afgesproken rust, mailt mijn vriend dagelijks kort omdat hij zijn bezigheden met mij wil delen. Ik weet niet of ik hierop moet reageren, want de rust wordt hierme verstoord. Aan de andere kant als ik niet reageer , krijgt hij het gevoel dat ik het wel goed vind zo en daar dus verkeerde conclusies uit kunnen trekken. Want ik vind het helemaal niet goed zo, ik wil dat deze pauze in de onze relatie ons tot inzichten brengt en dat de relatie wat mij betreft niet over hoeft te zijn maar dat dingen zeker anders moeten dan zoals het ging. Hierme afspraken over te maken zodat wij beiden niet nog een keer onszelf kwijtraken. De vraag reageer ik nu wel op zijn mail en deel ik ook mijn dag met hem , of lees ik zijn mail en laat het daarbij, houdt mij bezig. Ik weet niet waar ik goed aan doe. De reden dat ik nog niet heb gemaild lligt ook in het feit dat ik wens dat hij mij dan meer gaat missen, dat dat gevoel naar boven komt drijven, die kans wil ik hem geven, en natuurlijk mezelf. Maarja, hij kan ook menen dat ik niet meer met hem bezig ben en dat is nou eenmaal niet zo dus die gedachte wil ik hem dan ook niet geven.
Ik weet niet of ik hem een voorstel zal doen hem in het weekend te spreken, of hem te laten en wachten of het uit zichzelf komt, dat heb ik naturlijk het allerliefst. Kan evengoed da hij het van mij verwacht, dus ik ben in de war en weet niet wat te doen...
Ik pieker nog maar even verder..maar mijn hemel wat mis ik onze mooie momenten. * pink een traantje weg en haal adem*